CapitulumSeptimum

nō querūt niſi eoꝝ interitum ⁊ maluꝫ: vt dr̄xvj. q. ij. viſis. Hoīes quoqꝫ virtuoſi ſuꝑioresſūt eis. vn̄ ⁊ ip̄is ſubijciunt̉. vt patet de beatoDn̄ico ⁊ alijs. Ꝙ aūt darēt rn̄ſa demones peridola totum erat ad decipiendū. vt patet in legenda. b Bartholomei. Angeli vero boni nōſūt gubernatores mūdi. ſꝫ executores diuineꝓuidencie. iuxta illud. Bn̄dicite dn̄o om̄s angeli eius potētes virtute ⁊cͣ. Exemplū de dn̄otēporali qui ponit officialē in ciuitate ⁊ īponit qͥd faciat. officialis vtiqꝫ talis nō dicit̉ dominꝰ ſꝫ executor dn̄i. Quedā gͦ ip̄e deus ꝑ ſe īmediate facit. q̄dā mediantibꝰ angelis ⁊ alijscauſis ſecūdarijs. vt corꝑibꝰ celeſtibꝰ et alijs.Et hoc non facit ex impotēcia ſꝫ ex maximaſua bonitate. quia voluit illis dare ⁊ coīcareſimilitudinē ſue virtutis vt .ſ. ſint cauſe ſꝫ ſecūdarie ad aliquos effectus ſicut ip̄e ē cauſapͥmaria omniū. Extendit̉ gͦ ꝓuidencia dei adoīa ⁊ maxime ad actus hūanos. qd̓ videt̉ negaſſe Tullius. vt refert ip̄e. b Tho. in primaꝑte. diſ. xxxix. q. ij. In quoꝝ errantium ꝑſonadicebat Boetiꝰ li. j. in metro. v. O ſtelliferi cōditor orbis: omnia certo fine gubernās. Solos hominū reſpuis actꝰ. Ad quod moti ſūtad dicendū exeo ꝙ videbāt bonis mala ⁊ malis bona frequent̉ accidere cū videt̉ debe̓ eſſeꝯͣriū. Sꝫ vt dr̄ Sap̄. xij. Uu aūt dn̄ator virtutis dn̄e omīa cū trāquillitate iudicas. ⁊ cummagna reuerēcia diſponis nos. Et Pe. ī can̄.Ip̄i eſt cura d̓ nobis: ꝓuidendo d̓ oībus neceſſarijs ad ſalutē. Quare aūt mali bona ⁊ bonimala ſuſtineāt. vide aliquā rōem de peni. diſ.iij. Quid gͦ. Poſſent etiam plures alie rōnesinduci: ſed cauſa breuitatis hic dimitto.Exacuerunt iudei vtᵐ. §. iiij.gladiū ad occidendum animas ſuis erroribꝰinfidelitatis linguas ſuas dicentes falſiſſimacontra veritateꝫ fidei. Finis fidei mee inquitAmbroꝰ. xp̄c eſt. Un̄ ⁊ Petro dicenti ī cōfeſſione ſue fidei ⁊ ſocioruꝫ. Uu es xp̄c filius deiviui. rn̄dit xp̄c. Beatus es Simon bariona.quia caro ⁊ ſanguis nō reuelauit tibi: ſꝫ pater meus. ⁊ infra. Suꝑ hāc petrā .i. confeſſionem fidei edificabo eccleſiam meā. et porte īferi nō p̄ualebunt aduerſus eam .i. errores īſurgētes. et peccata Math̓. xvj. Ubi oſtendithanc veritatē confeſſionis fidei a deo reuelatam. ⁊ ideo infallibilē ⁊ ad vitam ⁊ beatitudinē ꝑductiuam. Errant aūt multi circa xp̄m⁊ p̄cipue iudei ī tribus. Primo qꝛ nō credūtxp̄m meſſiam ſuū verum eſſe deū. Scd̓o qꝛ nōcredūt xp̄m ih̓m fuiſſe meſſiam eis ꝓmiſſum.Tertio qꝛ nō credūt eū eterna ſꝫ temporaliacollaturū. Sꝫ on̄dit̉ eis falſitas prime ꝯcluſionis ex multis aucͣtoritatibꝰ veteris teſtamenti. qd̓ vt beriſſimū credūt. vt illud p̄s. vbiloquens de meſſia xp̄o ait. Sedes tua deus inſeculū ſeculi. et paulo poſt. Unxit te deus deꝰ

tuus oleo leticie p̄cōſortibus tuis. Appellatgͦ deum ip̄m inunctū .ſ. meſſiaꝫ qui .ſ. inunctꝰfuit ꝙͣtum ad humanitatē aſſūptam oleo gracie pleniſſime. Et bis ponit deum vngentē vtnotet ꝑſonā pr̄is ⁊ ſpirituſſancti. Ex auctoritate etiam yſa. ix. apparet meſſiam eſſe deum⁊ hoīēm. vbi ait. Paruulus natus eſt nobis.⁊ filius datus eſt nobis. et vocabit̉ nomē eiꝰadmirabilis deus ⁊cͣ. Unde in hoc quod dicit̉ꝑuulus natus eſt nobis. oſtendit̉ eiꝰ hūanitas. In eo aūt quod dicit̉. vocabit̉ nomē eiꝰdeus. oſtendit eius diuinitatē. Nō em̄ diciturdeus de homīe puro ꝓprie. Sed vt cetera oīaque multa ſūt dimittamus p̄cipue ad hoc facit quod habet̉ Hiere. xxiij. videliꝫ. Ecce diesveniūt dicit dominus. ⁊ ſuſcitabo Dauid germen iuſtuꝫ. Et hic apparet xp̄i humanitas qꝛhec auctoritas ẜm omēs expoſitores hebraicos intelligit̉ de xp̄o ẜm litteraꝫ. Et ſequituin eadem ſerie textus. Et hoc eſt nomē quodpocabunt eum: dn̄s iuſtus noſter. Ubi īnuit̉vera xp̄i diuinitas. quia vbi habemꝰ nos dn̄siuſtus noſter. in hebreo habet̉: nomē dn̄i thetagramathon. Quod quidē nomen ē ꝓprijſſimū dei inter omīa nomīa diuina. ⁊ ꝓpter hocde nullo dicit̉ niſi de deo vero. Ꝙ autē aliquidicunt ꝙ hoc nomē thetagramathon diciturnō tantū de deo vero ſꝫ etiā d̓ alijs. qꝛ Ezech̓.vltimo dicit̉. de ciuitate ibi deſcripta. Et nomen ciuitatis dn̄s ibibem. vbi loco huiꝰ quoddn̄s habemꝰ. in hebreo habet̉ nomē dn̄i thetagramathon. ⁊ ſic d̓ ciuitate illa dicit̉: nomēdn̄i thetagramathon. ⁊ tn̄ nō ideꝫ quod deuseſt. Item Gen̄. xxij. vbi nos habemꝰ. Et vocauit Abrahaꝫ nomen loci illius. dn̄s videt. hebrei habēt nomē dn̄i thetagramathon. gͦ ⁊cͣ.Rn̄detur ꝙ nullū p̄dictoꝝ nomīat̉ nomīe deiꝓprio quod eſt nomen dn̄i thetagramathon:ſꝫ nomīatur quodlibꝫ p̄dictoruꝫ a quodā effectu dei. quia ſolus deus nomīat̉ hoc noīe. Ethoc nō eſt incōueniēs. ſicut aliquis homo bn̄pocat̉. A deo datus. vel deus dedit. vel aliqͥdhuiuſmodi. nō tn̄ pocat̉ deus abſolute. quodeſſet impium. Sic cum dicit̉ in auctoritate īducta Ezech̓. nomen ciuitatis dn̄s. loco cuiꝰponitur nomen dn̄i thetagramathon. non dr̄abſolute dn̄s. ſed dn̄s ibidem. vbi oſtendit̉ denoīari ciuitas illa adiuina inhabitatione qd̓clarius patet ꝑ trāſlationem caldaicaꝫ. Sil̓it̓quod dicitur in Gen̄. xxij. Vocauit Abrahaꝫnomen loci illiꝰ. dominus videt. nō dicit ſimpliciter ⁊ abſolute dominus. ſꝫ dominꝰ videtquia .ſ. ille locus nō eſt denominatꝰ niſi a diuina viſiōe. qꝛ .ſ. ibi vidit hūilitatē ⁊ afflictōnem Iſaac liberās eū a morte. Et ſic hoc nomen thetagramathon nō dicit̉ niſi de deo vero. Et hoc etiā exp̄ſſe dicit Rabi Moÿſes inli. directōnis ꝑplexorū. on̄dens ꝙ oīa nomīadiuina deriuata ſunt ab oꝑibus diuinis p̄ter