Apus autē probet unuſquiſqꝫ et tunc gloriā habebitin ſemetipſo et nō in altero: ſed abſit ut gloria ſua ip̄aſit et non ille cui dicitur Gloria mea: et exaltans caputmeū Ita quippe eſt mea ſalubriter gloria eius cū deusqui in illa eſt ipſe eſt gloria eius a quo habet oīa bonaquibus eſt bona et hēbit omnia: quibus melior erit inquātū in hac uita melior eſſe poterit. Et quibus ꝑfectaerit quādo fuerit diuina gratia non humana laude perfecta in domino autē laudabitur aīa eius: Qui ſaciauitin bonis defideriū eius: quia et hoc deſideriū ip̄e inſpirauit ne uirgo eius ſic in aliquo bono glorietur qī nonacceperit. De hoc ergo eius affectu utruꝫ nō fallamurinde nos fac potius reſcribēdo cerctiores. Nam illudoptime nouimus cuꝫ omnibꝫ ueſtris cultores uos eēet fuiſſe indiuiduæx trinitatis: Sed nō hic ſolum errorhumanus obrepit ut aliquid ſecus ſētiatur de īdiuiduatrinitate. Sunt auteꝫ et alia in quibꝫ ꝑnicioſiſſime erratur. Sicuti hoc eſt unde diutius fortaſſe ꝙͣ ſatis eēt ueſira fidelitas tuæqꝫ prudentix in hac epiſtola locuti ſumus: quāꝙͣ qui bonum quod ex deo eſt negat eſſe exdeo neſcimus cui facit iniuriā niſi deo. Ac per hoc illiutiqꝫ trinitati: quod malum abſit a uobis ſic̄ abeſſe credimus. Ibſit omnino ut tale aliquid in animo non dicimus tuo uel ſacratæ uirginis filiæ tuæ: ſed in cuiuſꝙͣextremi meriti familia uel familiæ ueſtræ liber iſte fecerit: ex quo nōnulla uerba q̄ facilius ītelligi poſſunt ponenda credidimus. Si āt diligētius intēdatis ēt illa q̄ ibi uidetur uelut pro gr̄a ſiue adiutorio dei dicere ſic īuenietis ambigua ut poſſint referri uel ad naturā: Velad doctrinā: uel ad remiſſionē peccatorum. Naꝫ et ꝗdconfiteri coguntur orare nos debere: ne intremus ī tēutionem poſſunt ad hoc referre ut hactenus nos rnͥdant ad id adiuuari qͣtn̓s orātibus atqꝫ pulſantibus nobis aperiatur ītelligētia ueritatis ubi diſcamus quid facere debeamus nō ut uires accipiat uoluntas nr̄a: quibus id quod dicimus faciamuſ. Et quod uobis in gratia uel adiutorio dei dicunt dn̄m chriſtum bn̄ uiuendipropoſitum exemplum. Ad eandem doctrinā reuocāt̉quia ſcilicet in eius exemplum diſcimus quēadmoduꝫuiuere debeamus. Non autē uolunt ad hoc nos iuuari ut quod diſcendo cognoſcimus ēt diligēdo faciamuſAut certe in eodem libro inuenite aliquid ſi poteſtis ubi excepta natura excepto quod ad eandē naturā ꝑtietarbitrio uoluntatis excepta remiſſione peccatorum etreuelatione doctrinæ tale dei et adiutorium conſiteturquale confitetur et ille qui dixit Cum ſcirem quia nēoeſſe poteſt cōtinens niſi deus det. Et hoc ipſum erat ſapientia ſcire cuius ēt hoc donum. Adii dominum et qͥpcatus ſuꝫ illum. neqꝫ .n. iſte aut naturā peccando uolebat accipere in qua conditus erat: aut de naturali uoluntatis arbitrio ſatagebat cum quo cōditus erat: aut īmiſſionem peccatorum deſiderabat: qui potius cōtinētiam ne peccaret optabat uel quid faciendum eſſet ſcūcupiebat: cum iam ſe ſcire fateretur cuius eſſet hoc donum: ſed utiqꝫ tantas uoluntatis uires tantum dilectōnis ardorem uolebat accipere ſpiritu ſapiētiæ qui ſufficeret ad implendam Magnitudinem Continentiæ.Si ergo aliquid tale inuēir potueritis uberrias gratiasagimus ſi reſcribendo inſinuare dignemini ſatis enimdici nō poteſt quātū cupiāus in eorum hoīum ſcriptisqui propter acrimōiā atqꝫ facundiā leguntur a pluriisaꝑta cōfeſſionē illius gratiæ reperiri quā uehēēter cōmēdat apoſtolus qui ēt mēſurā fidei ſine quā impoſſibile eſt deo placere ex qua iuſtus uiuit quæ per dilectionē operatur āte quā et ſine qua oīo nulla cuiuſꝙͣ opera bona extimanda ſunt: Quoniā omnē quod nō eſt exfide peccatum eſt deum dic̄ unicuiqꝫ partitum: Nec ſola reuelatiōe ſciētiæ nos diuīitus adiuuari ut pie iuſieqꝫ943uiuamus in hoc ſeculo quæ ſine caritate inflat: Uerūetiam inſpiratione charitatis ipſius quæ plēitudo legiseſt et quæ cor noſtrum ut ſciētia nō inflet ædificat Sedadhuc nuſꝙͣ tale aliquid in eorum litteris potuius aliquid inuenire: Maxime autē hoc in ī iſto libro eſſe uellemus: exquo deſcripta illa poſuius uerba ubi uirginēchriſti ita laudans tanquam ſpirituales diuicias nullas ei niſi ex ipſa eſſe nō poſſunt: Non uult eam in dn̄ogloriari ſed ſic gloriari quaſi non acceperit: In quo libro quāuis nec ipſius nec tuæ reuerentia nomen exp̄ſſerit tn̄ a mr̄e uirgīis ut ad eā ſcriber̄t a ſe poſtulatū eſſecōmēorat. In quadā uero epiſtola ſua idē pelagius ubiet nōē ſuū apertiſſime pōit nec nomē ſacræ uirgīs tacetDicit ad eam ſe ſcripſiſſe et eiuſdem ſui operis teſtimonio probare nititur ſe gratiā dei quā uel tacer̄ uel negare aſſeritur apertiſſime cōfiteri: Sed utruꝫ ipſe ſit liberī quo de ſpiritualibus diuitiis illa uerba poſuit uel utrūad ueſtram peruenerit ſanctitatē reſcriptis ueſtris petimus nos dignemini facere certiores¶ Incipit epiſtola ad matrem et filiaꝫ ī gallia cōmorātes¶ Argumentum in eandem.NTERPELLaTOS a frē monacho ad matrem et filiā cōtinentiaꝫprofeſſas ſcribit: et utranqͣꝫ reprēditꝙ ſeparatim habitarent filiam ueroacrius obiurgat: ꝙ matre fratreqꝫ relictis monacho extraneo cohæſiſſetoſtendens quantum uirginibus ex delitiis uirorumqꝫconſortio periculū immineat. prologus.ETOLIT mihi quidaꝫ frater e gallia ſe habere ſororē uirginē matremqꝫ uiduā quæ in eadē urbe diuiſishabitarēt cellulis et uel propter hoſpitum ſolicitudinē uel cuſtodiēdasfacultatulas præſules ſibi quoſdā clericos aſſumpſiſſent. ut maiori dedecore iungerenturalienis ꝙͣ a ſe fuerant ſeparatæ: Cumqꝫ ego ingemiſcereꝫ et multo plura tacendo ꝙͣ loquēdo ſignificarē quæſo te inquit corripias eas litteris tuis et ad cōcordiamreuoces ut mater filiam filia matrē agnoſcat: Cui egoOptimaꝫ inquaꝫ mihi iniungis prouinciam ut aliēasconciliem quas filius fraterqꝫ non potuit: Quaſi ueroepiſcopaleꝫ cathedram teneam et non. clauſus cellulaaut procul a turbis remotus uel præterita uicia plāgāuel uitare nitar p̄ſētia: Sed et incongruuꝫ ē latere corpore et lingua per totum orbem uagari: Et ille Nimium inquit formidoloſus es: Ubi eſt illa quondamConſtantia in qua multo ſale urbem defricans Lucilianum quippiam detuliſti? hoc eſt aīo quod me fugat etlabia diuidere non ſinit. Poſtꝙͣ enim arguendo crimina factus ſum criminoſus: et iuxta tritum uulgi ſermonem prouerbium iurgantibus et negātibus cunctis necaures me credo habere nec tango ipſiqꝫ parietes ī memaledicta reſōarunt et pſallebāt contra me qui bibebātuinū coactus malo tacere didici rectius eſſe arbitransponere cuſtodiam ori meo et hoſtium munitum Labiis meis ꝙͣ declinare cor meum in uerba maliciæ et dūcarpo uicia uicium detractionis incurrerem. Quod cūdixiſſem Non eſt inquit detrahere ueruꝫ dicere nec priuata correptio generalem doctrinam facere cuꝫ aut rarus aut nullus ſit qui ſub huius culpæ reatum non cadat quæſo ergo te ne me tāto labor uexatuꝫ fruſtra ueniſſe patiaris. Scit enim dominus ꝙ poſt uiſionē locorum ſanctorum hanc uel maxime cauſaꝫ habui ut tuis.n. 2.