Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
1055
Einzelbild herunterladen
 

TitulusDecimus

ad pt̄atem Pharaonis ꝑtinebat. quiaeſt data aliqͣ pt̄as hoī ad agendū ꝯͣ deū. Secundū tertiā ꝯſideratōeꝫ .ſ. inꝙͣtum auget̉ culpa vel minuit̉ in mendatio. ſic Augꝰ in lib̓. demēdatio ponit. viij. genera mendacioꝝ. xxij.q. ij. Primum. Primū ē in doctrina religionis vt quis diceret aliqͥd ꝯͣ fidē vel bonosmores. vt fornicatōem vel vſurā eſſe pct̄mmortale. oēs in fine ſaluādos xp̄icolas. et huiuſmōi. Secundum eſt ledit qͥs ꝓximū iniuſte ita nulli ꝓdeſt et alicui obeſt. vt detrahēdo fame alteriꝰ vel falſo accuſando. Tertiū ē qd̓ ꝓdeſt vni ſꝫ nocet alteri ꝯͣ iuſticiaꝫ. vtſi qͥs deneget qd̓ dꝫ ſcient̉ ipſe vel aliꝰ ꝓximo.Quartum ē qd̓ fit ſola mentiendi libidinecedēs ex hītu. vn̄ ph̓s dicit in. iiij. ethicoꝝ.mēdax eo talis eſt ẜm hītum ip̄o mendatogaudet. Quintum qd̓ fit placendi cupiditatevt .ſ. quis delectet aliū. In etiā ꝯp̄hendi pōt ſolū iocoſū ſed etiā adulatō quis laudataliquē de eo qd̓ eſt in eo. Sextum intendit̉ vtilitas alicuiꝰ ſine nocumēto alteriusad ſubſtantiā tꝑalem vt qͥs interrogatꝰ depecunia alterius quā bult iniuſte auferre dicit ſe neſcire ſciat. Septimuꝫ qd̓ nulli nocet et ꝓdeſt alteri ad euadendū mortē qͥsquerit̉ ad occidenduꝫ iniuſte et ille qui nouitdicat ſe neſcire vel alubi eſſe ꝙͣ vbi eſſe ſcit.Octauū nulli obeſt et ꝓdeſt alicui ad honeſtatē v̓tutis vt ad ꝯẜuandā pudicitiā ne violet̉. Et in dicto. c. Primū. dicit Augꝰ ad ſalutē eternā nullus ducēdus ē opitulāte mendatio. ꝯcludēs in fine nullū mēdatiū eſſe abſqꝫpct̄o. Et recte ē int̓ iſta octo genera primūeſt gͣuiſſimū. Alia tantogͣuiora quātomagisappropinquāt in ordine ad ip̄m (ceteris paribus) ecōtra toleuiora quātomagis diſtāta pͥmo. Et idem ponit. b Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. vbiſupͣ. dicens pͥma tria ꝑtinere ad mendatiūnitioſū. tria vltima ad offitioſū. Quintuꝫ adiocoſū. ad qd̓ forte p̄t reduci quartū. vtrūqꝫ pct̄m. Qd̓ dicit venerabilis Caſſianus incollatōne Ioſeph de diffinitōibꝰ licet aliqn̄mendatiū dice̓ ob aliquā vtilitatē magnā velmagnū malū vitandū inde nulli nocumer infert̉. videt̉ veꝝ: ſꝫ eſt ꝯͣ doctrinā ſāctiAugꝰ. in dicto. c. Primū.. c. Mihi. ꝯͣ doctri. b Tho. vbi ſupͣ. Et inducit ad hoc ꝓban .ſ. ꝓmiſſa facta a ſcīs ẜuata fuiſſe abſqꝫpct̄o qd̓ videt̉ ꝑtinere ad primū mendatiū. etde pluribꝰ mēdatijs in quibꝰ pr̄es antiquidicūt̉ peccaſſe. Rn̄det̉ ꝓmiſſio facta a quocūqꝫ p̄t aliqn̄ ẜuari ſine peccato etiā rebus licitis. vt dicet̉ īfra. nec ibi erit mēdatiū.Que aūt dixerūt Abrahā Iacob. ⁊ſi videantur mēdatia tn̄ fuerūt mendatia. vt Iacob dixit pr̄i ſuo ſe eſſe Eſau primogenitumGen̄. xxvij. Erat .n. Eſau iure pͥmogenitureſibi debebat̉ ẜm Tho. vbi ſupͣ. Uſus ē aūt illo

loquēdi ſpm̄ ꝓph̓ie ad deſignandū iniſteriū. qꝛ .ſ. ppl̓us minor .ſ. gentiliū ſubſtituēduserat in locū maioris .i. ppl̓i iudeoꝝ. Idem Bonauen. in. iij. Sic et Gr̄anus. xxij. q. ij. §.opponit̉. dicit Iacob eſt mētitus qꝛ nondixit ſe eſſe primogenitū naſcēdo: ſꝫ ius pͥmogeniture ſubintrando. Sicut et xp̄c dixit Iohānem bap. eſſe Peliam non ꝑſona ſed imitatione v̓tutis Math̓. xj. In facto mētiendo ſibi ꝓfuit et alteri nocuit qꝛ bn̄dictōeꝫdebitā accepit alienū ſurripuit. De Abraham dictū eſt ſupͣ. Quod aūt dicit Nico. de lira ſuꝑ dicto. c. eſt neceſſitas excuſādi patres veteris teſtamēti a mendatio officioſo vthic et in alijs locis tale mēdatiū ſit veniale. et apl̓i qui fuerūt ꝑfectōres eis poſt aduen ſpūſſancti fuerūt abſqꝫ veniali. iuxta illud. j Ioh̓ j. Si dixerimus qꝛ pct̄m hēmusip̄i nos ſeducimꝰ et veritas in nob̓ non ē. Tn̄qꝛ doc. ſancti qui credunt̉ habuiſſe ſpiritūſanctū in expoſitōne ſcripturaꝝ eos excuſentvt dictum eſt: nec ignorauerūt ip̄os fuiſſeīmunes a venialibꝰ. magis piū ē ſentire qd̓ip̄i ſentiūt. alit̓ dice̓ ē ſaꝑe pluſꝙͣ oꝑtet ſaꝑe ad ſobrietatē qd̓ apl̓us ꝓhibet. vn̄ Augdicit. Credendū ē illos hoīes qui ꝓpheticisporibꝰ digni aucͣte habiti ſūt oīa que ſcriptaſūt de illis ꝓph̓ice geſſiſſe atqꝫ dixiſſe. Uerū eſttn̄ dicit Tho. vbi ſupͣ. quidā cōmendant̉ inſcriptura non ꝓpt̓ ꝑfectā virtutem ſꝫ indolemquādā v̓tutis. qꝛ .ſ. apparebat in eis aliqͥs laudabil̓ affectꝰ ex mouebant̉ ad quedaꝫ indebita faciēda. et hoc Iudith laudat̉ qͥamentita ē Holoferni: ſꝫ ꝓpter affectū quē habuit ad ſaluteꝫ ppl̓i qua ꝑiculis ſe expoſuit.ꝙͣuis dici poſſet v̓ba eius ẜm aliquē intellectum veritatē hn̄t. Notandū etiā ex hoc euāgeliſte narrantes eaſdē hiſtorias vel doctrinas ſaluatoris diuerſimode ſcribāt: nullo dicit Tho. vbi ſupͣ. phas ē opinari in euāgelio vel in aliqͣ canonica ſcriptura aliqd̓ falſum aſſeri ſcriptores mentiti ſūt. quia ꝑiretcertitudo fidei auctoritati innitit̉ ſcripture.ar. ad hoc di. ix. vbi dicit Augꝰ ad Hiero. Siad ſcripturas ſacras admiſſa fuerint offitioſamendatia. quid in eis remanebit aucͣtis? q. d.nulla. de ſcripturis illis ſnīa ꝓferet̉ .ſ. adbandū aliquid: certe nulla poſſet. vn̄ Augꝰ inlib̓. de ꝯſenſu euāgeliſtaꝝ ait. Nullo laborandū eſſe iudicat qui prudent̉ intelligit ip̄asſnīas eſſe neceſſarias ꝯgnoſcēde veritati quibuſlibet v̓bis fuerint explicate. Et in hoc apparet debere nos arbitrari mētiri quenꝙͣſi pluribꝰ reminiſcentibꝰ rem quā audieruntvel viderūt eodem atqꝫ eiſdem v̓bis eadem res fuerit indicata. hec ille. Si qua auteꝫaliqn̄ videt̉ ꝯͣrietas in ſcripturis. ſuꝑficialit̓eſt tm̄ et apparent̉ ẜm corticē. realiter. EtHieroꝰ dicit. Non putemus in verbis ſcriptu-