Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
1059
Einzelbild herunterladen
 

TitulusDecimus

riuatus quē miro iura deteſtant̉. vt. l. j.C. car. p̄ua. Sꝫ vbi int̓uenit iuramentū tal̓p̄t ad obſeruantiā eius ꝯpelli. vt .ſ. ſtet in certo loco ꝓut ꝯuentū eſt. non tn̄ alit̓ dꝫ detineriinuitus. .n. credo tenere iuramentū vt poſſit detineri inuitus. qꝛ eſſet ꝯͣ bonos mores.re. iur̄. ē obligatoriū. li. vj. Ꝙͣtum veroad clericos ſeculares pn̄t tales ep̄os dari obſides ſicut pn̄t monachi abbatē. qꝛ nonſūt ei ita aſtricti ſicut monachi abbati. vn̄poterūt inuiti detineri lꝫ ab inito aſſenſerintſine excōmunicatōis pena. Nec p̄t ep̄s in hocdiſpēſare. ar. c. Si diligēti. de fo. ꝯpe. A papaat̄ dari pn̄t clerici in obſides. ar. c. Cūcta. ix.q. iij. Ꝙͣtū ad monachos. de papa eſt dubiū p̄t dare. ar. c. Per pͥncipalē. ix. q. iij. Sed etabbas etiā neceſſitate vtilitate monaſterij p̄t dare etiā inuitū. qꝛ non p̄t reſiſtere volūtati eius. Un̄ et detineri p̄t inuitus de ꝯſenſu tn̄ abbatis. aūt inuito abbate. qꝛ hꝫ bn̄ficium canonis. Si quis ſuadente. xvij. q. iiij.Capitulum. ij. de Adulatōne.Uia in adulatione frequenter ꝯtingunt mendatia. et exauaritia aliqn̄ ꝓcedit. Ideo ſubſequēter de ea agēdū. de qua loquēspͣs. clx. ait. Oleū aūt pct̄oris impīguet caput meū. Ubi dicit glo. Falſa laus adulatorisa rigore veritatis emollit ad noxia. Ubi ſciē adulatō fiat ꝯmunit̉ hūana colloquia in quibꝰ hoīes adinuicē viuūt et cōuerſant̉ ẜm ꝓpͥetatē ſue nature ad delectare velꝯtriſtare alios. triplicit̓ fieri ꝯtingit hūanūcolloquiū. Quidā .n. tenēt mediū in delectādovel ꝯtriſtādo alios ex ſuis locutōibꝰ et geſtibꝰquerētes delectabilit̉ ẜm debitū moduꝫ ſe hr̄e hijs quibꝰ ꝯuerſant̉ tn̄ ita qͥn etiamꝯtriſtent expedit .ſ. rep̄hendēdo defectꝰ eoꝝ hij dicunt̉ amici vel affabiles. Ad qd̓ hortatur ſapiēs dicēs Eccͣi. iiij. Eōgregatōni paupeꝝ affabilē te facito. Quidā alij ſūt recedētes a medio ꝯmittūt defectū in minus delectādo ꝙͣ debeāt magis ꝯtriſtādo ꝙͣ ꝯgruat. hijdicunt̉ agreſtes ſeu diſcoli vel litigioſi. ij. adThimo. .ij. Seruū dei oꝫ litigare. Alij v̓o excedūt in delectādo alios v̓bis pluſꝙͣ debeāt. ethij dicūt̉ blāditores ſeu adulatores. Un̄ Sen̄.Laudato parce et vituꝑa ꝑtius. Et de hoc vitio adulatōnis ait pͣs. Molliti ſūt ẜmones eiꝰſ. adulatoris ſuꝑ oleū. et ip̄i ſūt iacula. alubiOleū ⁊cͣ. In quibꝰ poſſumus tria ꝯſiderare.Primo ꝯditōꝫ malitie adulatōis. ibi. Oleum.Scd̓o infectōem ꝯſcīe blāditoris. ibi. pct̄oris.Tertō excluſionē ꝯplacentie laudatōnis. ibi.non impinguet caput meum.Ꝙtum ad primum. .§. j.

Adulatō apte appellat̉ oleū ꝓpter ꝯditōꝫ materie ſimilē oleo. ſicut oleū ē lucidū. dulceet lubricū. Ita laus facta alicui eſt materiaadulatōis hꝫ quandā luminoſitatē apparētieet ſuauitatē ꝯplacētie. lubricoſitateꝫ adherētie. vt dicit quidā. Nulla ē excelſa virtus dulcedīe gl̓ie tangat̉. gl̓ia aūt reſultat ex laude. Sꝫ ſicut oleū maculat pānū vbieffundit̉. ita adulatō euꝫ ad quē dirigit̉ multotiēs ſi ſemꝑ maculat. Eſt adulatō qd̓dam vitiū quis querit alteri placere ex laudatōne facta ad ip̄m vel alio actu ſꝫ inordinate. Sūt tria videnda declaratōne eius.Primum de ꝯplacendo.Secundum de laudando.Tertiū de inordinatōne ip̄ius laudis. Ꝙtum ad pͥmū ſciendū velle alteri place̓p̄t fieri qͣdruplicit̓. Primo ad dei honoremgl̓iam ꝓcurandā. Sic Heſter ad ꝯplacenduꝫregi aſſuero acceſſit ad ornatiſſima laudās magnifice: dicēs. Mirabilis es tu dn̄e: facies tua plena ē oīm gr̄aꝝ. Heſt. xv. vt in̄ poſſet reuocare ſnīam datā ꝯͣ ppl̓m dei de ext̓minio eiꝰ. Sic Hieremias laudabat Nabuchodonoſor ſcribēs tͣnſlatis in Gabiloniā vt orarēt vita eiꝰ et filijs. qꝛ in pace eius erat paxeoꝝ. Sic Daniel ī exponēdo viſionē ei. Secūdo p̄t qͥs velle et quere̓ place̓ alteri ad beniuolētiā eiꝰ hn̄daꝫ. Et ſic Paulꝰ q̄rebat place̓Feſto iudici vocans optimū. Perodi dicēs ſe fore beatū audiri corā eo. vt ſic hīta beniuolentia liberaret̉ a calūnijs iudeoꝝ. Sicmulier illa Thecuites intercedēs Abſalonelaudās Dauid. Tertō ꝓpt̓ ꝓximoꝝ vtilitatemfaciendā. Et ſic apl̓s de ſe ait. Ego oīa oībꝰplaceo. j. ad 6orin. x. Et iteꝝ: factꝰ ſū oīa oībꝰvt oēs lucrifacerē. j Corin. ix. hoc ꝯformāsſe moribꝰ eoꝝ quantū poterat ſine pct̄o vt eisplace̓t. Quarto p̄t qͥs alteri velle place̓ ꝓpt̓aliqd̓ p̄dictoꝝ ſꝫ ꝓpter inanē gl̓iam ſui vel ꝓpi̓decipiendū vel dānificādū vel aliqd̓ illicitūꝯſequendū. hoc ē malū ꝑtinēs ad adulatōꝫ.De pͣs. ait. Deꝰ diſſipauit oſſa eoꝝ .i. v̓tutes hoībꝰ placēt .ſ. adulādo. Et ad Gal̓. j. Si hominibꝰ placerē xp̄i ẜuus eſſem. Ꝙͣtū adſcd̓m notādū laudare aliqͦs ꝯtīgit qͣdrupl̓r.Primo ꝓut deꝰ honoret̉. hoc ē bonū. Sic ſacerdos ſūmꝰ Ioachim laudauit Iudith de occiſiōe holofernis liberatōe ppl̓i dicēs Iudithxv. Uu gl̓ia Prl̓m. tu leticia iſrl̓. tu honorificētia ppl̓i nr̄i. eo dilexeris caſtitatē ⁊cͣ. Secūdo laubat̉ qͥs v̓tuoſe vt deficiat in tribulatōne poſitꝰ ſꝫ ꝯſolet̉. Sic laudata fuit Noemiet Ruthˡ moabitides afflicte et depauꝑate: aGoos vt ꝯfortarent̉ Ruth. iij. Tertio vt v̓tꝰin ꝓximo augeat̉ in bono ꝓfice̓ conet̉. Naꝫvt dicit Sen̄. Uirtꝰ laudata creſcit et vt feratmeliꝰ correctōꝫ. Sic apl̓s laudat mirabiliterCorinthos in pͥncipio prime epl̓e dicens. In