Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
1074
Einzelbild herunterladen
 

CapitulumSextum

his vi metuſue cauſa fiunt. Aut leſio fuitenormis. et tunc ſi iuramentū fuit ſimplicit̓preſtitū de veniendo ꝯͣ. audiet̉ allegandoenormē leſionē qꝛ in tali enormi leſione p̄ſumit̉ dolus. l. teſtiū. C. de ꝓbat̉. Non preſumit̉ iurans hūc caſum cogitaſſe. ar. eoꝝnotant̉. eo. ti. c. Quīta vallis.. c. veniēs. eo.ti. Itē qꝛ iura ꝯmunit̉ excipiūt dolū a talibꝰiuramētis. Sed paria ſūt dolus int̓ueniatex ꝓpoſito vel re ip̄a. l. Si qͥs. ff. de v̓bo. obli.Et hec vident̉ vera nonſoluꝫ ſi v̓ba vel iuramēta ſūt indefinita. ſꝫetiā ſi ſūt generalia vtſi iurauit veniet ꝯͣ vlla rōe vel cauſa. Siat̄ ſūt v̓ba magis ſpecifica et lata: vt qꝛ aꝑtevideant̉ exclude̓ remedia. qꝛ .ſ. iurat venire ꝯͣ rōne enormis leſionis. tunc ſi verba excludūt vnū remediuꝫ tm̄: poterit hr̄e recurſum ad aliud. vt ſi iurat contͣuenire rōnemīoris etatis pot̄it ꝯͣuenire tanꝙͣ maioris.Sꝫ ſi excludit oīa remedia vtqꝛ iurat ꝯͣuenire vlla rōne: nec tanꝙͣ maior nec tanꝙͣminor. tūc tenet glo. dn̄i Anto. ī minori adenormē leſionē vale̓ ꝯtractū et iuramētūſꝫ poterit pete̓ abſolutōꝫ a iuramēto ꝙͣtumcūqꝫ iuret ꝯͣuenire rōne enormiſſime leſionis. Et ẜm Bar. etiamſi minor iuraret ꝙſiplus valet ꝙͣ vendit: dat donat ꝯͣhenti ſecūqꝛ fraus preſumat̉ ex ꝑte recipiētis. iuracanonica aſſiſtūt talibꝰ iuramētis. Itē ſiiuraret om̄ia illa vendita eſſe ad verū pretiūrei. qꝛ ꝯſtat de oppoſito talia pn̄t reuocari. qꝛ iuramentū illud cenſet̉ preſtitū ſubfidentia illud ſit iuſtū pretiū de eſt ꝯuentum. vn̄ ꝯſtito de ꝯtͣrio erit ꝑiurus ꝯtraueniendo. xxij. q. ij. beatus. In maiori at̄tractꝰ manebit validus iuramēto firmatus.ẜm. d Anto. Sꝫ Nico. ſy. putat etiaꝫ maior poterit ꝯtͣuenire leſione data enormiſſima ꝙͣtumcūqꝫ illa verba iurata fuerint lateꝯcepta. qꝛ notarij illa appone̓ ſolēt ad maio validitatē ꝯtͣctuū: tn̄ ꝯtrahētes putāt illud veꝝ p̄tiuꝫ rei: nec ī aliqͦ decipi. vn̄ pn̄tꝯtͣuenire ſaltē petendo abſolutōꝫ. et hoc niſiappareat ex aliqͥbꝰ circūſtantijs vere voluiſſe ꝯtͣhentē illud donare in leſus eſt. Cumnotarij ꝯtͣhentes ſoleāt ad cautelā ponerev̓ba valde lata excludentia oīa remedia.videt̉ illos talia v̓ba generalia voluiſſe pati enormiſſimā leſionē: ſꝫ potiꝰ fuiſſe paſſosilla v̓ba apponi ad ſeruandū notarioꝝ ꝯſuetudinem. Et ideꝫ videt̉ ſenſiſſe. d Anto. in. c.Quinta vall̓. vbi dīc ſe de facto cōſuluiſſeꝙͣtumcūqꝫ v̓ba late cōcipiant ī ꝑſonas arbitroꝝ. vtputa poſſint de iure vniꝰ dare alteri in totū vel ī ꝑteꝫ ⁊cͣ. nihilominꝰ enormiter leſus poterit ꝯtͣuenire: licꝫ appareat de dolo ex ꝓpoſito ſꝫ ex re tm̄. qꝛ talia verba effuſo ẜmone ꝓlata vident̉ ſub qͣdam ꝯfidentia ꝑſone amicicie arbitroꝝ vt capiant

beniuolentiā eoꝝ ad ledendū. Et idē tenuit diſputādo De. de ancha. liꝫ ml̓ti ꝯͣ hoc ſentiant. Unde hoc eſt ſine dubio Nico. ſy.Nonꝰ caſus eſt quando turpitudo reꝑit̉ ex ꝑte recipientis iuramentū ita locꝰ eſt petitōis abſolutōis. ſꝫ iurans anteꝙͣ abſoluet̉ incidit in ꝑiuriū. nunqͥd poterit abſolutōꝫ pete̓ a iuramēto ſicut an̄ petiſſet ꝙͣ incidiſſet in ꝑiuriū? Et remittit pro declaratōne huius ad notata in. c. j. eo. ti.Ibi aūt facit talē diſtinctōꝫ. qꝛ hoc petit.aut iam ē elapſus t̓minus ſolutōis. tūcdꝫ audiri petens abſolutōeꝫ a iuramēto cumiaꝫ inciderit in ꝑiuriū. qꝛ fruſtra poſtulat legis auxiliū qui ꝯmittit ī legē. vt de vſuris. c.Quia fruſtra. Et hoc ſenſit Fede. in conſiliocclxxxviij. hoc ne ꝑſeueret ī ꝑiurio. ſꝫ debꝫſolue̓ vſuras et poſtea repete̓. vt ī. c. Debitores. extͣ de iureiurā. Aut eſt elapſus t̓minus ſꝫ mora ꝯmittit̉ ex ſola interpellatōe.ſic inſtante t̓mino ſolutōis non p̄t̄ peti relaxatio a iuramēto ne in t̓mino incidat ī ꝑiuriū ẜm Io. an. Soluꝫ poteſt pete̓ hmōi relaxatōeꝫ anteꝙͣ ꝯſtituat̉ in mora ſoluēdi Nico. ſy. Dn̄s Anto. illud qd̓ dīc Fede. ſupͣ .ſ. incidit ī ꝑiuriū dꝫ audiri petens ab eorelaxatōꝫ. aſſerit ſibi place̓. qꝛ iurās eratobligatus ad duo .ſ. ad ſoluendū in t̓mino.ad ſoluendū ſimplr̄. et qꝛ ſoluit in t̓minoincidit in ꝑiuriū. ſꝫ qͣtenus remanet obligatus poſt t̓minuꝫ pt̄ petere abſolutōꝫ. qd̓ Nico. ſy. putat veꝝ ſi petendo abſolutōꝫ ꝑſeueraret in pct̄o tūc poſſit pete̓ abſolutōꝫ etiam poſt terminū: licꝫ inciderit ī ꝑiuriū. depnīa ſibi imponēda eſt. al̓ ſecus .ſ. ſi ꝑſeueretin pct̄o cogendꝰ eſt vt ꝙͣcitius liberet̉ a peccato. Vtꝝ aūt ſit vocanda ꝑs aduerſa petit quis ſibi relaxari iuramentū factū ad inſtantiā ipſiꝰ. Nico. ſy. dīc vbicūqꝫ iuramē eſt obligatoriū ex ꝑte obligātis aliquaꝫvtilitateꝫ ꝯtinet ex ꝑte recipientis nunꝙͣ dꝫrelaxari niſi vocata ꝑte. Ratō huiꝰ ꝯcluſionis eſt qꝛ exqͦ abſolutōis actum preiudiciūirrogat̉ ꝑti ī eo ſibi vtilitas amittit̉ debetꝑs vocari. qꝛ nil fieri dꝫ in preiudiciū abſentis. c. pͥmo. extͣ de poſ. Etſi aliter fiat abſolutio valet. Et hoc veꝝ: niſi notorieſtet iuramentū ꝯtinere turpitudinē ex parte recipientis. ita parti abſenti certuꝫ ſitnullā defenſionē ꝯpetere ī hoc. puto vale̓abſolutōꝫ etiaꝫ ꝑte vocata. Naꝫ ſi hoc caſu valeret ſnīa ſuꝑ pͥncipali vbi agit̉ de maiori p̄iudicio. fortius valebit abſolutō vbiagit̉ de tanto. Ad hoc. c. Bone. de elec. Siqueſtio iuramēti eſt coraꝫ eo notorie ꝯſtetde illius turpitudine. ab illo iuramēto abſoluere poterit ꝑte non vocata. Sꝫ ſi ꝯſtatmanifeſte de turpitudine. vtqꝛ non cōſtatiurauit ſolue̓ vſurās. puta quia ꝯtractꝰ erat