CapitulumOctauum

Quē fructū habuiſtis ī his in quibꝰ nūc erubeſcitis: Nā ſtipēdia peccati mors. ⁊ oīs malus implet̉ penitudine. Dicit ph̓us ī li. ethicorū. ⁊ Gregꝰ in moral̓. Aomētaneū qd̓ delectat. eternū qd̓ cruciat. Iſta igit̉ ꝯſideratō ſolet hoīem inducere ad hoc ꝙ volūtas eiꝰ nonfirmet̉ ī peccato. Sed tollit̉ hoc ꝑ obſtinatōꝫqn̄ .ſ. homo firmat ꝓpoſitū ſuū in hoc ꝙ peccato inhereat. Et de hac obſtinatōe ⁊ impenitentia dr̄ Hiere. viij. Nullus eſt qͥ agat penitentiā ſuꝑ pct̄o ſuo dicens quid feci? Quō adpͥmū om̄es ꝯuerſi ſūt ad curſū quaſi equꝰ impetu vadens ad preliū quo ad obſtinatōeꝫ. Etad hanc obſtinatōneꝫ reducit̉ ꝯtemptus ſeunolle obedire ſuꝑioribꝰ firmiter. Dicit enimPer. in libro de diſpēſatione et p̄cepto ꝙ nolle obedire eſt reſiſtere ſpiritui ſancto. Ad qd̓etiam ꝑtinet qd̓ dicit Damaſus papa. xxv. q.j. ꝙ piolatores canonū volūtarij ⁊ ſine cauſai. ꝑ contemptū ſeu rebellionem blaſphemiaꝫinferunt ſpiritui ſancto a quo conditi ſunt.Hac obſtinatōe ⁊ impenitentia detētus Pharao rex egÿpti poſt decem plagas in quibusvt remouerent̉ ꝓmittebat dimiſſionem populi iſrahel de Egÿpto ꝓut dominus ſibi madauerat per Moÿſen ⁊ Aaron. Adhuc obſtinatus manens ipſe cum exercitibus ſuis perſequens populum illum quem dimiſerat exmorte primogenitorum omniū in Egÿpto hominum ⁊ brutorum vt eū reduceret in ſeruitutem. ſubmerſus eſt cum ſuis. ⁊ ſic deſcenderunt in profundum .ſ. maris quaſi lapis. et ꝑobſtinationem deſcenderūt in profunduꝫ inferni. Sequende igit̉ ſūt bone inſpirationesdei que ſunt a gratia ſpiritꝰ ſancti .ſ. conſideratio iuſticie ⁊ miſcd̓ie dei. inſtinctus veritatis ⁊ caritatis. recogitatio turpitudinis peccati. ⁊ ꝑuitas fructus eius ſeu nullitas. et ſicvitandū peccatū. ⁊ de ipſo exeundū. Nam vtdicit Hieroꝰ. Aoderatio dei ac pietas ſolumnoſtrum reditum querit ac nos cupit longaſua bonitate ſaluare. Ꝙ ſi nō conuertimur.ſi duri colli ſumus. ſi uſqꝫ in finem in malisperſeueramus. Aſſidue peccantiū nō miſeretur deus. diſ. xciij. Diaconi. Et ad hoc hortatur Apl̓us dicens. ij Corinth̓. vj. Hortamuvos ne in vacuū gratiā dei recipiatis: que eſtgratia ſpiritus ſancti.Ꝙͣtum ad ſecundū.§. ij.principale .ſ. ꝙ peccatū ī ſpiritū ſanctū habetmalitie preꝑabilitatem .i. preſupponit aliammalitiā .i. pct̄a ante ꝑpetrationē ipſiꝰ. poteſthoc notari ī eo qd̓ dr̄: ex Gaſan. qd̓ interp̄tatur ſiccitas .ſ. humoris gratie. a qͣ nō deſiccatur ſeu pͥuat̉ anīa niſi ꝑ mortalia. Ex Baſanergo .i. ex ꝯfuſione peccatoꝝ ⁊ ſiccitate gratiehoīes deſcendūt in ꝓfundū maris .i. ī peccatum in ſpiritū ſanctū. Naturalis em̄ ordo hochabet vt ab imꝑfecto qͦs moueat̉ ad ꝑfectuꝫ.

Et ī bonis hoc apparet. qꝛ vt dr̄ ꝓuer. iiij. Iuſtorū ſemita qͣſi lux ſplendēs creſcit et ꝓficituſqꝫ ad ꝑfectū diē. Nemo em̄ repēte fit ſūmꝰſed a minimis quiſqꝫ īchoat vt ad maiora ꝑueniat. de peni. diſ. ij. §. h̓ que. Sic ⁊ in malisvbi ꝑfectū malū dicit̉ qd̓ eſt maximū malumẜm ph̓m. Qui etiā dicit in. vj. ethicoꝝ. ꝙ etſihomo poſſit īiuſta facere nō tn̄ ſtatim vt iuſtus oꝑat̉ .i. ex electōe ſeu habitu. cū habitusgeneret̉ ex pluribꝰ p̄cedentibꝰ actibꝰ. Et prohuiuſmodi declaratōe dicit. b Tho. ſcd̓a ſcd̓e.q. xiiij. arti. iiij. ꝙ ſi peccare ī ſpiritū ſanctūdicat̉ large .ſ. peccare ex malitia ſeu electōe.ſic certū eſt ꝙ p̄ſupponit peccatum iſtud aliapeccata ratione iam dicta. quia hoc eſt peccare ex habitu malitie. habitus aūt nō generatur ſubito: ſed ex frequentibus actibꝰ. Sicutex frequentatis actibus abſtinentie ⁊ caſtitatis ſit aliquis habituatꝰ in abſtinētia ⁊ caſtitate ẜm virtutē acquiſitā. Ita ex frequentibus actibus luxurie vel alterius vitij fit aliquis habituatus in luxuria vl̓ alio vitio. Sꝫſi ſumatur peccatū ī ſpiritū ſanctū ſtricte .ſ.ꝓ ea malitia qua quis abijcit ⁊ contemnit eaꝑ que poſſet retrahi a peccato .ſ. conſideratōꝫdiuine iuſticie vel miſericordie. ⁊ huiuſmodi.de quibus dictū eſt in. §. precedenti. ſic etiamplerūqꝫ ⁊ ꝯmūiter preſupponit prius alia peccata commiſſa. quia vt dicit̉ ꝓuer. xviij. Impius cum in profundū peccatoꝝ venerit: cōtemit. Poteſt tn̄ contingere ꝙ in primo actu excidendo a gratia peccet quis in ſpiritūſanctum. Et hoc tū ꝓpter libertatem arbitrijqua quis ſubito verti poteſt ad omne bonumvel malum. tum ꝓpter multas diſpoſitionesp̄cedentes. tum ꝓpter aliquod vehemens motiuum hominis ad malum. ⁊ prauū affectumad bonum. Sed in viris ꝑfectis nō poteſt accidere ꝙ ſtatim a principio cadāt ī peccatumin ſpiritū ſanctum. Vnde Origen̄. dicit. Nonarbitror ꝙ aliqͥs ex his qͦ ī ſūmo ⁊ ꝑfecto gͣduꝯſtiterit .ſ. virtutū. a ſublimi euacuet̉ aut decidat: ſed paulatim ⁊ ꝑ partes eū decidere neceſſe eſt. Similiter ſi accipiat̉ blaſphemia inſpiritū ſanctū ꝓ quacūqꝫ blaſphemia dei ẜmprimū modū aūt ꝓ finali impenitētia. vtrūqꝫetiā ꝯmūit̉ p̄ſupponit alia peccata. Cauendūeſt ergo a pct̄is quibuſlibet. qꝛ a ꝑuis ꝑuenit̉ad magna. iuxta illud. Sagitte ꝑuuloruꝫ .ſ.peccatoꝝ facte ſunt plage eoꝝ .i. magna peccata .ſ. diſpoſitiue. Et cito exeūdū eſt de pct̄oꝑ penitētiā. ne ꝑ hoc quis deſcendat in ꝓfundum maris .i. pct̄m in ſpiritū ſanctū.ꝘꝘͣtum ad tertium .§. iij.ſ. ꝙ habeat hoc peccatū ī ſpiritū ſanctū ꝙͣuisgrauiſſimū remiſſionē ⁊ veniā patꝫ. qꝛ dicitdominus de hoc. Cōuertam in ꝓfundū marisi. homines deſꝑatiſſimos et obſtinatiſſimos.Neqꝫ em̄ ex pct̄is cōuerteret̉ ad deū niſi deus