TitulusDecimus
ad pt̄atem Pharaonis nō ꝑtinebat. quia nōeſt data aliqͣ pt̄as hoī ad agendū ꝯͣ deū. Secundū tertiā ꝯſideratōeꝫ .ſ. inꝙͣtum auget̉ culpa vel minuit̉ in mendatio. ſic Augꝰ in lib̓. demēdatio ponit. viij. genera mendacioꝝ. xxij.q. ij. Primum. Primū ē gͦ in doctrina religionis vt cū quis diceret aliqͥd ꝯͣ fidē vel bonosmores. vt fornicatōem vel vſurā nō eſſe pct̄mmortale. oēs in fine ſaluādos xp̄icolas. et huiuſmōi. Secundum eſt qͦ ledit qͥs ꝓximū iniuſte ita ꝙ nulli ꝓdeſt et alicui obeſt. vt detrahēdo fame alteriꝰ vel falſo accuſando. ¶ Tertiū ē qd̓ ꝓdeſt vni ſꝫ nocet alteri ꝯͣ iuſticiaꝫ. vtſi qͥs deneget qd̓ dꝫ ſcient̉ ipſe vel aliꝰ ꝓximo.Quartum ē qd̓ fit ſola mentiendi libidine ꝓcedēs ex hītu. vn̄ ⁊ ph̓s dicit in. iiij. ethicoꝝ. ꝙmēdax eo ꝙ talis eſt ẜm hītum ip̄o mendatogaudet. Quintum qd̓ fit placendi cupiditatevt .ſ. quis delectet aliū. In qͦ etiā ꝯp̄hendi pōtnō ſolū iocoſū ſed etiā adulatō cū quis laudataliquē de eo qd̓ nō eſt in eo. Sextum qͦ intendit̉ vtilitas alicuiꝰ ſine nocumēto alterius qͦad ſubſtantiā tꝑalem vt cū qͥs interrogatꝰ depecunia alterius quā bult iniuſte auferre dicit ſe neſcire cū ſciat. ¶ Septimuꝫ qd̓ nulli nocet et ꝓdeſt alteri qͦ ad euadendū mortē cū qͥsquerit̉ ad occidenduꝫ iniuſte et ille qui nouitdicat ſe neſcire vel alubi eſſe ꝙͣ vbi eſſe ſcit.Octauū cū nulli obeſt et ꝓdeſt alicui ad honeſtatē v̓tutis vt ad ꝯẜuandā pudicitiā ne violet̉. Et in dicto. c. Primū. dicit Augꝰ ꝙ ad ſalutē eternā nullus ducēdus ē opitulāte mendatio. ꝯcludēs in fine nullū mēdatiū eſſe abſqꝫpct̄o. Et recte ē ꝙ int̓ iſta octo genera primūeſt gͣuiſſimū. Alia tantogͣuiora quātomagisappropinquāt in ordine ad ip̄m (ceteris paribus) ⁊ ecōtra tā toleuiora quātomagis diſtāta pͥmo. Et idem ponit. b Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. vbiſupͣ. dicens pͥma tria ꝑtinere ad mendatiū ꝑnitioſū. tria vltima ad offitioſū. Quintuꝫ adiocoſū. ad qd̓ forte p̄t reduci ⁊ quartū. ⁊ vtrūqꝫ pct̄m. Qd̓ gͦ dicit venerabilis Caſſianus incollatōne Ioſeph de diffinitōibꝰ ꝙ licet aliqn̄mendatiū dice̓ ob aliquā vtilitatē magnā velmagnū malū vitandū cū inde nulli nocumertū infert̉. nō videt̉ veꝝ: ſꝫ eſt ꝯͣ doctrinā ſāctiAugꝰ. in dicto. c. Primū. ⁊. c. Mihi. ⁊ ꝯͣ doctrinā. b Tho. vbi ſupͣ. Et q̄ inducit ad hoc ꝓbandū .ſ. ꝓmiſſa facta a ſcīs nō ẜuata fuiſſe abſqꝫpct̄o qd̓ videt̉ ꝑtinere ad primū mendatiū. etde pluribꝰ mēdatijs in quibꝰ pr̄es antiqui nōdicūt̉ peccaſſe. Rn̄det̉ ꝙ ꝓmiſſio facta a quocūqꝫ p̄t aliqn̄ nō ẜuari ſine peccato etiā d̓ rebus licitis. vt dicet̉ īfra. nec ibi erit mēdatiū.Que aūt dixerūt Abrahā ⁊ Iacob. ⁊ſi videantur mēdatia nō tn̄ fuerūt mendatia. vt cū Iacob dixit pr̄i ſuo ſe eſſe Eſau primogenitumGen̄. xxvij. Erat .n. Eſau iure pͥmogeniture q̄ſibi debebat̉ ẜm Tho. vbi ſupͣ. Uſus ē aūt illo
mō loquēdi ꝑ ſpm̄ ꝓph̓ie ad deſignandū iniſteriū. qꝛ .ſ. ppl̓us minor .ſ. gentiliū ſubſtituēduserat in locū maioris .i. ppl̓i iudeoꝝ. Idem Bonauen. in. iij. Sic et Gr̄anus. xxij. q. ij. §. Iēopponit̉. dicit ꝙ Iacob nō eſt mētitus qꝛ nondixit ſe eſſe primogenitū naſcēdo: ſꝫ ius pͥmogeniture ſubintrando. Sicut et xp̄c dixit Iohānem bap. eſſe Peliam non ꝑſona ſed imitatione v̓tutis Math̓. xj. In qͦ facto nō mētiendo ſibi ꝓfuit et alteri nō nocuit qꝛ bn̄dictōeꝫdebitā accepit nō alienū ſurripuit. De Abraham dictū eſt ſupͣ. Quod aūt dicit Nico. de lira ſuꝑ dicto. c. ꝙ nō eſt neceſſitas excuſādi patres veteris teſtamēti a mendatio officioſo vthic et in alijs locis cū tale mēdatiū ſit veniale. et apl̓i qui fuerūt ꝑfectōres eis poſt aduentū ſpūſſancti nō fuerūt abſqꝫ veniali. iuxta illud. j Ioh̓ j. Si dixerimus qꝛ pct̄m nō hēmusip̄i nos ſeducimꝰ et veritas in nob̓ non ē. Tn̄qꝛ doc. ſancti qui credunt̉ habuiſſe ſpiritūſanctū in expoſitōne ſcripturaꝝ cū eos excuſentvt dictum eſt: nec ignorauerūt ip̄os nō fuiſſeīmunes a venialibꝰ. iō magis piū ē ſentire qd̓ip̄i ſentiūt. ⁊ alit̓ dice̓ ē ſaꝑe pluſꝙͣ oꝑtet ſaꝑenō ad ſobrietatē qd̓ apl̓us ꝓhibet. vn̄ ⁊ Augdicit. Credendū ē illos hoīes qui ꝓpheticis tēporibꝰ digni aucͣte habiti ſūt oīa que ſcriptaſūt de illis ꝓph̓ice geſſiſſe atqꝫ dixiſſe. Uerū eſttn̄ dicit Tho. vbi ſupͣ. ꝙ quidā cōmendant̉ inſcriptura non ꝓpt̓ ꝑfectā virtutem ſꝫ indolemquādā v̓tutis. qꝛ .ſ. apparebat in eis aliqͥs laudabil̓ affectꝰ ex qͦ mouebant̉ ad quedaꝫ indebita faciēda. et hoc mō Iudith laudat̉ nō qͥamentita ē Holoferni: ſꝫ ꝓpter affectū quē habuit ad ſaluteꝫ ppl̓i ꝓ qua ꝑiculis ſe expoſuit.ꝙͣuis dici poſſet ꝙ v̓ba eius ẜm aliquē intellectum veritatē hn̄t. ¶ Notandū etiā ꝙ ex hocꝙ euāgeliſte narrantes eaſdē hiſtorias vel doctrinas ſaluatoris diuerſimode ſcribāt: nullomō dicit Tho. vbi ſupͣ. phas ē opinari in euāgelio vel in aliqͣ canonica ſcriptura aliqd̓ falſum aſſeri ꝙ ſcriptores mentiti ſūt. quia ꝑiretcertitudo fidei q̄ auctoritati innitit̉ ſcripture.ar. ad hoc di. ix. vbi dicit Augꝰ ad Hiero. Siad ſcripturas ſacras admiſſa fuerint offitioſamendatia. quid in eis remanebit aucͣtis? q. d.nulla. q̄ de ſcripturis illis ſnīa ꝓferet̉ .ſ. ad ꝓbandū aliquid: certe nulla poſſet. vn̄ Augꝰ inlib̓. de ꝯſenſu euāgeliſtaꝝ ait. Nullo mō laborandū eſſe iudicat qui prudent̉ intelligit ip̄asſnīas eſſe neceſſarias ꝯgnoſcēde veritati quibuſlibet v̓bis fuerint explicate. Et in hoc apparet nō debere nos arbitrari mētiri quenꝙͣſi pluribꝰ reminiſcentibꝰ rem quā audieruntvel viderūt nō eodem mō atqꝫ eiſdem v̓bis eadem res fuerit indicata. hec ille. Si qua auteꝫaliqn̄ videt̉ ꝯͣrietas in ſcripturis. ſuꝑficialit̓eſt tm̄ et apparent̉ ẜm corticē. nō realiter. EtHieroꝰ dicit. Non putemus in verbis ſcriptu-