Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
1078
Einzelbild herunterladen
 

CapitulumSextum

preciꝑes dūmō pena excedat culpaꝫ īmooīno pt̄ p̄ciꝑe qͣtenꝰ culpa patit̉ niſi ſit ꝯͣriꝰnt ī. c. Quīta ball̓. vl̓ ſit ꝯͣ pͥus iuramētūillud qd̓ imponit̉. Dr̄ em̄ ſūmarie ī. c. Ueniens. eo. ti. ſi alicuiꝰ mādato iuraui parere:aliqͥd mihi p̄cipit iuramētū me pͥus licite fct̄m illd̓ ẜuare teneor vl̓ etiā niſi eēt tale qͥd illud qd̓ mādat̉ qd̓ ẜm ꝯn̄eꝫ eſtimatōeꝫnunꝙͣ iuraſſet ſi credidiſſet ſibi illd̓ mādari.ar. in. c. petitio. eo. ti. In ſcd̓o caſu pͥncipalidīc in ꝯſilio aīe ſue ſeu ī foro pnīali ẜm ītentōꝫ iurātis eſt interp̄tandū. Sꝫ ī iudicioſeu foro ꝯtētioſo recipit īterp̄tatōꝫ ẜm ius.vt ī. c. Ueniētes eo. ti. Qualit̓ at̄ ius īterp̄tabit̉ vide. xxij. q. v. humane. Et. c. ex lr̄is deſpon.. c. tua. Et hoc det̓minat̉ q̄rit̉. clericꝰ ſtare mādato ep̄i iurat ep̄s p̄cipit ei vt reſignet bn̄ficio non appellet certeexqͦ erat v̓iſimile hoc ītende̓ poterit obſtante p̄cepto appellae̓ nec opus ē pete̓ abſolutōꝫ ſeu relaxatōeꝫ iuramēti iuramentū extendat̉ vltra ꝯſenſum iurātis. FirmatIo. an. in. c. vnico. de ꝯmo. vbi dicit generalis renūciatio caſuū fortuitoꝝ validat̉iuramēto ex defectu ꝯſenſus. Itē hoc decidit̉ alia videlicꝫ qd̓ iuratū eſt obẜuando obuiet priori iuramēto ſꝫ al̓ ſolēnit̉miſſo. Ꝙͣuis Inno. dicat ẜuandū ſit iuramentū de ꝓmiſſo dꝫ alit̓ ſatiſface̓. Hoſti.dīc ꝯͣrium allegans plures rōes. ar. xxij. q. v.Iuramenti. Anto dīc ꝙſi prima ꝓmiſſio eſtp̄ciſa vt qꝛ ē obligatō dandi artaret̉ adceptū in ꝯͣrium qd̓ qͥs iurat ẜuare niſi ꝑs dealio ꝯtētaret̉ cui facta ē ꝓmiſſio. Sꝫ ſi eſſet p̄ciſa obligatō nec ī obligatōnibꝰ facti inqͥbꝰ ꝑs p̄ciſe obligat̉ ad factū ſꝫ ad int̓eſſe: tūc qꝛ pt̄ imple̓ primū et ſcd̓m dꝫ iuramē ẜuare. vtſi vni ꝓmitto trade̓ aliquā rem:poſtea eandē alt̓i ꝓmitto iuro: teneoruare iuramētū qꝛ poſſū ẜuae̓ iuramentuꝫbēdo reꝫ ꝓmiſſū ſatiſfaciēdo ſcd̓o de int̓eſſe hanc dīc putare fuiſſe de mēte Inno. ī ſupͣdicta ſnīa eius. Sꝫ Nico. ſy. tenet ꝯtrariuꝫ.videlicet iuramentū ſeq̄ns in aliqͥdmiſit pt̄ qͥs infringe̓ ꝓmiſſiōꝫ prius ſimplicit̓ factā licitā vt obẜuet iuramentū. ſicꝯcludit obligat̉ qͥs ad factū illud implenduꝫ qd̓ licite ꝓmiſit ſiue ſit ꝓmiſſio ſimplexſiue iuramento firmata de iure diuino canonico. de pac. c. pͥmo. et. xxij. q. v. Iuramenti. Nec ſufficit ſatiſfacere ad int̓eſſe .ſ. aliudbando. etiaꝫ ſi iurauit poſtea aliqͥd qd̓ habetimpedire ſimplicē ꝓmiſſionē. quia tenet̉illud ẜuare. Inno. etiaꝫ videt̉ ſibi eſſe ꝯͣriusin. c. Sicut. de ſpon. vbi dīc ſi qͥs ſimpliciter ꝓmiſit ꝯtrahe̓ cum aliqͣ poſtea idemmittit alteri mulieri iurat ſecundū pri ꝯtractū tenet̉ potius pͥme qͣſi non valeat iuramentū ꝯͣ ꝓmiſſionē alteri factā.

dn̄s facit iurare ſuos ſubditos dicent ei ſiquē ſciuerint vel audierint ſurripuiſſe aliqͥdde rebꝰ ſuis. Dicit Vil. Circa hoc credo diſtinguendū. ſi talis dn̄s ꝯnīter habet̉ truculentꝰ ferus tenent̉ ſeruare. qꝛ illicitūfuit qd̓ iuratū eſt. Si aūt credit̉ habet̉ſuetus et niſi rōnabilit̉ ꝓceſſurus tūc ſubdiſtinguendū. quia aut ſunt tales ꝑtineātad cuſtodiaꝫ eius qui ſic iurauit ſeruare debet. puta ſi qͥs viderit furem aſportantē res eius cuſtodie ꝯmēdate ſunt: pt̄ ꝓſequi resfurtiuas al̓ tenet̉ reſtitue̓. Si aūt tenet̉ad cuſtodiaꝫ illaꝝ reꝝ tūc ſi pt̄ ꝓbaredebet reuelare niſi talibꝰ ꝑſonis pn̄t ꝓdeſſe obeſſe. etſi alio iurauit fuit licitum iuramentū nec ꝯſeq̄ns obligatoriū.De iurando ſeruare .§. vj.ſtatuta alicuiꝰ eccl̓ie vel ciuitatis. Circa qd̓ſic diſtinguit Io. an. Aut qͥs iurat ẜuae̓ ſtatuta edita. et tūc ex vi iuramēti tenet̉ adſtatuta poſtmodū fiūt. vt ī. c. Clericus. eo.ti. Aut iurat ẜuare edita edēda. tūc tenet̉ad futura. hoc niſi ibi eſſent aliqͣ illicita. qꝛad illa tenet̉. vt in. c. pͥmo. eo. ti. li. vj. Siem̄ ſciebat aut credebat aliqͣ ibi eſſe illicitateme̓ illud iurauit: nec tn̄ obligat̉ ad obſeruantiā. ſi neſciebat peccauit ī iurando.ītelligit̉ de licitis obligatio de alijs. Auttalis iurauit ſimplr̄ ſeruare ſtatuta expͥmēs edita vl̓ edenda. tūc ẜm Io. an. Frā.tenet̉ ad edita edenda. Qd̓ dictū placetNico. ſy. ex eo ꝓpt̓ metuꝫ ꝑiurij iuramentūeſt gͣuius p̄iudicij ſtricte int̓pretatōis. eſt extendendū ſꝫ potius reſtringendū vt ꝯprehendat qd̓ ex lata verboꝝ ſignificatōe ꝯp̄hendere pt̄. vt in. c. Ad nrāꝫ.. c. Quīta vallis. eo. ti. qd̓ vult Archi. Poſſet tn̄ ſicdiſtingui. aut ſtatuta poſtmodū fiūtſūt multū preiudicialia. tūc extendit̉ iuramentū ad illa. Aut ſunt gͣuis p̄iudicij et adilla extendit̉ iuramentū. vt. c. Felic̄. de penis. li. vj. vbi hr̄ publicatis bonis alicuiꝰſimplr̄ veniūt bona futura hoc ꝓpt̓ grauitatē preiudicij. Si at̄ talis iurauit ẜuae̓edita ſtatuta poſtea ꝓmittit illud iuramē qd̓ priꝰ fecit ẜuare edenda alit̓ iurādo exvi iuramēti tenet̉. vt ī. c. Glericus. Circacuius declaratōꝫ Nico. ſy. dīc diſtinguendū.Aut is primo iurauit ītendit nūc extende̓illud iuramentū ad obẜuantiā alterius actꝰ aūt intēdit de nouo iurare vtqꝛ dīc voloteneri v̓tute primi iuramēti. vl̓ ꝓmitto pri iuramentū. tūc fit exteſio nec tenet̉ex nouo iuramēto. qꝛ hoc non intendit. et dehoc intelligit̉ dictū. c. Clericus. vn̄ Abb. dīc ꝙſi qͥs aſſerit dn̄o aliqͥd ſacr̄m qd̓ priusfecit eſt ꝑiurꝰ licet illd̓ ſit falſū. qd̓ ītelligitIo. an. bn̄ qn̄ ad hoc pͥmū iuramētuꝫ extendebat̉ .ſ. ex ſua ītentōe. al̓ ſecus. tenet̉ tn̄