¶ Decimuſquintus

¶ Titulusveſteꝫ ſe indͥuit. In cuius figurā legitur Ione. ij. ꝙ rex niniue beſcendit de ſolio et indutus eſt ſacco ad placandum iram dei contraniniuen id eſt mundum ſubuertendum propter ſcelera ſua. Sic dei filius rex regum deſcendit de celeſti ſolio ⁊ inbutus eſt ſacco noſtre mortalitatis. in quo erat theſaurus ſanguinis eius. cuius precio mundus periturreconciliatus eſt deo. Hinc ⁊ Bernardus ſupermiſſus eſt. Pater inquit tecum: qui filiūſuum facit ⁊ tuum. Filius tecum. qui ad cōdendum in te mirabile ſacramentū. miro modo ⁊ ſibi fecerat ſacrarium. ⁊ tibi ſeruat genicale ſignaculum. Spirituſſanctus tecum: qͥcum patre et filio tuum ſanctificat vterumEt quia patri attribuitur potentia: filio ſapientia. Spirituiſancto bonitas ⁊ beniuolētia. Ideo primo. Dominus pater tecum exercens ſūmam potentiaꝫ. Dominus filiꝰ tecum oſtendens eximiam ſapientiam. Dominus ſpirituſſanctus tecum exhibens nimiābeniuolentiam. ¶ Ꝙͣtum ad primum. quiapatri attribuitur potētia. ⁊ hoc opus incarnationis fuit ſūme omnipotentie. ideo dicopatrem exercuiſſe ſūmam potentiam. Fecitinquit ip̄a beatiſſima Maria mihi magna qͥpotens eſt. Coniuncta quippe ſunt in hoc opere tria maxime diſtantia. ſcilicꝫ deus ⁊ limus vt ait Gernardus .i. homo qui de limoẜm corpus factus eſt. Mater ⁊ virgo. que cōmuniter ſunt contraria ſimul poſita. Paries quidē filiū: et virginitatis nō patieris detrimentum. cantatur de beatiſſima Maria.Fides ⁊ cor humanum. Cor humanum communiter non aſſentit. id eſt intellectus niſihis que ratione probantur. Sed ſupra omnem ratōnem hoc eſt. ꝙ deus factus ē homoex virgine natus. Et tamen totus mundushoc miſterium credidit ⁊ confeſſus eſt. Et vtdicit Auguſtinus. In his que ſupernaturaliter ⁊ miraculoſe fiūt. tota ratio facti eſt potentia facientis. Nam ratio deficit. mens nōcapit humana tantum miſteriū. Unde ſapiētiſſimus Salomō prouer. penultimo ſic aitTria ſunt mihi difficilia ad cognoſcendum.⁊ quartum penitus ignoro. ſcilicꝫ viam aqͥle in celo. viam nauis in medio mari. viamcolubri ſuper terraꝫ. Et via viri in adoleſcētia ſua ẜm hebreos. vt dicit Nicolaus de lira¶ Ubi nota quatuor miſteria magne potētie ⁊ difficilia ad intelligendum. Uia aquilein celo eſt aſcenſio xp̄i in celo. qui ſua virtute aſcendit. Uia nauis in mari fuit operatōxp̄i in paſſione. in qua ſūme dolebat ẜm ſenſitiuam. ⁊ ſūme gaudebat ẜm intellectiuam.Uia colubri ſuper terraꝫ fuit reſurrectio eide ſepulchro. Ipſe enim aſſimilauit ſe ſerpēti dicens Ioh̓is. iij. Sicut MAoyſes exaltauitſerpentem in deſerto ⁊cͣ. Quartū autē quoddicit ſe penitus ignorare eſt via viri .i. quo-

modo xp̄c perfectus ⁊ ideo vir omni virtutefuit in adoleſcentia .i. ī virgine Maria. ¶ Dominus filius tecum. oſtendens ſuam ſapientiam in hoc miſterio. pͣs. Omnia in ſapiētiafeciſti. Cum em̄ ip̄e ſit ſapientia patris. j Corinth̓. ij. Xp̄m dei virtutem et dei ſapientiaꝫnō niſi ſapientiſſime opus propriū ſue perſone ageret. Et quia ſapientis eſt ordinareẜm philoſophum. ordinem ſūmum ſeruauitin iſta ſua incarnatione ex virgine. Uenitem̄ vt medicus ad curandum infirmitatemnoſtram. Tolle morbos. tolle vulnera. nullacauſa veniendi medico ait Auguſtinus. Sicem̄ xp̄c ait. Nō eſt opus valentibus medicusſed male habentibus. Sapientis autem medici eſt dare medicinam tempore quo proſitinfirmo. Vnde nō immediate poſt infirmitatem contractam ꝑ peccatuꝫ incarnatōnismedicinaꝫ exhibuit. quia minus fuiſſet vtilis. Putaſſet em̄ homo ꝙ infirmitas ſua leuis fuiſſet. ⁊ ideo cito curata. vnde et minusgratus deo fuiſſet tanti benefitij. ⁊ ex ip̄a tāceleri ſanatione recidiuum paſſus eſſet. Nōem̄ tempore legis naturalis vel etiam legismoſaÿce venit. vt cōuinceret̉ ſuperbus homo qui multuꝫ eſt pronus attribuere bonavirtuti ſue non dei. Primo de ignorantia etpoſtea etiam de impotētia. Nam tempore legis nature in tantā cecitatem lapſus eſt homo. vt clam ⁊ creaturas adorarent pro deo:omnibꝰ pene ÿ̄dolatrie deditis. excepta familia Abrahe. ⁊ d̓ peccatis nephandis ſodomienō facerēt ſibi cōſcientiā. vt pꝫ in ſodomitisgen̄. xix. Tante igit̉ ignorātie prouidēs deuslegem populo ſuo balde multiplicato ꝑ moyſendedit. vt de veri dei cultū inſtrueret̉ et depeccatis vitandis. Sed quia lex illa adiutoriū nō preſtabat ad implendū quod videbatſꝫ tm̄ docebat agēda. Ideo nullus plene eamſeruare poterat ex virtute ſua. ꝓpter qd̓ cōuictus homo de ſua ignorātia ⁊ debilitate. cōactus eſt clamare ⁊ poſtulare aduētum medici qͥ talem medicinaꝫ inſtitueret ſeu cōponeret. quę adiuuaret implere qd̓ p̄ciperet.Et hec ſūt ſacramēta habentia virtutem expaſſione xp̄i. que medicine dicūtur cōtentiue gracie. Aug. ſuꝑ Ioh̓em. Quantū ē ī medico ſanare venit egrotū .i. hoīem quēlibet.Ip̄e ſe interimit. qui p̄cepta medici ſeruarenō vult. Nō autē differre voluit iſtū aduentum ſuū uſqꝫ in fineꝫ. ne homo diu expectāset poſtulans remedium contra ſuam infirmitatem. demuꝫ deſperaſſet de ſua ſalutē. Etquia paucis profeciſſet .ſ. tm̄ illis qui in finefuiſſent reꝑti. Hec diffuſe Tho. in. iij. ꝑte. q.j. Ad ſapientiā etiā medici ꝑtinet. nōſolumtp̄s cōgruū ſeruare: ſꝫ ⁊ modū .i. ꝑ cōueniētia remedia. Cōtraria em̄ cōtrarijs curantur. Infirmitates ex frigiditate prouenientes ꝑ caliba. Infirmitas in homīe cōtracta