CapitulumSecundum
determīat diē vt ſabbatū vl̓ aliū. tūc totiensqͦtiēs. tenet̉ .n. poſt pͥmā vicē adhuc ī r̄ſiduodiei facere qd̓ pt̄. Si nō determīat dieꝫ putavnam diem in ebdomāda tūc ſi vna die q̄ volebat votū īplere ſemel vinū bibit. trāſferturobligatō ad alteꝝ diē poſt trāſgreſſiōem: necfrāget̉ ſecūda vice bibēdo vinū De. Itē qͥ vouit tenere d̓ginitatē ſi ꝯͣhit mr̄imonium ꝯſumando mr̄imoniū frāgit votū. n̄ autē poſteareddēdo debitū petēti exp̄ſſe vl̓ īterp̄tatiue ſꝫexigendo totiens peccat mortal̓r qͦtiens exigit qꝛ non pt̄ dici ꝙ exqͦ perdidit v̓ginitatē ꝙtrāſlata ſit ad alterā dieꝫ obligatō eiꝰ qꝛ om̄itꝑe eqͣliter tenebat̉. ⁊ ideo dꝫ ſoluere ſiē pͥmovt ſaltē n̄ petat qd̓ ē ei libeꝝ Pe. Et ꝙͣuis diſpenſatō vl̓ cōmutatō voti ſit reẜuata dioceſanis n̄ tn̄ trāſgreſſio voti. Nā ꝯmūiter ꝯfeſſores pn̄t abſoluere ab hmōi peccato.De vtilitate poti..§. iij.Nota ꝙ magis meritoriū ē face̓ aliqd̓ bonuꝫex poto ꝙͣ ſine voto (ceteris paribꝰ) puta cūeqͣli caritate. quod ꝓbat. b Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q.lxxxviij. Et hoc hr̄ ſupͣ. ī corꝑe. huiꝰ. c. Et nota ꝙ ꝓut dr̄ extͣ d̓ vo. ⁊ vo. r̄dēp. c. Scripture. Reꝰ fracti voti n̄ hr̄ qͥ tꝑale obſeq̄ū īꝑpetuā noſcit̉ religiōis obẜuātiā ꝯmutare. Un̄ẜm. b Tho. ī. iiij. diſ. xxxviij. d̓o obligat̉ qͥsīgreſſū r̄ligiōis a votis factis ī ſecl̓o. Qd̓ vr̄ītelligēdū d̓ votis ꝑſonalibꝰ n̄ realibꝰ. puta ⁊elemoſinis fiēdis vbi hr̄et facultatē. Intel ligit̉ etiā ī caſu ꝙ ꝑſeuerꝫ. Nā egrediēs r̄ligionē an̄ ꝓfeſſiōeꝫ ad vota priora remanꝫ obligatꝰ ar. ad hoc. j. q. vij. Ꝙ ꝓ remedio. Et ẜmaliqͦs vt dīc idē Tho. ex ip̄a vi voti religiōisabſqꝫ alia diſpēſatōe. Et rō ē. qꝛ ꝑ ītroitū religiōis morit̉ priori vite. ⁊ iō n̄ tenet̉ ad ea q̄fecit ī ſecl̓ari vita. Et hoc tū ꝓpt̓ ſecl̓aritateꝫvitādā q̄ gͣuis ē ꝯmūit̉ ꝯuiuētibꝰ. tū ꝓpt̓ onꝰr̄ligiōis aſſūpte qd̓ ſuffice̓ vr̄. Alij tn̄ dicūt ꝙhoc fieri dꝫ auctoritate ſuꝑioris ip̄iꝰ r̄ligiōisvn̄ declarare ſeu expone̓ dꝫ ip̄e q̄ vouit votaq̄ fecit ī ſecl̓o. ⁊ ip̄e p̄latꝰ penſatis cōditōnibꝰꝑſone ⁊ alijs circumſtātijs valet irritare ſeudiſpēſare vl̓ ꝯmutare aut illa dimitte̓ ẜuareEt nota ẜm Pe. d̓ pal̓. ꝙ ſiqͥs peniteat de voto al̓ n̄ facturꝰ niſi qꝛ n̄ vult votū frāgere adhuc ē maiꝰ meritū. ¶ Prīo qͥdē qꝛ ẜm Ber. bonaͣ volūtas ſufficit ad meritū. vn̄ a prīcipio.qn̄ vouit ⁊ n̄ ſoluit. tātū meruit qͣntū qn̄ ſinepoto ſoluit. ⁊ huic merito addituꝫ ē merituꝫiuſticie qͦ vult ſolue̓ qd̓ ꝓmiſit. ¶ Scd̓o qꝛ lꝫſit triſticia ī hoc ꝙ vouit ⁊ q̄dā volūtas. tn̄ īſoluēdo qd̓ vouit ⁊ ī venerādo votū ē volūtariꝰ. ¶ Tertō etiā dr̄ ꝙ n̄ deme̓t̉ ī hoc ꝙ vellꝫ n̄bouiſſe. qꝛ ſic̄ a pͥncipio nō tenebat̉ voue̓. itanec expoſt fct̄o tenet̉ velle vouiſſe lꝫ teneat̉ſolue̓. vl̓ dato ꝙ penite̓ ſit pct̄m n̄ ꝓpt̓ hoc īpedit̉ qͥn vouēdo bonuꝫ mereat̉. hec Pe. Itēquāto votuꝫ ē ſolēniꝰ tāto ē maioris meriti.
De obligatione poti. .§. iiij.Nota ꝙ potum aut eſt de re de ſe illicita. autde re licita. Si de re illicita que .ſ. eſt peccatūvel maioris boni impeditiuum. vt non ingredi religionem peccat ſic vouendo et aliquando mortaliter: nec tenetur īmo nec debet ſeruare ẜm Tho. ſedetiam ſine diſpenſatōne prelati contrauenire. Si de re licita. tunc aut dere inutili ⁊ qͣſi vana. vt nō lauare caput dieſabbati. nō comedere d̓ capite ob decollatōeꝫIo. bap. ⁊ hmōi. que dicunt̉ vota ſtulta ẜmAlb̓. ⁊ Raÿ. potius frāgenda ſunt ꝙ ſeruanba. tutius tamen eſt vt fiat diſpenſatio eiusper eū qui poteſt. Aut ē de re vtili. ⁊ tūc autpro turpi cauſa vt cum vouet ſe ieiunaturuꝫſi in furto vel fornicatōne proſꝑatur .i. ſi piꝯmitte̓. ⁊ tūc peccat vouendo: nec tenet̉ īple̓ẜm Io. neapol̓. in qͦlibꝫ. ⁊ Ricar. in. iiij. Autꝓ cā honeſta. ⁊ tūc aut de re īpoſſibili. et tūcſi erat ei īpoſſibile n̄ tenet̉. ⁊ peccauit bouendo. Si aūt priꝰ fuit poſſible qn̄ .ſ. vouit. ⁊ poſtea fct̄m ē ei īpoſſibile. vt cū vouet elemoſinā ſꝫ poſtea ita efficit̉ pauꝑ ꝙ nullo mō pt̄.n̄ tenet̉ niſi cū veniret ad pīguiorē fortunaꝫẜm Pe. d̓ pal̓. Si at̄ ꝑtē vnā īple̓ pt̄ illā ꝑtēīpleat. nec excuſaret̉ a pct̄o ſi nō īple̓t qͣntūpt̄ niſi ſecū diſpenſaret̉: ſed cū oīno n̄ pt̄ nōindiget diſpenſatōe Tho. Aut de re poſſibili.⁊ tūc aut pt̄ irritari. vt votū pupilli. religioſi ⁊ hꝰ. ⁊ſi irritat̉ ab eo qͥ pt̄ nō peccat abſqꝫdiſpenſatōne ꝯͣueniēdo ẜm Ray. ⁊ alios. Sinō irritat̉ ⁊ multomagis ſi ratificat̉ a ſuꝑiori. qͦ .ſ. poterat irritare peccat ꝯͣueīendo. Siibi nō hꝫ locuꝫ irritatō vt qꝛ ille ꝑ ſe potuitpoto obligare tūc ꝯͣueniendo ꝓpͥa auctoritate peccat mortal̓r. Si at̄ hoc facit cū diſpēſatōne vl̓ ꝯmutatōe niſi ſubſit iuſta cā diſpēſatōnis vl̓ ſaltē dubia peccat vtēs tali diſpēſatōe et diſpēſans Tho. ⁊ Pe. de pal̓. al̓ n̄ peccat. Iteꝫ qn̄ qͦs dubitat vtꝝ poſſit potuꝫ īplepl̓ vtꝝ ſit meliꝰ ī plere vl̓ nō īplere. puta ieiunare vl̓ nō ieiunare cum ſit debilis ⁊ dubitatde nocumento. dꝫ petere ꝯmutatōeꝫ vl̓ diſpēſatōem. ⁊ non ꝓpͥa auctoritate contrauenireTho. Itē qͥ vota diuerſa fecit vno tꝑe qͣ ſi poteſt vtrūqꝫ face̓ tenet̉. ſi v̓o ſūt īpoſſibilia dꝫſeruare qd̓ maius ē. ⁊ de minori ſatiſfactōemfacere ab arbitriū prelati Tho. Item ſi fecitꝯditōnatū .i. ſb̓ aliqͣ ꝯditōe. n̄ adueīente ꝯbitōne n̄ tenet̉ īplere qn̄ vna ē ꝯditō vl̓ pl̓es: ſedſi ip̄e intēderit obligare ſe aduenientibꝰ oībꝰillis ꝯditōnibꝰ. Si autē intēdebat ſe obligareadueniente vna ex ꝯditōnibꝰ tenet̉. Si ſuperhoc n̄ cogitauit. ⁊ neſcit diſcerne̓ de intētonetutius ē īple̓. xxxij. q. viij. Nōſolū. extͣ d̓ ꝯdi.ap. c. Ueꝝ. Item ſi vouit abſolute aliqͦd ⁊ nimis diſtulit cuꝫ poſſet qꝛ peccauit. Debet .n.ꝙͣcitius īple̓ potuꝫ ſi ip̄e tēpus ſibi n̄ īpoſuitdeterminatuꝫ. Dat̉ tn̄ ei tpus ad arbitrium