De ordi. cognitio. 26

¶ Quero an hec exceptio ſpoliatōis debeat admitti inqualibet cā? Primo h̓ arguit glo. ꝙ nō qꝛ nō debet admitti in actione depoſiti qꝛ in illa nō admittit̉ ꝯpēſatioꝯtrariuꝫ ꝯcludit qꝛ queſtio ſpoliationis eſt pͥuilegiatamagis fauorabilis qͣꝫ actio depoſiti. ⁊ hͨ opi. glo. cōmunis eſt licet quidā tenēt primā. nam vt dicit Io. an. ⁊ bene exceptio ꝯpenſatōnis nō admittit̉ in depoſito qꝛ excipiens de ꝯpenſatōne fatet̉ depoſitū. ⁊ ſic notat̉ q̄damꝑfidia in nō reſtituēdo. ſed qn̄ de depoſito nō ꝯſtat ſedſpoliatus dicit ſe inermem hͦ nulla ꝑfidia ſed equitas eſtip̄m excipientē audiri. ſecus dic ſi conſtaret de depoſito⁊cͣ. quia vt p̄dixi nedum in depoſito ſed in alia actionevbi factū eſt notoriū non admittit̉ exceptio ſpoliationis. ⁊ ſic habes vnū caſum vbi nō admittit̉ exceptio ſpoliationis. Aliū caſuꝫ ponit Uin. ⁊ Io. an̄. poſt eū hic .ſ.quādo ſpoliatus conuenit̉ ex obligatione firmata iuramento. non em̄ debet opponere exceptionē ne incidat inꝑiuriū non ſatiſfaciēdo. fideiuſſor tamē poteſt eā obijceꝯtra creditorē ſiue ex ſua ꝯueniat̉ ſiue ex debitoris ꝑſona qꝛ ꝯpenſat tam ſibi qͣꝫ principali debitori debituꝫ. vtl. ſiquid a fideiuſſore. ff. de ꝯpēſa. Do. an. putat primuꝫdictū verū vt pͥncipalis nō poſſet qn̄ ab initio ſpoliatuserat ⁊ ſciens preſtitit iuramentum. ſecus ſi ex poſtfactofuerat ſpoliatus qꝛ in iuramēto ineſt conditio niſi iuſtacauſa ſuꝑuenerit ꝓpter quā poſſet te a petendo repellere ſicut ⁊ alie multe. de quibꝰ in. c. quēadmodū. de iureiuran. Contra hͦ dictū videt̉ facere qd̓ le. ⁊ no. in. c. debitores. ⁊. c. j. de iureiuran. ⁊. c. ad nr̄am. el. j. de iureturan.ſed hͦ non obſtāte placet mihil dictū do. an̄. ſed nō ratioſua. euitat eī iſte ꝑiuriū quia impedit̉ ꝑ factū iſtius quominus ſibi ſoluat. ar. in. l. fi. ff. qui ſatiſdare cogant̉. in. l.iij. de ſtatu li. ⁊ pro hͦ qd̓ no. Barto. in. l. amplius. ff. remra. ha. vbi dicit ꝙ ſiquis iurauit alicui ſoluere poteſt cōpenſare nec minus adimpleuit iuramētum qꝛ per factūipſius nō ſoluētis impedit̉ quo minus ſibi ſoluat ita inꝓpoſito ꝑ ſpoliationē factā a creditore impedit̉ qͦ minus ſoluat. tutius tamē reputo ſoluere qꝛ iuramētū pͥncipaliter dirigit̉ in deū qui nō p̄ſtitit aliqd̓ impedimētūniſi oīno iſte ꝓpter ſpoliationē efficeret̉ inops ad ſoluendū. ar. c. ſignificāte. de pigno. ⁊. c. breui. de iureiurā.alios caſus ẜm Uin. ⁊ alios doc. vide cum quis conqueritur de alio qd̓ impedit eum ne filiū ſuum faciat baptizari vel ne defunctū ſepeliat vel ne parietem ruentē reficiat. Non em̄ ob. tunc ſpoliationis exceptio. ar. v. diſ.baptizari. viij. q. iiij. nōne. ff. de noui ope. nunci. l. de pupillo. §. ſiquis riuos. ⁊ idem ego puto vbicūqꝫ agitur dere nō capiente ſine periculo dilationē. ar. iurium p̄alle.nam in p̄dictis caſibꝰ non ſubeſt alia ratio niſi qꝛ periculum eſt in mora. Idem ergo in ſimilibꝰ. ar. eorū que no.in. l. j. C. de cōdi. inde. ſecus dicūt doc. vbi quis ꝯquerit̉de iniuria ei irrogata. puta de eo qui non ꝑmiſit filiumbaptizari vel mortuum ſepeliri. ⁊ de his vide in Spe. depe. ⁊ poſſ. §. j. ver. quid ſi debitor. ⁊ ver. ſe. Et ratio diu̓ſitatis patet quia in primo caſu ſubeſt periculū in moraqd̓ ceſſat poſt iniuria irrogatā. Addidit idē Uin. aliumcaſum dicēs ꝙ agenti interdicto vti poſſidetis ne turbotur ſibi poſſeſſio vel ne offendant̉ inqͥlini vel putatoresvinearū non ob. exceptio ſpoliationis qꝛ iudicis eſt futuras lites impedire ⁊ ꝓuidere nequis ſua poſſeſſione pͥuetur vel turbet̉. ſed ſi ageret̉ ad penā puta infra annūad eſtimationē turbate poſſeſſionis. ff. vti poſſi. l. j. ⁊ penul. ⁊ vlti. exceptio ſpoliationis ꝓdeſt. ẜm eum Inno.in. c. fi. ⁊. jͣ. c. j. veniens. de preſcrip. tenet indiſtincte exceptionem obſtare agenti interdicto vti poſſidetis. tu dicde hac materia ſeu articulo vt plene dicet̉ in. d. c. veniens. ⁊ vide quod no. Io. an̄. in addi. Spec. in ti. de pe. ⁊poſſ. §. j. ver. ſed nūquid intentanti. vbi diſtinguit an̄ periculum ſit in mora vel non vt primo caſu nō admittatſcd̓o ſic. facit id quod no. sͣ. dixi in alio caſu ꝙ omnia p̄dicta poſſunt includi ſub duobꝰ caſibꝰ. primus quando

quis cōuenit̉ ſuꝑ notorio. Scd̓us quando periculū eſtin mora ⁊ tunt agēti nō obſtaret hͨ exceptio. ¶ Quatuor caſus ponunt h̓ doc. in tex. ⁊ poſſunt includi ſub alijsduobꝰ. Primus eſt qn̄ actio vel officiū iudicis nō dirigitur ſpecialiter ꝯtra aliquē ſicut qn̄ petit̉ electio cōfirmari. j. de cā poſſ. ⁊ ꝓpri. c. cū eccleſia. ⁊ eſt ratio qꝛ exceptio ꝯpetit tm̄ vbi aliquis ꝯuenit̉ vn̄ de neceſſitate habet ſe defendere. ff. de ver. ob. l. inter ſtipulantē. §. j. ⁊ id̓oin neceſſitate ꝯſtituto ſubuenit̉ ꝑ hanc exceptionē. ſedvbi ꝯfirmatio electionis petit̉ nullus ſpecialiter ꝯuenitnec inducit̉ p̄ciſe a iure vt aliquis ſe opponat. opponēsergo eſt volūtarius ẜm Inno. ⁊ Io. an̄. ⁊ ꝑ hanc ratōeꝫſatis pōt dici ꝙ vbi implorato iudicis officio venit aliquis ſtimulatus ꝓ ſuo intereſſe vt qꝛ ſibi p̄iudicat̉ ſi nōꝯpareat ⁊ ꝯtradicit. pone exemplū in executore volente ꝓuidere cuius officiū ſuꝑ hͦ implorat̉ ab impetrāte ſatis videt̉ ꝙ is qui tenet bn̄ficiū poterit hanc exceptionēopponere ꝯtra implorantē qꝛ neceſſitat̉ adueniēte cauſa vt euitet p̄iudiciū. nam hac ratōe audit̉ excoīcatꝰ appellando extra iudicialiter. vt no. Io. an. in. c. pia. de excep. li. vj. idem ſi petit̉ reſtitutio in integrū cū habeat neceſſe aduerſarius ꝯtradicere ⁊ cedat hoc caſu officiū iudicis loco actionis. vt in. c. fi. de offi. iudi. ⁊ hͦ etiā tenuith̓ do. an. licet p̄dicta nō inducat. ſub iſto caſu pōt includi alius videlicet ꝙ excipienti ꝯtra electū nō poſſit opponi ſpoliationis exceptio quia ꝯtra actorem tm̄ cōpetit vt .s. dictū eſt. licet em̄ excipiens quodāmodo dicat̉agere quo ad hͦ vt habeat ſuam exceptionē ꝓbare ſicutactor intentionē ſuā. vt. l. j. ff. de excep. tamē vere ⁊ proprie nō eſt actor qꝛ non agit ſed excipit ẜm Inno. ⁊ Ioan. obſtare tamē videt̉. qd̓ noͣ. in. c. ſuꝑ eo. de elect. namopponēs ſe electioni eſt volūtarius ⁊ in multis habet naturaꝫ actionis vt ibi no. ſed pōt rn̄deri vt. sͣ. qꝛ ꝓprie extoto nō eſt ⁊ actio quia implorat̉ iudicis officiū ⁊ nō debet de facili ampliari iſte modus excipiendi. vt in. c. frequens. p̄alleg. poſſet tamē inſtari in cōtrariū qꝛ iſte electus nūc venit neceſſario ꝓ intereſſe ſuo ⁊ ſic coget̉ eē iniudicio ad inſtantiā ſui ſpoliatoris ⁊ maxime qꝛ p̄ſumiteius inimicus. ar. c. item cū quis. de reſti. ſpō. vn̄ habitoreſpectu ad hͦ ⁊ ad no. in. d. c. ſuꝑ eo. de elec. ſatis poſſetteneri ꝯtrariū qd̓ intellige ſaluo caſu. c. frequēs. in fi. ⁊. jͣ.dicam ſtatim. Alius caſus eſt ẜm Io. an̄. in. d. c. frequēsin fi. de reſti. ſpo. li. vj. vt agēti ſuꝑ eccl̓iaſticis nō admittitur exceptio ſpoliationis reruꝫ priuatarū. qd̓ intelligevt ibi no. glo. Et ſub iſto pōt includi alius caſus quē ponit h̓ Inno. videlicet ꝙ in cā mr̄imoniali nō habeat locum exceptio ſpoliatōis qd̓ intellige vt no. Spe. in ti. d̓pe. ⁊ poſſ. §. j. ver. quid ſi ago. vbi dicit ꝙ ꝯͣ agētē petitorio vel poſſeſſorio in cā mr̄imoniali nō admittit̉ exceptōſpoliationis rerū priuatarū. qꝛ h̓ exceptio nō habꝫ locūquādo agit̉ de re ſpirituali vel quaſi. ⁊ idē no. Hoſt. inſūma. de reſti. ſpo. §. qn̄. ver. ſed quid ſi vir. qd̓ noͣ. ꝓ intellectu. c. frequēs. in fi. vt habeat locū etiā quādo agitpoſſeſſorio ꝓ re ſpūali qꝛ cā dicit̉ qͣſi ſpūalis. ⁊ vide qd̓dixi in. c. lr̄as. de iura. calū. ſecus dic qn̄ ageret̉ petitorioſuꝑ mr̄imonio ⁊ opponit̉ de ſpoliatione ip̄ius poſſeſſionis mr̄imonialis. nam tūc admitteret̉ vt in. c. ex cōqueſtione. de reſti. ſpo. ⁊ dic vt. jͣ. ibi dicet̉. Ex predictis habes nūc declaratā queſtionē glo. ⁊ tex. an in omni cā admittat̉ hͦ exceptio ſpoliationis ⁊ hͦ nō. ¶ Sed q̄ro h̓ dꝫꝙ ꝓbata ſpoliatione ꝑ viā exceptionis nō fit reſtitutōſed actor dūtaxat repellit̉ ab agendo. pone ꝙ reus probabit exceptionē ⁊ obtineat repulſionē actoris nūc vultagere ad reſtitutionē ꝯſequendā an̄ ꝓbationes facte ꝑviam exceptionis ꝓſint nūc cū agit ad reſtitutionē ꝯſequādā? glo. iſta in ver. ſed qͥd. tenet ꝙ nō niſi aduerſariꝰꝯſentiret. ꝑ. c. veniēs. el. ij. de teſti. nā vt ibi patet ꝓbatōnes facte in iudicio ſūmario nō faciūt fidem in plenarioidē tenēt h̓ coīter doc. nā ad aliud agebat̉ tunc qͣꝫ nunc.primo em̄ ad repellendū ⁊ nūc ad ꝯſequendū. ar. l. cum