De dilationibus.

ideꝫ eſſe quādo ſolum fuit petita penſio ſubtracta. ſedhec rō collec. poteſt impugnari duabus rōnibus. Prima qꝛ potuiſſet reus ſuccedere in iſtis poſſeſſionibus inlocum alterius quo caſu preſumeret̉ ignorātia temporis non ſoluti. vt in regula cum quis. de reg. iur̄. lib. vj.Item ſi factum eſſet ꝓprium ſed tn̄ longū nō preſumit̉ſciētia. de ſen. excō. cum illoꝝ. in fi. ⁊ noͣ. in. c. ab excōicato. de reſcrip. Do. meus do. Car. approbat hanc lectu.ſecundā. ⁊ loquit̉ magis gnaͣliter dicēs ꝙ ideo nō debuit h̓ dari noua dilatō. qꝛ verba libelli qͣꝫtumcūqꝫ generalia recipiunt interp̄tatōem ad cōmodū actoris. vtl. ſi quis intentione ambigua. ff. de iud̓. ⁊ noͣ. in. c. cuꝫ adſedē. de reſti. ſpol̓. vnde debuit iſte reus cogitare hͦ euenire poſſe et referre ſeu intellige̓ libellum reſpectu magni temporis ad actoris cōmodum. Et ex hoc dicit̉ noͣbilit̓ hic probari ꝙ ꝟba gnaͣlia etiā que al̓s ad modicum referunt̉ accipiunt̉ gnaͣlit̓ ⁊ ad multa referri poſſunt ⁊ ad omnē quātitatē ⁊ cōmodum actoris rōne p̄dicta licet aliud ſit in contractibus vel in dicto teſtis. ⁊ſic intelligit̉. l. hec ad iectō. ſed ſalua reuerētia tāti p̄ceptoris hoc nō eſt bn̄ dictū. licꝫ ꝟba gnaͣlia libelli poſſūtint̓pretari ꝑ ipſum actorē ad eius cōmodū. vel vbi probatio ſecuta ē clara ⁊ ſpecificata debet adaptari ad libellū ad cōmodū actoris. iuxta noͣ. ꝑ Inno. in. c. ij. d̓ ordi. cogni. ⁊ dixi in. c. dilecti. de iud̓. ⁊ noͣ. Bar. in. d. l. ſiquis intētione. tn̄ vbi libellus eſt gnaͣlis ⁊ impedit reuꝫcerte ⁊ det̓minate deliberare nedū reus nō tenet̉ deliberare ⁊ intellige̓ libellum ad cōmodū actoris. immo poteſt face̓ actorē cōpelli ad declarādū. ⁊ hoc not. Bar.in. d. l. ſi quis intētione. ⁊ probat̉ in. c. ij. de libel. obl̓. ⁊ īlj. ī prin. ff. de edē. facit. l. ſi defenſor. §. illud. ff. de interro. ac nō em̄ reus compellit̉ diuinare. nec iſte actor dꝫvagari cū iactura alterius. vt in. c. vt qͥs duas. de elec.li. vj. ⁊ ē tex. optimus in. l. pretor edixit. ī prin. ff. d̓ iureiur̄. immo plus noͣbiliter dicit Bar̄. in. d. l. ſi quis intētiōe. ꝙ ſi intētio actoris ē ambigua ⁊ reſpōſio rei ē ambi gua licet actor poſſit int̓pretari intentōem ſuā tamēeius intētio nō intelligitur confeſſata ẜm eius interpretatōem ſed ẜm ꝙ intelligit reus. qꝛ ſicut intentōem dubiā actoris interpretamur ad cōmodum eius ita ⁊ exceptōeꝫ ⁊ reſponſionē ambiguā rei. ⁊ de hoc videt̉ tex.ibi. ⁊ hoc videtur expreſſe contra dictū dn̄i Cardi. nōergo reus tenetur intelligere ambiguā ⁊ dubiam intentōem actoris ad eius cōmodū ⁊ fauorem. Ego ſaluando hāc lec. dico ꝙ oportet intelligere ꝙ iſtis reis fuit facta conceſſio. nō em̄ eſt preſumenda alia ꝑſona cum deilla nō fuit facta mentio. vnde cum conueniretur de facto ſuo ⁊ tempus eſſet modicū .ſ. ſeptem annoꝝ iuxͣno.in cle. j. de rebus eccle. nō alie. ⁊ in. c. fi. ne prela. vices ſuas. ſatis potuerunt deliberare de toto tempore in pͥmotermino cum in facto ꝓprio nō intricato neqꝫ diuturno preſumatur ſciētia. vt. c. ab excōicato. de reſcrip. etquod ibi no. ⁊ in preallega. c. cum illorum. in fi. ſatꝭ em̄eſt ꝙ qualitercunqꝫ potuerūt deliberare. ar. sͣ. c. proxi.ſecus aūt vbi allegaret̉ aliquod impediens hanc de claratōem. ⁊ ideo hͦ relinquit̉ arbitrio boni iudicis vt cōſiderata gnaͣlitate ⁊ declaratōe ſecuta concedat vl̓ deneget vt dixit Hoſt. iſta em̄ poſſunt magis ꝑcipi intellectu qͣꝫ aliqua locutōe expͥmi. ar. ī. c. apoſtolice. d̓ dona.et in. l. iij. ff. de teſti. lectura tn̄ pͥma magis conuenit iſtilr̄e ⁊ procedit ſine ſcrupulo. ſcd̓a tn̄ poteſt teneri modo p̄dicto. ¶ Ultimo ſcias ꝙ decretalis iſta iūcta glo.adducit̉ ꝑ Io. cal. ad. q. teſtis ꝓductus ſuꝑ p̄ſcriptionex. annorum ꝓbanda dixit titiū poſſediſſe nouē annis etplus nūquid ſit ꝓbata preſcriptio ſeu poſſeſſio. x. annorum? ⁊ videtur ꝙ ſic ꝑ iſtum tex. iuncta glo. ſꝫ do. An.determinat contrariū. qꝛ vbi aliquid eſt determinate ꝓbādum dictio plus ⁊ ſimiles generales ⁊ incerte dictiones nihil operātur. nā dictum teſtis debet cōclude̓ neceſſario. vt in. c. in pn̄tia. de ꝓba. Idē determīat Bar.

n. l. cum furti. ff. de in litē iurā. de quo ꝑ glo. in. l. ab hoſtibus. §. ſed qd̓ ſimplicit̓. ff. ex qui. ca. ma. ⁊ ꝑ doc. antiquos in. l. ⁊ ſi poſt tres. ff. ſi quis caū. ſed predicta cōcluſio cōiter tenetur a modernis. et eſt veriſſima. Et exhoc etiaꝫ infero ꝙ in ſnīa nil oꝑabitur cum debeat eſſecerta ⁊ clara. vt in. l. j. ⁊. ij. C. que ſen. ſine cer. quā. facitc. in his. de ver. ſig. ⁊ idem vbicunqꝫ aliquid debet eſſecertū ⁊ determinatū. ſecus in alijs vbi nō requirit̉ taliscertitudo ⁊ determinatio. ⁊ ita loquit̉. d. l. hͦ adiectio. ⁊l. ab hoſtibus. §. ſed quod ſimpliciter. Et ex hoc infertGoff. ⁊ Io. an. poſt eum nō bene dixiſſe in. c. licet. de ꝓba. vbi dicūt ꝙ ſi teſtis dicat aliqueꝫ poſſediſſe. xxx. an.⁊ citra nō eſt probata preſcriptō. qꝛ tempus p̄cedēs vſqꝫ ad tempus lati teſtimonij videt̉ includi. ⁊ ſic debꝫ detrahi tempus quo fuit facta citatō ⁊ lit. ꝯteſt. ⁊ ꝓceſſusvſqꝫ ad tēpus lati teſtimonij. ſecūs ẜm eos ſi dixiſſet ꝙpoſſedit. xxx. annis ⁊ plus. qꝛ illud plus pōt adijcere tepus mote litis. ꝑ. d. l. hec adiectio. ⁊ ſic volūt ꝙ aliqͥd licet modicū oꝑetur etiā in teſte quod nō eſt veꝝ vt predixi. qꝛ cum poſſit illa dictio verificari in vno momento cū poſſibile ſit ꝙ poſſederit ꝑ momētū vltra. xxx. annos. ⁊ ſic verum eſſet dicere ꝙ poſſedit ꝑ. xxx. annos etplus nō eſſet ꝓbata p̄ſcriptō nihil ergo oꝑabit̉ in teſtevbi determinate eſt aliquid ꝓbandū. qꝛ debet cōcludere neceſſario vt predixi. ſed neceſſario nō comp̄hendittotuꝫ illud tempus cum poſſit verificari in momēto vtp̄dixi. ¶ Glo. fi. colligit ꝙ appellās fruſtratorie remittit̉ ad eū a quo appellauit. dic̄ hoc ꝓcedere ſi nō fuit delatū appellationi. tunc em̄ licet ſuꝑior poſſit cām remittere nō tn̄ tenet̉. de quo dic vt legit̉ ⁊ no. in. c. cū appellatōibus de appel. li. vj.Si pꝰcitatōeꝫEpoſuit nobis. ad cām reuogtilitate publica vocet̉ circumducit̉ ꝑemptorium ⁊ habebit nouas inducias. ita cōiter ſummat̉. ſꝫ hecſummatio eſt nimis gnaͣlis. Quid em̄ ſi cauſa non ē ardua. ⁊ reꝑitur citatus in loco iudicij poſt expeditiōempublice vtilitatis. vel fuit vocatus eo tꝑe quo iam deliberauerat vel potuiſſet iam deliberare ſi voluiſſet: certe teneret̉ rn̄dere vt ſatis innuit̉ ex rōne lr̄e. ideo ſummo ſic ⁊ ſtrictius. Si citatus in cauſa ardua de longinqͦvocat̉ ꝓ publica vtilitate etiā ad locū iudicij ita ꝙ īfraterminū citatiōis deliberare ⁊ alia ſibi neceſſaria ad cōparendū explicare nō potuit in termino reſpōdere nōcogit̉ ſi reꝑiat̉ ī loco iudicij ſed habebit nouas inducias hͦ dicit noͣbiliter. Diuidit̉ qꝛ prima pars narrat factū. ſcd̓a ibi nos igit̉. interloquit̉. ⁊ prima ꝯtinet pluravt ī ea patet. ¶ No ex eo ꝙ iſte fuit citatus vt veniretad rn̄dendū ſuꝑ iure pͥmatie ꝙ vbi citatō fit de longinquo pōt fieri ad totā cām. ⁊ pōt prima vice emanare ꝑemptoriū. de primo vide ꝑ Inno. in. c. cōſuluit. de offi.deleg. ⁊ in. c. auditis. de ꝓcura. ⁊ aliquid. jͣ. ſubijciaꝫ. deſcd̓o dic vt dixi. sͣ. e. ti. in. c. j. ¶ Noͣ ſecūdo ꝙ vnus archiepūs pōt ex cōſuetudine acquire̓ ius pͥmatie ſeu patriarchatus in ꝓuincia alterius archiep̄i. primas em̄ etpatriarcha idē ſunt licet nomina ſint diu̓ſa. vt dic̄ tex.ī. c. j. xcix. di. ⁊ hꝫ patriarcha ſeu primas ordinariam inprouincijs archiep̄oꝝ ſibi ſubiectoꝝ ſeu in ꝑſonas ip̄orum archiep̄orum. vnde de eis appellat̉ ad patriarchācui ſubijciūtur ſicut appellat̉ de ep̄is ꝓuincie ad ipſumarchiep̄m. vt in. c. ſi inter. vj. q. iiij. ⁊. xxj. di. cleros. et inc. antiq. de priui. ¶ Et ex hoc no. ꝙ ꝯſuetudine poteſtinduci vt appellet̉ ad parem. qd̓ videt̉ cōtra glo. in. c.ij. de ꝯſuetudine. li. vj. qꝛ inqͣꝫtum dicit de pari nō videtur vera. qꝛ cōſuetudo facit tunc eū maiorē. ſed ꝙ appelletur de maiori ad minorē vel de eodem ad eundemvel ad eū qui ē idē iuris fictione vt de vicario ad epūmnō valet conſuetudo. ita loqͥtur. d. c. ij. ⁊ ſic vident̉ velle Hoſti. ⁊ Io. an. in. c. romana. de appella. li. vj. ſuperglo. qͣſi dicat ꝙ non. ſicut em̄ conſuetudo poteſt dare