TitulusDecimus

dignitate nō teneret̉ ei iurās ad obẜuantiaꝫiuramēti amplius. qꝛ ītelligit̉ iuramentū ꝑſone p̄ſtitū rōe dignitatis. et de hoc ē infra. īc. Uenerabilē. de elec. Aut fuit ſimplr̄ preſtitū rōne dignitatis. ⁊ tūc tranſit ad ſucceſſores ꝙͣtumcūqꝫ nō fuerit facta mētio de ſucceſſoribꝰ. vtſi dixit ꝓmitto obedire ep̄o florētino vel Ro. pon. qꝛ dignitas n̄ variat̉ ex varietate ꝑſonaꝝ. vt ī. c. Liberti. xij. q. ij. Ꝙtuꝫad ſecunduꝫ dīc Hoſti. ⁊ ꝯmunit̉ doc. ꝙ iuramentū nō tranſit in heredē vel ſucceſſorē iurantis: etiāſi quis iuraſſet pro ſe et ſucceſſoribꝰ ſuis ſeu heredibꝰ. qꝛ licet quis poſſit obligare heredem tꝑaliter: īmo etiā non faciēdo mentōꝫ de heredibꝰ pactū regularit̉ tranſit in eos. Spūaliter tn̄ nō poteſt. qꝛ licꝫ ſithoneſtū vt in ſpūalibꝰ obligatōibꝰ filius ſeqͣtur volūtatē pr̄is non tn̄ neceſſariū. vt. ī. c.pͥmo. d̓ ſpon. īpubeꝝ. Un̄ filius vl̓ heres nūꝙͣ eſt ꝑiurꝰ ex iuramēto defuncti ſꝫ tm̄ iurāsſi nō ẜuat cū debeat. Et ſi qͥdeꝫ fuit iuratumſimplr̄ nō habito reſpectu ad dignitatē eiuscui iurat̉ nec ad dignitatē ſeu aliā qualitatem iurātis ſꝑ obligat iurantē ſi hoc pn̄t importare v̓ba iuramēti. ar. xxxij. q. viij. c. vnico. Sꝫ ſi iurat̉ habito reſpectu ad dignitatēeiꝰ cui iurat̉ puta iuro tibi vt ep̄o. cū ſis p̄uatus nō teneor. Similit̓ iurando reſpectuqͣlitatis alicuiꝰ ip̄ius iurātis. puta iurat qͥsẜuare ſtatuta eccleſie tanꝙͣ clericꝰ vel canonicus. cū nō eſt āplius clericꝰ vel canonicꝰ n̄tenet̉ iuramēto obligatꝰ. ar. dicti. c. Uenerabilē. Ratō at̄ quare pt̄ quis ſe alicui obligae̓et ſucceſſoribꝰ ſuis non aūt pt̄ obligare ſe etſucceſſores ſuos ē iſta. qꝛ in pͥma agit̉ de obligatōne ꝓpria quaꝫ qͥs face̓ poteſt ꝓut vult.In ſecūda agit̉ de obligatione aliena quamnon facere poteſt in ſpūalibꝰ aliquis ꝓ alio.qꝛ aīma ſine ꝓprio ꝯſenſu ligari non poteſt.vt. xxxij. q. viij. c. vnico. Et hanc concluſionem firmat Io. an. in fine. de ſepul.¶ De iuramento vni­ .§. iiij.uerſitatis ſeu ſocietatis cū .ſ. iurant ſe aliqͥdfacturos vel n̄ facturos. nunqͥd poſſint ſibidimittere: Ad quod rn̄det Vil. ꝙ hoc poteſteſſe qͣtuor modis. ¶ Primo qͥdeꝫ ſi ſit de his q̄ꝑtinēt ad cultū dei ſeu ad religionē vl̓ pietatem ⁊ tūc non pn̄t remitte̓. vt ſi duo iurent ꝙibunt vltͣ mare militare pro deo .ſ. bellando ꝯͣīfideles. vel intͣbunt religionē. vel dicēt duovel tria pſalteria adinuicē. aut ſi qͥ artificesiurēt ꝙ de lucro dabūt certaꝫ portōꝫ fabricealicuius eccl̓ie vel ī alios pios vſus. Ubi tn̄aliqͥ iurāt ꝙ ibunt vltͣ mare ſimul pn̄t quidēſibi remitte̓ inuicē ne vadant ſil̓. ſꝫ non pn̄tſibi remitte̓ ꝙ nō vadant. qꝛ quaſi duo iuramenta ſunt .ſ. et ꝙ vabant. ⁊ ꝙ ſimul vadāt.¶ Secūdo ſi iuramentū ſit de tꝑalibꝰ ⁊ ſit tale ꝙ abſqꝫ iuramēto tenent̉ face̓ quod iurāt.

et tūc etiā non pn̄t ſibi remitte̓ qꝛ ꝓpt̓ ſalutēaīaꝝ videt̉ eſſe iuratū. vtſi carnifices iurentꝙ nō vendant carnes īfectas ꝓ ſanis. aut ꝙnō ſophiſticabunt merces ſuas et hmōi. Adhoc em̄ tenent̉ etiā ſine iuramēto. pn̄ nō pn̄tſibinuicem remitte̓ iuramentū. ¶ Tercio pt̄ꝯtingere ꝙ iuramentū ſit ſuꝑ re tꝑali ad qd̓tn̄ abſqꝫ iuramēto nō tenebant̉ facere qd̓ iurant. Et tunc ſi obẜuantia iuramēti ſpectattm̄ ad ꝯmodū vel incōmodū iurantium pn̄tſibi remitte̓. vtſi vnus iurat alteri ꝙ facietſibi libꝝ aliquē vel donū dabit. ⁊ alter iuretꝙ dabit ei mercedeꝫ. Similiter qn̄ duo ſociiurāt adinuicē ꝙ ꝯmunicabūt ſibi lucra oīaSꝫ ſi ſpectat ad ꝯmodū alioꝝ qd̓ iuratū eſtnō pn̄t ſibinuicē remitte̓. vtſi artifices iurētꝙ ī mercibo. xx. ſolidoꝝ nō accipiēt de lucrovltra vnū ſolidū. vl̓ ꝙ n̄ vendent de mat̓ia ſicꝑata vel ꝙ n̄ trahent petias pāni vltͣ tantuꝫ⁊ hmōi. Quarto pt̄ ꝯtinge̓ ſi iurat̉ qd̓ alijseſt dānoſuꝫ. nā tale iuramentū nō ē obligatoriū vtſi iurēt ſutores ꝙ certo tꝑe n̄ laborabūt ⁊ hoc vt ꝓpt̓ raritatē carius vendāt. vecarnifices ꝙ nō preꝑabūt carnes niſi ad certū numeꝝ. vel aliqͥ opifices ꝙ n̄ oꝑabunt̉ ꝓmīori pretio ꝙͣ tanto et hmōi. Hec iuramētaꝙͣuis nō ſint obligatoria tn̄ nō expedit vt ꝙꝓpͥa auctoritate ꝯͣueniat̉ vel ſibi remittāt ſꝫꝙ auctoritate ep̄i reuocent̉. vl̓ potiꝰ denūcient̉ ea nō tenuiſſe. vel dic ꝙ ſufficit auctoritas ꝓpͥa qn̄ fuit iuratū de eo qd̓ eſt manifeſtepct̄m vel maioris boni impeditiuū. hec Vil.Itē nota qn̄ ml̓titudo iurauit aliqͦd face̓ velnō face̓. cum q̄rit̉ vtꝝ aliqͥbꝰ ꝯͣueniētibꝰ poſſint alij licite ꝯͣuenire? Rn̄det Vil. ꝙ ſi abſolute ⁊ ī oēꝫ euentū iuratū ē qͥlibꝫ tenet̉ ẜuare cū .ſ. n̄ ſit de ſe illicitū qd̓ iuratū eſt. Si v̓oſub ꝯditōne vel ob det̓minatā cauſā. puta ſialij ẜuarent et hmōi nō tenent̉ niſi extanteꝯditōne. ar. xxxij. q. viij. Nonſolū. extͣ de cōdi. appo. c. veꝝ. Un̄ ſi oēs alij vel plures nonẜuant in hoc caſu abſoluti vident̉ alij. Si v̓opauci ſūt qͥ nō ẜuāt recurrendū ē ad ītentōꝫiurātiū. videlꝫ ſi ītendebāt ꝙ qͦcūqꝫ n̄ ẜuanteip̄i n̄ tene̓nt̉. ⁊ tūc n̄ tenent̉. Aut ſolū ſi multi eēt qͥ nō ẜuarent. ⁊ tūc tenent̉. Ꝙ ſi de inte ntōe neſcit̉. tutius eſt ſeruare. hec Vil.De iuramento quod .§. v.qͥs facit d̓ ꝑendo mādatis alicuius quo ſit ītelligendū. Circa hoc Nico. ſy. colligit taleꝫdiſtinctōꝫ ex verbis Inno. Aut eī iuramētūfuit generalit̓ preſtitū de parēdo mādato alicuiꝰ. Aut ſpecifice ⁊ det̓minate: ſꝫ orit̉ expꝰfacto dubitatō ſuꝑ ītellectu ⁊ īterp̄tatōe eiꝰ.In pͥmo caſu hīc ꝙ n̄ extendit̉ iuramētū niſiad ea de qͥbꝰ cogitatū fuit vel dꝫ merito cogitari. vt ī. c. Quinta vallis. eo. ti. Refert etiāalios dice̓ ⁊ nō male ẜm eū nō ſufficere ſi iurans dicat ego non cogitaui ꝙ tu hoc mihi