De ordi. cognitio. 27

cōpetit interdictuꝫ vn̄ vi ⁊ qn̄ ꝯditio. c. ſepe. ⁊. c. reintegranda. de pͥmo habet̉ in. c. cuꝫ ad ſedē. de reſti. ſpo. vbietiam dicaꝫ de ꝯditione. c. reintegranda. ⁊ de ꝯditi. c. ſepe. dic vt plene ibi dicā. ¶ Glo. in ꝟ. iuxta regulā. alle.vbi habet̉ in regula qui prior appellat ⁊cͣ. de qua in tex.¶ Sed quero quid intendit illa regula qui prior appellat ⁊cͣ. cū hic nō tractet̉ de appel. Sol. expone ẜm abbatem ⁊ Io. an̄. qui prior ad iudiciū ꝓuocauit cōueniēdoaduerſariū ita dicūt ip̄i ⁊ bene. nam ſic dicimus in ſimiliꝙ appellatio extraiudicialis eſt ꝓuocatio ad cauſam. vtin. c. cum ſit romana. de appel. dicit̉ em̄ appellare ip̄m aduerſariū ſeu vocare ⁊ interpellare ip̄m ꝯueniēdo. ¶ Sꝫtunc oppo. iterū contra tex. videt̉ em̄ in hoc ſibi ꝯtradicere cum pͥmo dicat ꝙ cauſa in iudiciū deducta in moduꝫ actionis intelligūtur due mutue petitiones ſe minime ꝯtingentes ⁊ poſtea aduerſatiue dicit ꝙ in idem iudiciuꝫ ambe deducte debēt ſimul tractari ⁊ vna ſnīa terminari ⁊ ſic videt̉ ꝙ ſe ꝯtingant. Sol. vt colligit̉ ex mēte Hoſti. ⁊ Io. an̄. in varijs locis ſuꝑ tex. aut ſecūda cōuentio fit poſt lit. ꝯtēſ. qd̓ indiſtincte licet ẜm omnes coram ordinario ⁊ tunc cū non ſit vera recōuentio. vt no.per glo. in cle. ſepe. de verb. ſig. ⁊ dixi plene in. c. j. de mu.peti. Iſte cauſe ſe minime ꝯtingūt vnde nō tractant̉ viciſſim ſicut cauſa ꝯuētionis ⁊ recōuētionis nec terminātur vna ſnīa quia hͦ nō poſſet fieri ſine p̄iudicio alterutrius cauſe. tractabūtur ergo ac ſi eſſent actiones ſeparate ⁊ diuerſoꝝ ⁊ ẜm ꝯtingentiā iudicioꝝ ⁊ ſic qui pͥor cōuenit aduerſariū prius audit̉ nec debet aliquo modo retardari ꝓpter ſecūdam ꝯuentionē. Illa tamē etiā tractabitur. ⁊ dicit̉ mutua ꝯuentio ſine tamē p̄iudicio pͥoris. ar. in. l. in rem. ff. de cōpen. ⁊ qd̓ no. glo. in. d. cle. ſepeaut ſecūda ꝯuentio deducit̉ corā ordinario vel delegato ante lit. ꝯtēſ. ⁊ tunc nō eſt ꝓprie recōuentio ⁊ iſte cauſe ſe ꝯtingut reſpectu viciſſitudinis in tractādo ⁊ ſimuldiffiniendo. ⁊ ita loquit̉ ſecunda pars tex. in ver. qͣꝫqͣꝫ. ⁊qualiter debēt ſimul tractari plene dixi in. c. j. de mu. peti. ꝑ que decido aliqua h̓ no. ꝑ doc. Et ꝑ hoc infert̉ ꝙ. l.qui prior. ff. de iudi. habet locū quando ſecūda ꝯuentionō deducit̉ ꝑ viam recōuentōnis vere ſed dic ꝙ pōt intelligi etiā modo iſto vt ibi ſentit Bar. ⁊ tunc dic̄ ꝙ prius debet tractari .ſ. cū priuilegio p̄lationis qꝛ prius expedietur vnus articulus cōuentōnis. Secūdo ⁊ īmediatealius articulus recōuentionis. vt dixi in. c. j. de mu. peti.que viciſſitudo nō ſeruat̉ ita ſtricte qn̄ ꝓprie non deducitur ꝑ viaꝫ recōuētionis vt. sͣ. dixi. Et ex his habes duos intellectꝰ ad. l. qui prior. Et aduerte qꝛ Hoſti. h̓ ſentit illā opi. quā tenui in. d. c. j. vt corā delegato nō ſit locus reconuētioni poſt lit. ꝯteſt. neqꝫ etiam corā ordinario vt ſit ꝓpria recōuentio ⁊ habeat pͥuilegiū recōuentionis qd̓ no. ⁊ dic plenius vt ibi dixi ⁊ optime ꝓ illa ſententia facit iſte tex. vt p̄dixi an̄ et quādo habeat locumhec regula qui prior ⁊cͣ. vide qd̓ ibi no. ⁊ ꝑ Spe. in ti. dequeſti. ver. vidimus. ⁊ ꝑ Hoſti. in ſūma. e. ti. ver. hec autem regula. ¶ Quero tex. h̓ dicit ꝙ cuꝫ cauſe actoris ⁊rei deducūtur in iudiciū per modū actionis ⁊ recōuentōnis debent vna ſnīa terminari quid ſi iudex ꝓnunciauitſuꝑ conuētione ⁊ non ſuꝑ reconuētione? glo. hic in ver.eadem ſnīa. dicit ꝙ nō valet ſnīa. vel ſalteꝫ appellabiturꝑ. l.j. §. fi. ff. que ſen. ſine appella. reſcin. ¶ Aduerte qꝛglo. ideo loquit̉ h̓ indiſtincte qꝛ tex. in. d. §. fi. ſic loquit̉ſed ꝯmuniter tenet̉ h̓ ⁊ ibi ſnīam tenere ⁊ opus eſſe appellatione. hoc em̄ voluit ille tex. in fi. facit quia tranſgreſſio ordinis cauſe ad cauſam nō vitiat ſnīam ip̄o facto. vt in. l. j. C. de appel. ⁊ no. in. l. ꝓlatā. C. de ſen. ¶ Sꝫcirca hͦ format̉ dubiuꝫ p̄ſuppoſita illa opi. ꝓ vera ꝙ ſententia teneat lata ſuꝑ vna ꝙ non fuerit appellatū nunquid poſſit peti executio illius ſnīe anteqͣꝫ ꝓnūciet̉ ſuꝑalia? quidam ꝙ ſic ꝑ tex. illius. §. vlti. ſed Uin. tenet cōtrarium dicēs illud in eadē. l. corrigi dum dicit ꝙ appellatio debet interponi. hͦ verū ẜm eū niſi cū aduerſariꝰ im

pediret nec iudex ferret ſnīam ſuꝑ alia tūc differtur executio ⁊ pōt excipi ꝯtra aduerſariū ſi agit ex cauſa iudicati. ff. de eo ꝑ quem fac. erit. l. j. §. j. ⁊ de teſti. cogē. c. peruenit. ſed ꝯtra p̄dicta facit. c. cū. I. ⁊. A. de re iudi. Sol.ẜm Uin. ibi nō fuit recōuētio ſed motus fuit abbas dilata correctione capituli. Do. an. circa vtrūqꝫ dubiumſic diſtinguit ꝙ ſi prius liqueat de vna qͣꝫ de alia tenendo ꝙ poſſit iudex ſeparatim ꝓnūciare ſi prius liqueat inalia ꝙ ꝑ hoc non poterit appellari qꝛ ordo non ꝑuertit̉nec etiā poterit hͦ caſu obijci ꝯpenſatio exquo nō eſt liquidatū debitū reconuētionis. ⁊ ſic ſentit ꝙ hͦ caſu poterit peti executio ſnīe ꝓlate. ſi aūt liquidata ſunt debita hincinde ⁊ prius ꝓnūciat̉ ſuꝑ conuētionē vel recōuētione dicit ſe nō videre intereſſe ꝓpter qd̓ poſſit appellari ⁊ ideo appellatio non admittēda. ij. q. vj. nō ſolent. anautem poſſit peti hͦ caſu executio ſnīe primo late? diſtinguit ꝙ aūt hincinde quātitas debet̉ ⁊ ſic eſt locus ꝯpenſationi ⁊ nō poteſt peti executio in altera ad p̄iudiciumalterius opponētis ꝯpēſationē exquo liquidatū eſt debitum ⁊ hͦ dicit de mēte tex. ⁊ glo. dicti. §. vlti. vbi aūt quātitas debet̉ ab vna ꝑte ⁊ ſpeciēs ab alia ſatis putat ꝓcedere dictū Uin. ⁊ hͦ dicit tenuiſſe Simonē Uin. ⁊ ſeqͥtur Io. an̄. in addi. Spe. in ti. de recōuen. §. vlti. ver. ꝗdſi primo. ⁊ hec dicta ex toto mihi nō placent cū etiā iuraindiſtincte dicūt vbi nō eſt locus ꝯpenſationi ⁊ recōuētioni debere terminari vna ſnīa. vt h̓ ⁊ in. c. j. de mu. peti. cum ſi. quare ꝯcludo quo ad primū ꝙ vbicūqꝫ admittitur vera reconuētio ſemꝑ debent vna ſnīa terminari ⁊ſi ſecus fieret poſſet appellari. vt in. §. fi. p̄dicto. ⁊ ſi diceres qd̓ intereſſe poterit p̄tendi hic? rn̄deo ꝙ magnū. primo vbi admittit̉ ꝯpenſatio. Itē vbi nō admittit̉ licꝫ directe non ꝯpenſet̉ poterit tamē indirecte ꝯpenſari qꝛ ſiſnīa pariter ferat̉ ꝓ eo poterit de effectu ſnīe ſeu rebusſibi adiudicatis ꝑ ſnīam illi aduerſario ſatiſfacere qd̓ nōpoterit ſi differat̉ ſnīa ꝓ eo. Itē eſt intereſſe in eo ꝙ iudex contra iura differt ſibi facere iuſticiā. exquo eī actor⁊ reus ſuas actiones ſimul in iudiciuꝫ deduxerūt debuitiudex ita ꝓcedere vt vtriqꝫ pariter et eodem tꝑe poſſetper ſuā ſnīam ſatiſfacere. Fateor tamē ꝙ vbi prius liq̄ret de vna qͣꝫ de alia ⁊ ſcandalū timet̓ in differēdo ꝙ poterit iudex ſuꝑ illa prius ꝓnūciare nec appellatio obſtabit. ar. in. l. equiſſimū. ff. de vſufruct. ⁊ in. l. j. §. quies. ff.de offi. p̄fec̄. vr̄. ⁊ in. c. ij. de cauſa poſſ. ⁊ ꝓpri. ⁊ hͦ quo adprimū. ¶ Ad ſecūduꝫ an ſi nō fuit appellatū poſſit petiexecutior breuiter dico ꝙ ſic quia nihil ob. in cōtrariumniſi ſit caſus in quo poſſit obijci ꝯpenſatō qd̓ quādo fitnō eſt materia nr̄a. ſed vide Bar. in. l. aufert̉. §. qui perꝯpenſationē. ff. de iure fiſci. ⁊ ꝑ Ci. in. l. fi. C. de ꝯpenſa.dicaꝫ in. c. ij. de depoſi. vbi ꝑ canoniſtas. ad p̄dicta facitc. cum aliquibꝰ. de re iudi. ⁊. ij. q. j. in. c. ſicut. ibi que iuſtediffinita ſunt nulla patimur excuſatione differri ⁊cͣ. depeni. di. j. adam. ibi ſtatīm ⁊cͣ. facit. l. ſi is a qͦ. ff. vt in poſ.le. hodie conſtat hodie agatur ⁊cͣ. dic vt ibi. ¶ Oppo.capiendo finē huius glo. videt̉ em̄ ꝙ ſuꝑ ꝯuētione ⁊ reconuētione ferant̉ due ſnīe ⁊ non vna qꝛ quot ſunt articuli tot ſunt ſnīe. ff. de minoribꝰ. l. etiā. ad idem facit. c.cum eccl̓ia. de cā poſſ. ⁊ ꝓprie. vbi due ſnīe diuerſe latefuerūt ſuꝑ conuētione ⁊ recōuētione. glo. fatet̉ cōtrarium ꝙ ī veritate plures ſunt ſnīe. ſed vna dicit̉ ꝓpter tēporis ip̄ius idētitatē ſeu vnitateꝫ qꝛ in eadē charta ⁊ ineodē fere tꝑe ꝓferunt̉ .ſ. vna īmediate poſt aliā vt h̓ etin. d. c. cū eccleſia. ſimile in. l. ſcire debemus. ff. de ver. obli. vbi vna dicit̉ ſtipulatio ꝓpter eandē ꝯceptionē verborum ⁊ tn̄ ſunt plures reſpectu pluriū rerū deductarūin illa. ¶ Ex his nota ꝙ vna ⁊ eadem res poteſt diuerſimode ꝓpter diuerſos ⁊ varios effectus nūcupari. xxij.q. ij. c. fi. ¶ Sꝫ circa hͦ dubitat̉ quid ſit lata ſnīa ſuꝑ cōuentione ſtatim appellat ꝯdēnatus ⁊ ꝑ hoc recuſat iudicem vt ſuſpectū qꝛ eū iniuſte ꝯdēnauit qd̓ poteſt. vt inc. ꝓpoſuit. de appel. nūquid aūt nō obſtante recuſatōe