De reſuſcitationeaduentum xp̄i nolebat. Un̄ et criſ. Nō aūt aſſumit ſororē obuiā xp̄o vadēs. Uult em̄ ſingulariter xp̄o loqui: et quod factū eſt ei annūtiare. Cū v̓o eā in bonā ſpem duxit: tūc abijt ⁊ vocat mariam. hec criſ. Martha ergo dixit adih̓m. Homine ſi fuiſſes hic. localiter preſēs: fr̄meus nō fuiſſet mortuus. cū mors locū haberenō debeat vbi ē vitā. Et poſt dÿalogū de reſurrectōe cū dn̄o habitū: abijt et vocauit mariaꝫſororē ſuaꝫ ſilentio: dicēs. Aagiſter adeſt ⁊ vocat te. Ubi augꝰ. Aduertēdū ꝙ ſuppreſſā voceꝫſilentiū vocauit. Ideo aūt occulte ſororeꝫ vocat. quia ſi ſciuiſſent iudei xp̄m aduenire: r̄ceſſiſſent et nō fuiſſent teſtes miraculi. hec augꝰMaria v̓o vt audiuit ſurgit a quiete ꝯtemplatōnis: cito per deſideriū cordis: et venit ex magna deuotōe ad eū extra caſtellū in locū vbi eimartha occurrerat. Iudei gͦ. hie roſolimite ⁊ alij qui in domo erant cū vidiſſent mariam feſtinanter abire: ſecuti ſunt eā credentes. quiairet ad monumentū vt ibi ploraret: et neſciētes ꝙ illic ih̓s eēt. Diuina aūt ꝓuidētia factū ēvt eam ſequerentur. qꝛ ẜm aug. Hec occaſio fecit vt plures ibi eſſent. quando lazarus ſuſcitatus ē: vt tā grāde miraculū quadriduani mortui reſurgētis: teſtes plurimos īucīret. Maria ergo cū veniſſet vbi erat ih̓s videns eū: cecidit ex deuotōe ad pedes eiꝰ. apud quos miſericordiam et peccatorū veniā ſe nouerat al̓s ꝯſecutā. Et dixit ei. ſicut et martha dixerat. dn̄eſi fuiſſes hic nō eſſet mortuus frater meus. Exhoc aūt ꝙ maria ſic feſtinauit ad eū. patet ẜmaug. ꝙ nō illā p̄ueniſſet martha: ſi ei notus fuiſſet aduentus ih̓ū. Per hoc etiā ꝙ martha etmaria obuiauerūt domino. nō expectātes aduentū ip̄ius. datur intelligi. ꝙ cū volumus deoreconciliari: debemus ei occurrere ꝑ penitentiā. anteꝙͣ ad nos veniat per vindicta: qꝛ nospeccatores ſumus: ⁊ meruimus ꝑcuſſionē ⁊ penā. Ceſſat aūt: vt dicit ambroſius. diuina vīdicta ſi ꝯfeſſio precurrat humana. et cū volumꝰxp̄o frui: eū venientē anticipemꝰ. nō expectātes ꝙ ip̄e nobis cōdeſcendat: ſꝫ nos potius adeū feſtinemꝰ. Ih̓s gͦ vt vidit mariaꝫ. et iudeosqui cū illa venerant plorantes de mortē amici.fremuit ſpū et turbauit ſeip̄m. humanū demōſtrans affectū. in luctu amicoꝝ. Fremebat extra ſonū lugentis emittēs: turbabatur intusmiſeriam conditionis humane ꝯſiderans. Turbauit ſe. quem alius turbare non potuit. Nosturbamur ex neceſſitate: ip̄e aūt ex volūtate.Sic omnes defectus hmōi ſuſcepit: quia volūit. Un̄ augꝰ. Turbatus eſt xp̄c qꝛ voluit. eſuriuit quia voluit. in illiꝰ pt̄ate erat ſic vel ſic affici vel nō affici. Et nota ꝙ fremitꝰ ꝯſurgit exindignatōe ad obiectū. Iſte gͦ fremitꝰ xp̄i ꝓcedebat ex indignatōe eiꝰ ꝯͣ dÿabolū. per cuiꝰ ſuggeſtionē mors intrauit ī mundū. quē erat citodebellaturus. Turbatō aūt illa: ꝓcedebat ex ꝯpaſſione lazari et ſoroꝝ eiꝰ. qꝛ vt verus hō exquadā naturali affectōe flebat cuꝫ flentibꝰ. vtLazarinos inſtrueret ꝙ alioꝝ miſerijs cōꝑati debēꝰ.Iſte tn̄ paſſiones et ꝯſimiles nō erāt in xp̄o vitioſe: ſꝫ magis v̓tuoſe. qꝛ nō erāt p̄ueniētes iuditiū rōis: ſꝫ magis ſequētes et ꝑ ip̄m excitateIſte v̓o fremitꝰ et hec turbatō nos docet: quidnos qͦꝫ ī tali re age̓ debeamꝰ. qn̄ vl̓ ꝓ nobiſip̄isvel ꝓ alijs ī peccatis turpiter degētibꝰ deū oramꝰ. Eſt aūt fremitꝰ impetꝰ ire ꝯͣ vitia ꝓrūpēs:turbatio v̓o quedā triſtis cū gemitu cordis cōmotio. Et qͥa fides de xp̄o xp̄c ē: ī corde fremitxp̄c et turbat̉ ī hoīe. qn̄ peccator ꝯputat q̄ bona accepit. q̄ mala reddidit: et de peccatis ſe increꝑat et rep̄hēdit. Et dixit eis ih̓s. Ubi poſuiſtis eū. Interrogat nec ignorat. ī qͦ miſticeinnuit ſe hmōi peccatorē neſcire: cuiuſmodi ꝑlazarū ſignificat̉. Un̄ gloſa. Qui abſens ſciuitmortuū: ſcinit vbi eſſet ſepultꝰ. Sꝫ ſic dicens.ſignat ſe quaſi neſcire ꝑditū hoīeꝫ. Un̄ dr̄. nonnoui vos: et adā vbi es. Dicūt ei. Dn̄e beni etvide. Uenit dn̄s ꝑ ꝯpaſſionē: et vidit oculis miſeri cordie: quia vt ait aug. Uidet dn̄s qn̄ miſeret̉. Et affectū ſuū lacrimis demonſtrās. ih̓slacrimatꝰ ē humanitꝰ ex pietate. miſtice docēshoīeꝫ ꝓpter pct̄m fletibꝰ īdigere: et ſignificanseos qͥ peccati morte ſopiūt̉. vt reuiuiſce̓ q̄antplangēdos eē. Un̄ alchuinꝰ. Quia fons pietatis erat: flebat ꝓ ꝑte humanitatis. quē reſuſcitare poterat ꝑ potētiam diuinitatis. Et beda.Quare aūt fleuit xp̄c: niſi qꝛ hoībꝰ flere docuit. Lacrimamur igit̉ et nos ꝓ nob̓. et oībꝰ illisqͦs ī fetore vitioꝝ iace̓ ſentimꝰ: ſi forte nr̄is lacrimis nos et eos dn̄s reſuſcitare dignet̉. Vtaūt ait augꝰ. Legit̉ xp̄m ſuꝑ lazarū fleuiſſe. īor̄oibꝰ ꝑnoctaſſe. ex itinere fatigatū fuiſſe: nūꝙͣ aūt riſiſſe aut ꝓſperatuꝫ fuiſſe. Un̄ et criſoFlentē quidē illū frequēter īuenies: nūqͣ v̓o ridētē: ſꝫ nec leuiter ſaltē ſubridentē vel gaudētēEt nota ꝙ dn̄s nō fleuit lazarū mortuū: ſꝫ adhuiꝰ vite miſerias et erūpnas reſuſcitandum.Un̄ nec ꝓ nr̄a nec ꝓ alioꝝ mortē triſtari debēꝰ.Quō em̄ ab eo p̄mijs honorabimur: ad quempe īmꝰ īuiti? Nā ẜm apl̓m. Coronā iuſtitie redbet dn̄s his qͥ diligūt aduentū eiꝰ. Et quid tātopere vitā deſideremꝰ: ī qͣ qͣntomagis qͥs fuerit. tāto maiori ſarcina pct̄oꝝ oneratꝰ erit. velcerte dn̄s mortē fleuit. quā hō peccādo īcurritac miſerias et erūpnas hūano generi ꝓ culpaindictas. Si eī peccatū nō ꝓceſſiſſet: ſine dubio mors ſecuta non fuiſſet. Secuta ē gͦ morsetiā corꝑis quā p̄ceſſit mors aīe. Et ih̓s rurſū fremēs ī ſemetip̄o etiā īdignatꝰ ꝯͣ malitiamiudeoꝝ. d̓ factis ſuis iniq̄ murmurātiū: venit.motꝰ miſcd̓ia. et ꝯpulſus ꝯpaſſione: ad monumētū qd̓ erat ſpelūca. habēs lapidē ſuppoſituꝫEt dr̄ monumētū qͣi monēs mētē .ſ. illiꝰ qͥ aſpicit. vt ꝓ aīa ſepulti oret: ac de morte ꝓpria p̄cōgitet: ⁊ ad eādē ſe diſponat. Rurſū fremuit vtdet ītellige̓ eos qͥ a pct̄is debēt r̄ſurge̓. in continuo luctu ꝑſiſtere. ẜm illud. pͣs. tota die cōtriſtatus īgrediebar. Sepe gͦ ſe ploret pct̄or. ſepefremat xp̄c ⁊ t̓bet̉ in hoīe. ſi vult reuiuiſcere.