Ut lite non conte.

reſpectu poſſeſſionis ſue vt qꝛ emphiteota ꝯuenit̉ abalio dicēte ſe potiorē emphiteotam eſſe tūc ſit vera iſtaopi. ꝙ nō poſſit dn̄m ī iudicio noīare qꝛ ei non p̄iudicat̉. Si ꝟo ꝯuenit̉ reſpectu dn̄ij directi ⁊ ſic reſpectuiuris qd̓ ē apd̓ aliū pōt ⁊ dꝫ noīare dn̄m ī iudicio ⁊ liberabit̉ a iudicio reſpectu illiꝰ dn̄ij ⁊ hͦ qͣtenus illd̓ iudiciū non repugnet iuri ip̄ius emphiteote. pōt em̄ dicere emphiteota nō curo qͥs ſit dn̄s directe nec volo hͦdefendere ſꝫ dico me eē emphiteotā. ſꝫ qͣtenus petitioactoris repugnat iuri ip̄ius emphiteotē hr̄et emphiteota neceſſe ſe defendere nec poſſet dn̄m noīare qͣꝫtumad declinandū iudiciū ſꝫ bn̄ poſſet eū nomīare vt poſſitab eo de ſuis defenſoribꝰ informari. vt ī auc̄. qͣ in ꝓuincia. C. vbi de cri. agi oꝫ. hec ſunt verba Bar. que in effectu volūt opi. Io. an̄. Tercia ē opi. Guil. de cū. quamſequit̉ hic do. an. ꝙ ſi ius agēdi ſe compatiat̉ cū iure dominij qꝛ illi nō derogat ſꝫ dirigit̉ tm̄ ad ius emphiteote ⁊ nō hꝫ locū noīatio. ſi aūt ꝯͣdicit iuri dn̄ij vt qꝛ nōintēdit recognoſcere dn̄m ⁊ ſic pōt ei p̄iudicare ſalteꝫreſpectu ciuilis poſſeſſionis tūc habeat locū nomīatio⁊ ſic raro erit ꝙ nō habeat locū nomīatio. Quarta eſtopi. Bal. ⁊ magis larga in. d. l. ij. vbi dicit ꝙ indiſtīcteiſti hn̄tes ius in re noīant dn̄m etiā ſi ꝯueniant̉ ſuꝑ iure ſuo. Intereſt em̄ dn̄i eē in iudicio qꝛ ſi forte obtine̓tadu̓ſarius negaret ſe hr̄e ius ab iſto dn̄o. ⁊ hͦ placꝫ do.Car. qͦ ad hoc vt teneat iudiciū etiā in p̄iudiciū dn̄iſꝫ qͦ ad hoc vt teneat iudiciū in p̄iudicū emphiteote vl̓vaſalli videt̉ ſeqͥ opi. Io. an. qͥ magis videt̉ cōis mihiex toto nō placet. rō patebit ex. jͣ. dicendis. Et concordando quātū fieri pōt has opi. ſic diſtinguo ꝙ aut cōuentus nullū hꝫ ius in re. ⁊ tūc claꝝ ē ꝙ pōt ⁊ debet dominū noīare. vt hic ⁊ in. d. l. ij. C. vbi in rem act. aut hꝫaliqd̓ ius vt emphiteota. ⁊ tunc ſi cōuenit̉ ſuꝑ iure ſuotm̄ ⁊ non hꝫ locū noīatio qꝛ ip̄e ē dn̄s illiꝰ iurꝭ petiti. ⁊ita ꝓcedit opi. glo. ⁊ ſequaciū. ⁊ plus dicit Spe. in tit.de pͥmo decre. §. reſtat. ꝟ. ſꝫ quid ſi actor. ꝙ etiā ſi dn̄sſpōte vellet in ſe ſuſciꝑe iudiciū nō admitteret̉ qꝛ lꝫ eꝰinterſit vt quidā dicūt tn̄ poſſeſſio natural̓ de qua nūcagit̉ nō ē ſua. dico tn̄ ꝙ hec ſnīa ⁊ acta nō p̄iudicabūtdn̄o ꝓprietario abn̄te. qꝛ ſua intereſt potius hr̄e obligatū vnū qͣꝫ aliū iuxͣ no. in. c. potuit. de loca. ſꝫ ad hoc vtfiat ſibi p̄iudiciū dꝫ vocari vel vt ab eo hēat informationē. ⁊ ita ꝓcedit opi. Bal. Idē ⁊ fortius ſi nō intēditrecognoſcere iſtū in dn̄m ſꝫ aliū. dꝫ em̄ tūc vocari quoad hoc vt ſibi fiat p̄iudiciū ſꝫ nō eſt neceſſe qͦ ad hoc vtiudiciū ꝓcedat qꝛ hic tm̄ diſcutit̉ de iure pn̄tis et nonabn̄tis nec acta facient ſibi p̄iudiciū gͦ non ē neceſſe eūvocare. ⁊ ꝙ acta nō faciāt piudiciū abn̄ti tenet Cy. ind. l. ij. ⁊ Io. an. h̓. aut ꝯuenit̉ ſuꝑ tota re inſolidū vt qͥavendicat̉ ⁊ ſic tāgit̉ non ſolū ius pn̄tis ſꝫ etiā directuꝫdn̄ium abn̄tis. ⁊ tūc lꝫ Io. an. Bar. ⁊ Cy. ſentiāt ꝙ nōhēat locū noīatio tn̄ credo ꝯͣrium qꝛ non tenet̉ defendere ius alterius ſi nō vult ⁊ iō ꝓ ꝑte tangēte abn̄tempoterit eū noīare cū nihil cōe hēat ꝓprietas cū poſſeſſion. vt. l. natural̓r. §. nihil cōe. ff. de acqͥ. poſ. ⁊ idē videtur vbicūqꝫ in vendicatione totius includit̉ ꝑs iurꝭ alterius. nā rō que ē de toto ad totū ē de ꝑte qͦ ad partē. īc. paſtoral̓. §. itē cū totū. de offi. dele. videt̉ tn̄ ꝙ vbi petit̉ a poſſeſſore onus reale lꝫ illud ſoluat alteri abſentiꝙ nō hēbit locū noīatio qꝛ tale onus ꝓ tꝑe etiā p̄terito ſequit̉ poſſeſſorem vt. l. imꝑatores. ff. de pub. et inc. paſtoral̓. de deci. ⁊ ꝑ poſſeſſorē ſtat quo minꝰ ſoluat̉iſti. facit quod no. in. c. auditis. de p̄ſcrip. ꝑ Inno. ⁊ adhāc diſtinctionē ſunt reducēda iura ꝓ ꝯͣrijs alle. ī glo.in fi. ⁊ ſpecifice rn̄dendo dic primo ad. c. de rebꝰ. ꝙ ibinulla fuit facta noīatio quinimo neqꝫ conuētio ſꝫ ex vrbanitate quadam eccl̓ia ꝯſuluit principem an ipſe alienauerit eius bona illicite in alios. ⁊ dic vt ibi dicitur qꝛnihil facit ad. l. in hoc. ff. de ẜuo corru. dic ꝙ ibi tm̄ dr̄ꝙ ſi ex corruptōe ſerui bona ſua ſunt ſurrepta pōt agi

ꝯͣ corrumpentē etiā ſi bona ꝑueniūt̉ ad aliū qꝛ corrumpens tenet̉ ex delicto ſuo nec aliqͥd ibi poſſidet noīe alterius. ⁊ facit multū a remotꝭ. Ad. l. vlti. §. lutius. etiaꝫdicit ꝙ nihil facit. tm̄ eī dicit̉ ꝙ pactū ꝑſonale n̄ trāſitad ſucceſſorē rei. Sil̓iter non ob. l. a debitore. quia ibiconuenit̉ doloſus a dolo ſuo. iō ip̄e puniendus ē. Sil̓rrn̄de ad. c. iudicis. ⁊. c. inter memoratos. non em̄ aliqͥddicūt de noīatione ſꝫ tm̄ dicūt ꝙ ſuꝑior pōt ꝯueniri ſuper iure ſubuētionis alicuius eccl̓ie qꝛ ip̄e poſſidet ⁊ n̄eccl̓ia poſſeſſa. vn̄ paꝝ ⁊ nihil hec ꝯͣria faciūt. ¶ Et exp̄dictis decidit̉ qō de creditore conuēto ſuꝑ re in quahꝫ hypothecariā an nominet debitorē dn̄m in iudicō?⁊ videt̉ Io. an. hic ſentire idē qd̓ in feudatario ⁊ in em̄phiteota eū eos cōiūgat in poſitione exēpli. ⁊ idē ſpe. īti. de pͥmo decreto. §. reſtat. ꝟ. ſꝫ nūquid idē. ſꝫ Io. an̄.ibi in addi. Specu. dicit ꝙ increditore aliud ē dicēdūſcꝫ vt poſſit dn̄m nomīare. ꝑ. l. ſi pignore. ff. de pig. ac.⁊ ꝑ. l. fi. C. de furtꝭ. ⁊ idem Cy. in. d. l. ij. ⁊ do. an. hic. egoſatis eque diſtinguerē ꝙ aut cōuenit̉ ſuꝑ iure hypothece. vt qꝛ dicit alius creditor illā rem prius ſibi obligatā ⁊ ideo ip̄e dꝫ hr̄e poſſeſſionē tāqͣꝫ antiqͥor creditor ⁊ non noīet dn̄m qꝛ tāgit̉ pͥuatiue ius iſtius creditoris ⁊ ꝓprio noīe rem poſſidet. et ſic ceſſat mēs ⁊ ꝟbahuius tex. ⁊ idem in conſil̓ibꝰ t̓minis. ad. hͦ adduco bo.tex. in. l. vna. C. ſi antiqui credi. aut ꝯuenit̉ ſuꝑ dominio ip̄ius rei vt qꝛ agit̉ rei vendicatione. ⁊ tūc poteritnoīare ꝑ ſupͣdicta. lꝫ aliud videat̉ in hͦ ſentire Io. an.⁊ Bar. vt ex p̄dictis pꝫ qꝛ tangit̉ ius vtriuſqꝫ. ſꝫ mihiplacet qd̓ p̄dixi. ⁊ vide quod ipemet Io. an. aliud voluit in creditore in additione p̄dicta ⁊ mihi placet etiam in alijs habētibꝰ ius in re ẜm diſtinctōem quā feci.¶ Glo. ſequēs querit qn̄ debet fieri noīatio iſta cū tex.dicat ſtatim?. Rn̄det ꝙ an̄ libelli oblationē vel etiampꝰ an̄qͣꝫ rn̄deat libello. hāc opi. ſequit̉ hic do. an. qꝛ hͨnoīatio ad vitandū iudiciū hꝫ vim cuiuſdam declinatorie iō dꝫ ꝓponi an̄ lit. ꝯtē. de re iudi. c. int̓ monaſterium. ⁊ iō poſt lit. ꝯte. non poterit variare niſi alit̓ ꝓbaret̉ error ꝑ no. in. c. fi. de confeſ. ⁊ dic ꝙ hͦ etiaꝫ voluitBar. in palle. l. ij. vbi dicit hāc exceptionē declinatoriā ⁊ iō ꝓponendā an̄ lit. conte. vt. l. fi. C. d̓ excep. ⁊ certe ſatis ꝓbat̉ hic ⁊ in p̄alleg. l. ij. ꝟ. ſtatim. facit. l. is qͥ ſeobtulit. ff. de rei ven. ⁊. l. qͥ ſe liti. ff. de peti. here. ¶ Sedcirca hͦ q̄ro qͥd ſi nō noīauit dn̄m ſꝫ ꝓceſſit in iudicioac ſi ꝓprio noīe poſſide̓t? Dic ꝙ valet ꝓceſſus ꝯͣ eumvt. l. officiū. ff. de rei ven. in fi. ⁊ iſtud ē qd̓ voluit dicereglo. ī. l. ij. vbi expoīt ꝙ dꝫ noīare ⁊cͣ .i. poteſt. quaſi dicat nemo dn̄m cogit̉ noīare ſi nō vult. qd̓ tenet Bar.ibi. vl̓ intelligi dꝫ ꝓpͥe .ſ. vt ſit nccͣariū ꝯditionaliter ſivult euitare iudiciū ⁊ dānū ꝓpriū dꝫ dn̄m noīare. ar. īp̄all̓. l. is qͥ ſe obtulit. ⁊. l. qͥ ſe liti. dic̄ h̓ Inno. ⁊ Io. an.pꝰ eū ꝙ ſi iſte ſe liti obtulit ⁊ poſtea ꝯtumax apꝑeat etꝓpt̓ hͦ decernat̉ poſſeſſio actori n̄ nocet hͦ dn̄o qͥ verepoſſidet qͦ ad poſſeſſionē ⁊ ꝓpͥetatē. C. ſi ꝑ vim vl̓ aliomō. l. fi. ſꝫ ille qͥ litē ſuſceꝑit tenebit̉ ad int̓eſſe an̄ liteꝫꝯte. ꝑ act. d̓ do. ⁊ pꝰ lit. ꝯte. ꝯdēnabit̉ ad ip̄am rē cū habeat̉ ꝓ poſſeſſore. ⁊ hͦ ſi ille qͥ agebat reū poſſide̓ ignorabat. ff. d̓ rei vēdi. l. is qͥ. ⁊. l. ſe. ⁊. ff. ſi vſufructus pet. l.fi. Si ꝟo ſciebat eū nō poſſide̓ decipit̉ a ſe vt dictꝭ iuribꝰ. vel melius ẜm Inno. ꝯdemnabit̉ iſte qͥ ſe obtulitactore ignorante ad litis eſtimatōem. vel ẜm quoſdāqͣntum in litem iuratum fuerit vel ad intereſſe. ff. d̓ peti. heredi. l. qui ſe liti. ⁊. ff. de do. l. pe. Do. an. non pu.tat ꝙ hic habeat locum iuramentū in litem exquo dolo n̄ reſtituerit lꝫ dolo litigauerit ſꝫ alteꝝ ex p̄dictis remedijs. ⁊ vt intelligas tu canoniſta ſcias ꝙ iuram̄tū ī litē ē de affectōe rei ita ꝙ plurimū excedit veꝝ p̄ciū rei ⁊p̄ſtat̉ qn̄ qͥs p̄t reſtitue̓ rē ⁊ doloſe et ꝯtumacit̓ reſiſtitvel doloſe fec̄ ꝙ reſtitue̓ nō p̄t. vt. l. qͥ reſtitue̓. ff. de reivē. et ī. l. ī actiōibꝰ. ff. de in lit. iurā. ¶ Ad ꝓpoſitū igit̉mihi placet vt nō habeat hic locū iuramētū in litē. qͥa