CapitulumSextum
preciꝑes dūmō pena nō excedat culpaꝫ īmooīno pt̄ p̄ciꝑe qͣtenꝰ culpa patit̉ niſi ſit ꝯͣriꝰnt ī. c. Quīta ball̓. vl̓ ꝙ n̄ ſit ꝯͣ pͥus iuramētūillud qd̓ imponit̉. Dr̄ em̄ ſūmarie ī. c. Ueniens. eo. ti. ꝙ ſi alicuiꝰ mādato iuraui parere:aliqͥd mihi p̄cipit pͦ iuramētū ꝑ me pͥus licite fct̄m illd̓ ẜuare n̄ teneor vl̓ etiā niſi eēt tale qͥd illud qd̓ mādat̉ qd̓ ẜm ꝯn̄eꝫ eſtimatōeꝫnunꝙͣ iuraſſet ſi credidiſſet ſibi illd̓ mādari.ar. in. c. petitio. eo. ti. In ſcd̓o caſu pͥncipalidīc ꝙ in ꝯſilio aīe ſue ſeu ī foro pnīali ẜm ītentōꝫ iurātis eſt interp̄tandū. Sꝫ ī iudicioſeu foro ꝯtētioſo recipit īterp̄tatōꝫ ẜm ius.vt ī. c. Ueniētes eo. ti. Qualit̓ at̄ ius īterp̄tabit̉ vide. xxij. q. v. humane. Et. c. ex lr̄is deſpon. ⁊. c. tua. Et ꝑ hoc det̓minat̉ qō qͣ q̄rit̉.Cū clericꝰ ſtare mādato ep̄i iurat ⁊ ep̄s p̄cipit ei vt reſignet bn̄ficio ⁊ non appellet certeexqͦ nō erat v̓iſimile hoc ītende̓ poterit n̄ obſtante p̄cepto appellae̓ nec opus ē pete̓ abſolutōꝫ ſeu relaxatōeꝫ iuramēti cū iuramentūnō extendat̉ vltra ꝯſenſum iurātis. FirmatIo. an. in. c. vnico. de ꝯmo. vbi dicit ꝙ generalis renūciatio caſuū fortuitoꝝ nō validat̉iuramēto ex defectu ꝯſenſus. Itē ꝑ hoc decidit̉ alia qō cū videlicꝫ qd̓ iuratū eſt obẜuando n̄ obuiet priori iuramēto ſꝫ al̓ ſolēnit̉ ꝓmiſſo. Ꝙͣuis eī Inno. dicat ꝙ ẜuandū ſit iuramentū ⁊ de ꝓmiſſo dꝫ alit̓ ſatiſface̓. Hoſti.dīc ꝯͣrium allegans plures rōes. ar. xxij. q. v.Iuramenti. Anto dīc ꝙſi prima ꝓmiſſio eſtp̄ciſa vt qꝛ ē obligatō dandi nō artaret̉ ad p̄ceptū in ꝯͣrium qd̓ qͥs iurat ẜuare niſi ꝑs dealio ꝯtētaret̉ cui facta ē ꝓmiſſio. Sꝫ ſi n̄ eſſet p̄ciſa obligatō nec ī obligatōnibꝰ facti inqͥbꝰ ꝑs p̄ciſe nō obligat̉ ad factū ſꝫ ad int̓eſſe: tūc qꝛ pt̄ imple̓ primū et ſcd̓m dꝫ iuramētū ẜuare. vtſi vni ꝓmitto trade̓ aliquā rem:poſtea eandē rē alt̓i ꝓmitto ⁊ iuro: teneor ẜuare iuramētū qꝛ poſſū ẜuae̓ iuramentuꝫ tͣbēdo reꝫ ⁊ ꝓmiſſū ſatiſfaciēdo ſcd̓o de int̓eſſe⁊ hanc dīc putare fuiſſe de mēte Inno. ī ſupͣdicta ſnīa eius. Sꝫ Nico. ſy. tenet ꝯtrariuꝫ.videlicet ꝙ ꝑ iuramentū ſeq̄ns in qͦ aliqͥd ꝓmiſit nō pt̄ qͥs infringe̓ ꝓmiſſiōꝫ prius ſimplicit̓ factā licitā vt obẜuet iuramentū. ⁊ ſicꝯcludit ꝙ obligat̉ qͥs ad factū illud implenduꝫ qd̓ licite ꝓmiſit ſiue ſit ꝓmiſſio ſimplexſiue iuramento firmata de iure diuino ⁊ canonico. de pac. c. pͥmo. et. xxij. q. v. Iuramenti. Nec ſufficit ſatiſfacere qͦ ad int̓eſſe .ſ. aliudbando. etiaꝫ ſi iurauit poſtea aliqͥd qd̓ habetimpedire ſimplicē ꝓmiſſionē. quia nō tenet̉illud ẜuare. Inno. etiaꝫ videt̉ ſibi eſſe ꝯͣriusin. c. Sicut. de ſpon. vbi dīc ꝙ ſi qͥs ſimpliciter ꝓmiſit ꝯtrahe̓ cum aliqͣ ⁊ poſtea idem ꝓmittit alteri mulieri ⁊ iurat ſecundū nō primū ꝯtractū ꝙ tenet̉ potius pͥme qͣſi non valeat iuramentū ꝯͣ ꝓmiſſionē alteri factā. Cū
dn̄s facit iurare ſuos ſubditos ꝙ dicent ei ſiquē ſciuerint vel audierint ſurripuiſſe aliqͥdde rebꝰ ſuis. Dicit Vil. Circa hoc credo diſtinguendū. ꝙ ſi talis dn̄s ꝯnīter habet̉ truculentꝰ ⁊ ferus nō tenent̉ ſeruare. qꝛ illicitūfuit qd̓ iuratū eſt. Si aūt credit̉ ⁊ habet̉ māſuetus et n̄ niſi rōnabilit̉ ꝓceſſurus tūc ſubdiſtinguendū. quia aut ſunt tales ꝙ ꝑtineātad cuſtodiaꝫ eius qui ſic iurauit ſeruare debet. puta ſi qͥs viderit furem aſportantē resq̄ eius cuſtodie ꝯmēdate ſunt: pt̄ ꝓſequi resfurtiuas al̓ tenet̉ reſtitue̓. Si aūt nō tenet̉ad cuſtodiaꝫ illaꝝ reꝝ tūc ſi nō pt̄ ꝓbare nōdebet reuelare niſi talibꝰ ꝑſonis q̄ pn̄t ꝓdeſſe ⁊ nō obeſſe. etſi alio mō iurauit nō fuit licitum iuramentū nec ꝑ ꝯſeq̄ns obligatoriū.De iurando ſeruare .§. vj.ſtatuta alicuiꝰ eccl̓ie vel ciuitatis. Circa qd̓ſic diſtinguit Io. an. Aut qͥs iurat ẜuae̓ ſtatuta edita. et tūc ex vi iuramēti nō tenet̉ adſtatuta q̄ poſtmodū fiūt. vt ī. c. Clericus. eo.ti. Aut iurat ẜuare edita ⁊ edēda. ⁊ tūc tenet̉ad futura. ⁊ hoc niſi ibi eſſent aliqͣ illicita. qꝛad illa nō tenet̉. vt in. c. pͥmo. eo. ti. li. vj. Siem̄ ſciebat aut credebat aliqͣ ibi eſſe illicitateme̓ illud iurauit: nec tn̄ obligat̉ ad obſeruantiā. ſi neſciebat nō peccauit ī iurando. ⁊ītelligit̉ de licitis obligatio nō de alijs. Auttalis iurauit ſimplr̄ ſeruare ſtatuta nō expͥmēs edita vl̓ edenda. ⁊ tūc ẜm Io. an. ⁊ Frā.tenet̉ ad edita ⁊ edenda. Qd̓ dictū nō placetNico. ſy. ex eo ꝙ ꝓpt̓ metuꝫ ꝑiurij iuramentūeſt gͣuius p̄iudicij ⁊ ſtricte int̓pretatōis. ⁊ iōnō eſt extendendū ſꝫ potius reſtringendū vtnō ꝯprehendat qd̓ ex lata verboꝝ ſignificatōe ꝯp̄hendere pt̄. vt in. c. Ad nrāꝫ. ⁊. c. Quīta vallis. eo. ti. qd̓ vult Archi. Poſſet tn̄ ſicdiſtingui. ꝙ aut ſtatuta q̄ poſtmodū fiūt nōſūt multū preiudicialia. ⁊ tūc extendit̉ iuramentū ad illa. Aut ſunt gͣuis p̄iudicij et adilla n̄ extendit̉ iuramentū. vt. c. Felic̄. de penis. li. vj. vbi hr̄ ꝙ publicatis bonis alicuiꝰſimplr̄ nō veniūt bona futura ⁊ hoc ꝓpt̓ grauitatē preiudicij. Si at̄ talis qͥ iurauit ẜuae̓edita ſtatuta poſtea ꝓmittit ꝑ illud iuramētū qd̓ priꝰ fecit ẜuare edenda n̄ alit̓ iurādo exvi iuramēti nō tenet̉. vt ī. c. Glericus. Circacuius declaratōꝫ Nico. ſy. dīc diſtinguendū.Aut is qͥ primo iurauit ītendit nūc extende̓illud iuramentū ad obẜuantiā alterius actꝰnō aūt intēdit de nouo iurare vtqꝛ dīc voloteneri v̓tute primi iuramēti. vl̓ ꝓmitto ꝑ primū iuramentū. ⁊ tūc nō fit exteſio nec tenet̉ex nouo iuramēto. qꝛ hoc non intendit. et dehoc intelligit̉ dictū. c. Clericus. vn̄ Abb. dīch̓ ꝙſi qͥs aſſerit dn̄o aliqͥd ꝑ ſacr̄m qd̓ priusfecit n̄ eſt ꝑiurꝰ licet illd̓ ſit falſū. qd̓ ītelligitIo. an. ⁊ bn̄ qn̄ ad hoc pͥmū iuramētuꝫ n̄ extendebat̉ .ſ. ex ſua ītentōe. al̓ ſecus. tenet̉ tn̄