CapitulumSecundum
redire. hec Pe. vbi ſupra. Tercio filijfamil̓.poſt ānos pub̓tatis pn̄t ꝙͣtū ad ea q̄ ꝑtinentad ꝑſonā ſuā voue̓. et tenēt̉ īple̓ etiaꝫ inuitisꝑentibꝰ puta de īgreſſu religionis vl̓ ꝯͣhe̓ mr̄imoniū. ⁊ hmōi. Sꝫ ꝙͣtū ad ea q̄ ꝑtinēt ad diſpenſatōem domeſticā n̄ pn̄t ſine ꝯſenſu pr̄isputa de elemoſīa De Tho. De peculio tn̄ caſtrēſi vl̓ qͣi: pn̄t ⁊ voue̓ ⁊ tenēt̉ īple̓ īuitis ꝑētibꝰ ẜm Pe. d̓ pal̓. ¶ Quarto ẜui qͦ ſūt ī pt̄atedn̄oꝝ ꝙͣtū ad ꝑſonales oꝑatōes n̄ pn̄t votuꝫobligatoriū face̓ ꝯͣ volūtatē ip̄oꝝ de ingreſſureligionis et ꝑegrinatōis ⁊ hmōi ꝑ q̄ ſubtͣheretur ẜuitꝰ eoꝝ Tho. pn̄t tn̄ voue̓ ꝯtinentiaꝫnec dn̄i pn̄t tale votū irritare ẜm Pe. d̓ pal̓.Quīto clerici bn̄ficiati n̄ pn̄t boue̓ ꝑegrīatōeꝫ aūt aliud ꝑ qd̓ habeāt relinque̓ eccl̓iamſine lnīa p̄lati ſui. de ꝯſe. diſ. v. c. Nō oꝫ. ⁊ extͣeo. Magne. niſi votū religiōis qd̓ pn̄t face̓ ſine lnīa p̄lati ⁊ tenēt̉ fct̄m īplere. etiā ꝯͣdicēteep̄o. Uota etiā abſtinētie ⁊ or̄onū tenēt̉ īple̓Raÿ. ⁊ Pe. d̓ pal̓. Inno v̓o dīc. ꝙ ſi vouet aliqͥd qd̓ n̄ hꝫ eū īpedire a religione ⁊ ob̓ia p̄latiſui dꝫ illud ẜuare vt dicere aliqͦs p̄s. De. at̄de pal̓. dicit ꝙ ſi r̄ligioſus votū emittit: tenetur īplere niſi p̄latꝰ irritet illud votū. Ricar.v̓o ordi. mīo. dīc ꝙ r̄ligioſus nō pt̄ voue̓ etſivouet ꝙ n̄ tenet. Rō ē. qꝛ penſata hūana fragi itate ⁊ religionis onere n̄ pt̄ ſe ad aliquidvltra ſuaꝫ ꝓfeſſioneꝫ obligare qd̓ poſſit īplere ſine qͣlicūqꝫ p̄iuditij ꝑiculo obſeruationiscuiuſlibꝫ eoꝝ q̄ ex ſua ꝓfeſſiōe tenet̉ et abſqꝫꝑiculo reddēdi ſe oneroſum interdum p̄latoſuo vel alicui ex fratribꝰ ſuis. Item qꝛ tantealtitudinis eſt religionis votuꝫ ꝙ oīa alia inip̄m ꝯmutari pn̄t. ⁊ ideo eccl̓ia ꝯſiderās hancaltitudinē religionis ⁊ humanā fragilitateꝫpoluit aucͣtoritate dei ad religiōis votū nullū aliud poſſe ſuꝑaddi ꝓpter ꝑicl̓m trāgreſſionis vitandū. Ad hoc etiā faciūt iura. xxxiij.q. v. Noluit. ⁊. xx. q. iiij. Monacho. in glo. hecille. Tutiꝰ v̓o qd̓ dīc Tho. et Pe. Et nota ẜmPe. d̓ pal̓. ꝙ ī oībꝰ hijs caſibꝰ ī qͥbꝰ pt̄ votū iritari qͦuſqꝫ potū irritet̉ ꝑ eū qͥ pt̄. votuꝫ tenet ⁊ obligat̉. poſtꝙͣ at̄ fuerit irritatū n̄ tenetur vouēs ẜua re. īmo nec dꝫ ꝯͣ volūtatē irritātis. Itē nota ꝙ ē dr̄a īter irritatōeꝫ ⁊ diſpēſatōeꝫ. Nā irritatō pt̄ fieri ſine cā et ad libitūirritātis: ſic̄ vir ad libitū irritat votuꝫ ꝯiu.gis ita ꝙ nec ip̄e peccat irritādo. qꝛ nemī facit īiuriā qͥ vtit̉ iure ſuo: nec illa votū omittēdo cū fuerit ī efficax a pͥncipio. Sꝫ diſpenſatō ī voto n̄ fit ꝓpter īefficatiā voti ſꝫ ꝓpteraliā cām. vn̄ reqͥrit̉ n̄ſolū auctoritas ī diſpēſante ſꝫ etiaꝫ cā ex ꝑte diſpēſati .ſ. ncē itas velvtilitas eiꝰ vl̓ reipublice ī oī gene̓ diſpēſatōis⁊ in oī diſpēſāte. etiā papa. qꝛ nec Petro necalteri ꝯmiſſa ē auctoritas ſeu pat̄s in deſtructōnē ſed ī edificatōeꝫ. qd̓ ē veꝝ in ꝓpoſito qꝛpoti obligatō iuri naturali ⁊ dīno īnitit̉. Nā
in hijs q̄ non ſunt mala niſi qꝛ prohibita iurepoſitiuo ad libitū abrogare poteſt. ⁊ ꝑ conſequēs ad libituꝫ ī ill̓ diſpēſare. hec De. de pal̓.De redemptione. cō .§. vij.mutatōne ⁊ diſpenſatōne votoꝝ. Nota pͥmo.qꝛ redēptō ⁊ ꝯmutatō poti vidēt̉ differre ſicutemptō ⁊ ꝑmutatō. qꝛ ī pͥmo reqͥrit̉ p̄ciū ī numerata pecunia. vn̄ ſi ille q̄ vouit ad ſct̄m Iacobū ire hꝫ illuc hoſtes ⁊ n̄ b̓ſus Romā. liberet̉ a ꝑegrīatōe ſct̄i Iacobi. et obliget̉ ad viſitanduꝫ limina apl̓oꝝ: ꝯmutatō ē. Si v̓o impeditus ire abſoluat̉ ⁊ p̄cipiat̉ ſibi dare tātūꝓ deo ꝙͣtū erat expēſurus eūdo ⁊ redeūdo: retēptio ē. q̄ etiā dꝫ eē iuſti p̄cij ⁊ eqͣlis. extͣ eo.c. Magne. hec Pe. de pal̓. Sꝫ īter diſpēſatōeꝫ⁊ ꝯmutatōnē Tho. dicit hanc eſſe drām. qꝛ ſiabſolute determīet p̄latꝰ aliqd̓ votū non eſſeẜuandū: erit diſpēſatō voti. Si aūt ꝓ hoc qd̓obẜuandū erat aliqͦd aliud imponit̉: diciturcommutatō voti. vnde maius erit diſpenſatōꝙͣ commutatō. Utrumqꝫ poſſūt prelati eccleſie vt declarabitur. hec Tho. ſcd̓a ſcd̓e.De commutationeᵐ. §. viij.poti. Nota pͥmo. ꝙ auctoritate iuris in botuꝫreligionis oīa ꝯmutāt̉ etiaꝫ ſine diſpēſatōneqꝛ tāꝙͣ ꝑfectuꝫ alia includit. Un̄ ſiqͥs ex votꝭemiſſo ad artiorē religiōeꝫ intͣndū nō eēt obligatus ad ꝓfitēdū nec ad remanēdū ſꝫ ſoluꝫad intͣndū ⁊ exꝑiendū ſicut freq̄nter ꝯtīgit:licerꝫ tali voue ⁊ ad vouendū īduce̓ laxioreꝫreligionē ad ꝓfitēdū ⁊ remanēdū qꝛ pͥmū votū tāꝙͣ tꝑale īcludit̉ ī ſcd̓o tāꝙͣ in ꝑpetuo. Etplus ē exꝑiri ⁊ ꝓfiteri laxiorē ꝙͣ ſoluꝫ tm̄ exꝑiri artiorē. Un̄ decretalis q̄ dicit imponēdāpn̄iam ꝓfitēti laxiorē poſt votuꝫ artioris. dere. iuris. Qui poſt votū. li. vj. ītelligit̉ de illoqͥ vouit aīo remanēdi qͥ tenet̉ remane̓. vn̄ talis vſqꝫ ad ꝓfeſſionē ī religionē laxiori ſi eā ītͣret ē in mora votū īplendi. cū de iure ⁊ de facto poſſit et debeat redire ad artiorē. poſt ꝓfeſſionē aūt abſoluit̉ n̄ qꝛ plꝰ fecerit ꝙ vouerat. ſꝫ qꝛ votū ſolēne de re mīori derogat voto ſimplici de re etiaꝫ maiori ¶ Nota ſcd̓o. ꝙlꝫ pota ꝑſonalia ꝯmutēt̉ ī religiōeꝫ qꝛ verboꝯmutandi vtit̉ decre. de votis. c. Scripture.vl̓ ſoluāt̉ ꝑ ꝓfeſſiōeꝫ. ⁊ etiā realia qͦ ad ꝑſonā. n̄ tn̄ qͦ ad monaſteriū. ſicut nec debita ꝙͣdiu aliqͦs eſt nouitiꝰ excuſat̉ a voto ꝑſonali.puta ieiunioꝝ ⁊ hmōi. nō at̄ a reali. puta dedādo elemoſīaꝫ. īmo ꝑ ſe dꝫ ſolue̓ debita. Sꝫꝑ ꝓfeſſionē qͣ bonis cedit et mūdo morit̉ vota ꝑſonalia extīguūt̉. ſꝫ ⁊ realia debita ī monaſterio trāſferūt̉ ꝙ obligat̉ ſicut heres .ſ. n̄vltͣ valorē bonoꝝ q̄ r̄cepit monaſteriū d̓ illoſi fecit inuētariū vl̓ ſi n̄ fecit ex igͦrātia iurisſicut nec qͥcūqꝫ aliꝰ heres. ¶ Itē nota tercō. ꝙqn̄ votuꝫ ē reale ſpāle. puta ꝙ aliquis vouitequū ſuū determīatū deo tūc ip̄e qͥdē non pt̄