⁊ filio prodigoEinde ne quis ſcandalizet ⁊ ꝯtēnat puſillos. ⁊ ad oſtendendum quanti ſint puſilli apud patreꝫſubdit tres parabolas ꝑ ordinē. Sꝫſcd̓m Lucam duplex fuit occaſio ſiue cā horūtrium ꝑabolaꝝ .ſ. appropīquatō publicanoꝝ ⁊pct̄oꝝ. ac murmuratō ſcribaꝝ ⁊ pharizeorum.Erāt .n. appropīqͣntes ad ih̓m ſaluatorē pb̓licāi⁊ pct̄ores. qͥ ſalute īdigebāt. vt audirēt illū. qꝛrōabil̓r pct̄a rep̄hēdebat. qꝛ nō cū auſte̓itate ſꝫbenigne eos āmōebat ⁊ ſpē venie ꝓmittebat. libent̉ debēt oēs ad xp̄m accede̓ ⁊ appropīqͣre. qꝛoīa remedia ī eo poter̄t īuenire. De qͥbꝰ ſic dīcābro. Oīs aīa accedat ad xp̄m. qꝛ oīa xp̄c ē nobis. Si vulne̓ care̓ deſiberas medicꝰ ē. Si febribꝰ eſtuas fōs ē. ſi gͣuaris īiqͥtate: iuſticia ē. Siauxilio īdiges v̓tꝰ ē. ſi mortē tīes vita ē. ſi celuꝫdeſideras via ē. ſi tenebras fugis lux ē. ſi cibū q̄ris alim̄tū ē. Et murmurabāt pharizei. ſil̓ataſct̄ itate ab alijs diuiſi: ⁊ ſcribe legis noticia doctores ppl̓i: dicētes. qꝛ h̓ pct̄ores recipit ⁊ māducat cū ill̓. q. d. Hic credit̉ bonus ⁊ ſct̄s: ⁊ tn̄ adſuā ꝯuerſatōꝫ ⁊ grāꝫ recipit pct̄ores. ⁊ qd̓ āplius ē māducat cū ill̓ tāꝙͣ amicꝰ. Si ꝯgnouiſſētſcribe ⁊ pharizei. ꝙ venit ī hūc mūdū pct̄oresſaluos face̓. neqͣꝙͣ murmuraſſēt: nā eos recipiebat. vt ꝯuerſādo cū eis. a pct̄is ꝯuerte̓t: ⁊ illumīaret ac ſaluaret. Xp̄c gͦ pct̄ores penitētes r̄cipiēdos eē on̄dit ⁊ ſuꝑ hoc tres ꝑabolas adducit. Tria .n. ſūt q̄ hoīeꝫ ad miſerēdū ꝯſueuer̄t īduce̓ .ſ. ſimplicitas ꝓpīquitas ⁊ nccͣitas. Iſta t̓aſil̓r deū īducūt ad miſerēdū. Prīo nr̄a ſimplicitas: ⁊ ad hoc ꝑtinet pͥma ꝑabola de oue errāte. Nō .n. ē ſīplex reſpectu hoſtis tā aſtuti .i. dÿaboli. vn̄ clamat p̄s. Erraui ſic ouis q̄ ꝑijt: req̄re. ſer. t. ⁊cͣ. Scd̓o nr̄a ꝓpīqͥtas quā nobiſcū ꝯtraxit. ⁊ ad hoc ꝑtīet ſcd̓a ꝑabola d̓ dragma amiſſa. ī qͣ ē ymago regis ⁊ ſupͣſcpͥtō noīs: ſic ethō ē ad ÿmaginē dei formatꝰ. et hēt ſupͣſcpͥtōeꝫxp̄i. qꝛ a xp̄o dicit̉ xp̄ianꝰ: et iō dꝫ nr̄i miſe̓ri.iuxta illd̓ apl̓i. nēo carnē ſuā odio hēt ⁊cͣ. Tercō nr̄a nccͣitas ⁊ pauꝑtas. ⁊ ad hoc ꝑtīet terciaꝑabola d̓ filio ꝓdigo reuertēte qͥ dixit. qͣnti mercēnarij ī domo pr̄is mei ſūt q̄ ha. pa. ego aūt h̓fame ꝑeo. Qn̄ .n. hō ꝯgnoſcit ſuā miſeriā ⁊ īfirmitatem. tunc deꝰ ſibi exhibet ſuā pietatē. Unde dicitur ibidem. ꝙ pater videns eum: miſericordia motus eſt ſuꝑ eum. Reſpōdendo ergoſcribis ⁊ pharizeis murmurātibꝰ. ſubdit dn̄s pͥmo ꝑabolā vniꝰ ouis ex cētum errātis: quā q̄ſitā ⁊ tandē īuentā. qꝛ ꝓpter infirmitatē ambulare nō pōt: paſtor bonꝰ ī humeris ſuis ad gregē reliquū reportat: ⁊ veniēs domū cōuocat amicos ⁊ vicīos ad ꝯgratulādū ſibi ſuꝑ īuentōne ouis quę ꝑierat. Snīa itaqꝫ huiꝰ pͥme ꝑabole ẜm Lucā tal̓ eſt ī ſumma. Si qͥs ouē ꝑditaꝫpoſtea īuentā libēter recipit. nō dedꝫ mirari vl̓īdignari ſi peccatores recipio ad pnīaꝫ. qͥ pͥusamiſſi erant ꝑ culpaꝫ. Uel referēdo ad puſillosde quibus dictum eſt ſupra. tal̓ eſt huius ꝑaboSecūde partis. Capitulū. vij.le ſnīa. Sicut non eſt voluntas paſtoris. vt ꝑeat vna de ouibus ſuis. ſic nō ē volūtas pr̄is celeſtis vt ꝑeat vnus. nec etiā multi de puſill̓ necetiā de alijs. ⁊ gͦ puſillꝰ non eſt contemnendus.Si autem perit. nō voluntate eiꝰ perit: qꝛ necvoluntate approbatōnis. vel ꝯſilij. vel preceptieius peccat: eo tn̄ auctore damnat̉. qꝛ om̄is pena ab ip̄o ē. In hac tn̄ ꝑabola ẜm ſenſū miſticum tangunt̉ ſeptem ī ſpeciali: quoꝝ pͥmū eſthomīs ⁊ angelorū creatō. ibi. qͥs ex vob̓ homoqͥ hēt cētū oues. Scd̓m hoīs creati p̄uaricatioibi. ⁊ ſi ꝑdiderit vnā ex ill̓. Terciū filij dei ad q̄rēdū ouē ꝑditā .ſ. hoīem īcarnatō. ibi nōne dimittit nonagītanouē ī deſerto. Quartuꝫ ip̄iusꝑ xp̄i paſſionem īuentō. ibi. ⁊ cum īuenerit eaꝫimponit ī humeros ſuos gaudens. Quintū ī celum eiꝰ aſcēſio. ibi. ⁊ veniēs domū. Sextū angeloꝝ ad congratulādū īuitatō. ibi. ꝯuocat amicos: dicēs eis. ꝯgratulamī mihi. Septimū ſēlꝰmiſtici exp̄ſſio. ibi. dico vob̓. ꝙ ita gaudiū eritī celo ⁊cͣ. Vnde ẜm Grego. qꝛ centenariꝰ ꝑfectꝰeſt numerus: ip̄e deus centum oues habuit. cūangeloruꝫ ⁊ hoīm naturam creauit ⁊ poſſeditSed vna ouis tūc errauit ⁊ perijt. cū hō peccādo paſcua vite reliqͥt. Et ītelligit̉ ꝑ vnam ouēhomo. ⁊ ſub homine vno vniuerſitas omniumhoīm a prīcipio uſqꝫ ad finē mundi ſentiendaē: qꝛ onus creatus ē homo. vnde omnes proderent. ⁊ ī vnius homīs errore omne hoīm genꝰoberrauit. Nonagīta autem nouē .i. nouem ordines angeloꝝ (idē .n. ſignificat numerus ſimplex ⁊ ꝯpoſitꝰ) dimiſit ratōe humanitatis aſſūpte in deſerto ſiue ī montibꝰ ⁊ excelſis .i. ī celo:quod ⁊ dÿabolus ⁊ homo deſeruit qn̄ peccauitCelum qͥppe dicit̉ deſertum .i. derelictū. tum qꝛfuit derelictum ab angelo qͥ in eo fuerat creatꝰtum quia fuit derelictum ab homīe: q̄ ip̄m fuerat habiturꝰ. Itē qꝛ inſtar deſerti ī eo ſuut dulces cātus auiū .i. angeloꝝ. ibiqꝫ ſūt roſe martirum ac viole cōfeſſoꝝ ⁊ lilia v̓ginum. Et vt ꝑfecta ſūma ouiū redītegraret̉ ī celo. hoīem perditum querebat ī terra. Et inueniens oueꝫ: humeris ſuis īpoſuit ⁊ ad gregem reportauit. Cūergo piꝰ paſtor ouē ꝑditā reꝑiſſet. nō puniuitnō verberauit. nō vrgēdo ad gregē duxit: ſꝫ ſuꝑponēs huīlr̄ humeris. ⁊ portās clemēt̉ gregiānumerauit. Tūc v̓o humeris reportās ouē īpoſuit. qn̄ naturā humanā ſuſcipiēs pct̄a nr̄aip̄e portauit. qꝛ ꝓ hoīe redimēdo hūanā naturā ſuſcepit: ⁊ ī brachijs ſuis ī cruce extēſis. peccata homīs. id eſt penā peccatoꝝ noſtroꝝ portauit. Et ſcd̓m Ambro. humeri xp̄i crucis brachia ſūt. illic mea pct̄a depoſui: ī illa patibulinobil̓ cruce qͥeui. Et attendendum. ꝙ xp̄c gaudens īpoſuit ouē humeris ſuis: qꝛ licet magnꝰfuerit dolor paſſionis ⁊ mortis. qͦ genꝰ humanūreqͥſiuit ⁊ humeris īpoſuit: hunc tamē laboreꝫ⁊ dolorem letāter ſuſtinuit: vt ꝑditaꝫ ouē recuꝑaret. Inuenta aūt oue ad domuꝫ venit. qꝛ reꝑato homine ad celeſte regnuꝫ redijt: ad quodcū oue reuerſus eſt. cū celū aſcēdit. et captiuaꝫ