TitulusPecimus

ſub forma licita ꝯceptus. ⁊ ſic nō poterit cōſtare de turpitudīe an̄ finē termini. vel ꝓpteꝫabſentiaꝫ ꝑtis. vel qꝛ t̓minus īſtabat. tūc nōfiet abſolutio ꝑte nō vocata. vt ī. c. Debitores. eo. ti. Io. an. fede. et cardi. dicūt. ī hmōiꝑtē vocandaꝫ cū agat̉ de eius p̄iudicō. Dn̄sAnto. dīc ꝙ qn̄ ē tanta turpitudo ex ꝑte recipiētis iuramentū ꝙ nulla ei acqͥrat̉ actō necꝯͣctus iuramēto firmat̉: nō eſt neceſſe ꝑtē vocari. qꝛ nullū int̓eſſe pt̄ pretende̓. Sed p̄ſuppoſito ꝙ debeat ꝑs vocari ſi tn̄ fiat abſolutōꝑte nō vocata: tenet abſolutō. ſicut dicit̉ deabſolutione ab excommunicatione.Decimus caſus ē quādo quisiurat nō repete̓ quod alter turpiter recepit.puta ꝑ vſurā vel ꝑ metū. ⁊ iurat etiā ſuꝑ hisnullaꝫ querimoniā depone̓. Pro huiꝰ declaratōe remittit ad notata ꝑ eū. in. c. pͥmo. eo.ti. Ibi aūt ſic dīc diſtinguendo. Quia vꝫ autadhuc nō ſoluit qd̓ iurauit. aut iā ſoluit. Etin pͥmo caſu ſubdiſtīgue. qꝛ aut iurauit ſimplicit̓ .i. ſolū hoc .ſ. ſolue̓ vſuras. aut iurauitnō ſolū ſolue̓. ſꝫetiā nullā ſuꝑ hoc q̄rimoniāmoue̓ nec etiā iudici denūciare. Et ī pͥmo caſu hꝫ plura remedia talit̓ iurās. ¶ Et pͥmuꝫ ēfacile .ſ. vt ſoluat ⁊ ſic impleat iuramentū etpoſtea repetat. vt ī. c. Debitores. eo. ti. ¶ Secundū remediū eſt vt petat creditoreꝫ ꝯpelliad relaxatōꝫ iuramēti. vel vt ī iſto. c. j. eo. ti.Et hoc veꝝ niſi inſtaret t̓minus ſolutōis itaꝙ ex mora incide̓t ī ꝑiuriū. tūc em̄ nō audiret̉ ſꝫ pͥus ſoluat ⁊ poſtea repetat. ¶ Terciūremediū eſt vt petat debitor abſolutōnem abep̄o. Sꝫ dubiū eſt vtꝝ iſtud remediū ſit ꝑ ſeſubſidiū .i. ꝙ etiaꝫ nō ẜuato ſecūdo remediopoſſit abſolue̓ ep̄us. aut ſit ſubſidiū ſubſidiariū .i. ꝙ pͥus cogant̉ creditores ad relaxandū ⁊ ī caſu qͦ nō poſſint ad hoc īduci tūc ep̄sabſoluat. Et Inno. videt̉ velle hoc ſcd̓m .ſ. ꝙſit ſubſidiū ſubſidiariuꝫ cui aſſentit Io. an.Sꝫ Anto. tenet ꝯͣriuꝫ .ſ. ꝙ ſit ſubſidiū ꝑ ſe ethoc magis placꝫ Nico. ſy. Et rō eſt ẜm eū qꝛſi ep̄s abſoluit a iuram̄to metu p̄ſtito nec eſtneceſſe recurre̓ ad iuramēta recipiētes. vt īc. Ad aures. extͣ de his q̄ vi metuſue cā fiuntgͦ ml̓tofortius ī caſu nr̄o .ſ. a iuramēto factoꝓ ſolutōne vſuraꝝ ¶ Quartū remediū eſt vtdebitor ꝯuentꝰ rōne iuramēti excipiat ꝙ nōdebet cogi ad obẜuantiaꝫ iuramēti cum ipſecreditor teneat̉ ꝓpt̓ turpitudineꝫ ſuam illudrelaxare ⁊ ſic illud relaxari petit. hoc tn̄ facere dꝫ an̄ terminū elapſum ꝓmiſſionis ſue.¶ Quintū remediū eſt vt iudex ex officio ſuoꝯpellat creditorē deſiſte̓ ab exactōne vſuraꝝ.In ſecundo aūt caſu cū .ſ. iurat ſoluere etnullā qōeꝫ ſuꝑ hoc moue̓. dico ꝙ hꝫ iſte primū remediū dictū .ſ. vt ſoluat ⁊ poſtea repetat. naꝫ n̄ iurat nō repete̓. Et hoc iuramētūſtricte ē intelligendū. vt ī. c. Ad audientiam

qd̓ metus vi cā fiunt. Scd̓m remediū vt denūciet eccleſie. nā nullū iuramētuꝫ pt̄ obligare quin poſſit qͥs denūciare crimīoſuꝫ eccleſie. vt ī. c. Quēad̓modū. eo. ti. Debꝫ tn̄ denūcians fundare ſe ſuꝑ ſalute ꝓximi ⁊ n̄ ſuꝑint̓eſſe ſuo principlr̄ qꝛ tūc obſtaret illi iuramentū. Sꝫ dn̄s Anto. dīc ꝙ poteſt venireiſte denūcians aut ꝑ viā denūciatōnis euangelice ⁊ tūc hꝫ ſeruare prius monitōꝫ ip̄ius.ij. q. j. Si peccauerit. Aut ꝑ viam cuiuſdamintimatōnis vt iudex auiſatus inſtet contracorrectōeꝫ pct̄i. et in hoc nō credit monitōeꝫneceſſariā. ar. ad p̄dicta. c. ij. de ſpon. et tuncetiā videt̉ ꝙ poſſit intende̓ principlr̄ int̓eſſeſuū. Terciū remediū eſt de iuramēto .ſ. ꝙ faciat ſe abſolue̓ abſqꝫ hoc ꝙ faciat citare creditorē ſuū. qd̓ placet Io. an̄. Sꝫ hoc nō videt̉Nico. ſy. qꝛ videt̉ hoc īplicite q̄ relaꝫ ꝯtinerequā iurauit nō face̓. Quartū remediū eſt vtiudex ex officio ſuo ꝯpellat creditorē iuramētū relaxare vel ab exactōne deſiſte̓. ¶ Ꝙͣtumad ſcd̓m pͥncipale .i. ſi iam ſoluit: p̄t repete̓.Sꝫ ſi iurauit nō repete̓ ac etiā nullā querelaꝫ pone̓ niſi denūciare. ſꝑ remanet ſibi viadenunciandi q̄ ꝑ iuramentū excludi non pt̄.Itē alia via ē vt iudex officio ſuo ꝯpellat adreſtituendū etiaꝫ ſi nulla ponat̉ ſibi q̄rela dehoc dummō ei ꝯſtet. ¶ Nota etiaꝫ ẜm Nico.ſy. ſuꝑ. c. ꝑuenit. ꝙ ſi p̄latus metu iurat ſuꝑrebꝰ alienatis n̄ repetēdis diſtinguendū eſt.qꝛ ſi ſuꝑ rebꝰ ꝓprijs et vbi ē damnū eius p̄ciſenō dꝫ ꝯͣuenire niſi pͥus habita relaxatōne vl̓abſolutōne. qn̄ videlicꝫ ē notabilit̓ dānificatus et vbi agit̉ ꝙ quis abſoluat̉ a iuramētooportꝫ ꝙ adeat̉ iudex eccleſiaſticus ꝑ hoc qd̓notat Inno. ī. c. Debitores. eo. ti. Si at̄ agit̉vt turpit̉ recipiēs cogat̉ relaxae̓ iuramētū:potͣit hanc ꝯpulſioneꝫ face̓ etiaꝫ iudex ſecularis. vt notat Fede. ꝯſilio. cclxiij. et hoc qn̄nō dubitat̉ de turpitudine recipiētis. Sed ſidubitaret̉ de iuribꝰ iuramēti tūc dꝫ adiri iudex eccl̓iaſticus. Si at̄ iurauit ſuꝑ rebꝰ eccleſie. tūc ſi eccleſia eſt dānificata etiāſi metusnō int̓ueniſſit n̄ videt̉ obligatoriū. Inno. tn̄dīc ꝙ ſi hoc egit violētia et dolo ī damnū eccleſie abſoluit̉ prius vt repete̓ poſſit. vt ī. c.Si v̓o. eo. ti. Si nō ꝑ violentia vel dolū. tūcſuꝑior faciet abſolui p̄latuꝫ qͥ iurauit. vl̓ dabit curatorē bonis eccleſie vt repetat res eccleſie ⁊ ille n̄ veniat ꝯͣ iuramentū. Sꝫ Nico.ſy. dīc ſimplicit̓ ꝙ nō eſt obligatoriū vn̄ et ꝑip̄m prelatū qui ſic iurauit abſqꝫ eo ꝙ petatabſolutōꝫ pt̄ repetere ſiue ꝑ ſe ſiue ꝑ aliū. qꝛiuramentū non pt̄ eſſe vinculū iniqͥtatis ⁊cͣ.Itē ſuꝑ. c. Ex reſcripto. eo. ti. dīc Nico. ſy. ꝙmonachus ꝓ vtilitate monaſterij ſe obligae̓vtiliter pt̄ etiaꝫ cū iuramento. Et cū hoc facit cū ꝯſenſu abbatis pro vtilitate monaſterij etiaꝫ ciuiliter pt̄ obligari. quia eoꝝ con-