TitulusOctauus
ꝯuerteret eū ad ſe .ſ. illuſtrādo grā ſua. ꝓpt̓eainqͥt ꝓpheta. Cōuerte nos dn̄e ad te: ⁊ ꝯuertemur. Cū qͥs ꝯuertit̉ ad deū .ſ. ꝑ ꝯtritōeꝫ. nulli dubiū ꝙ ꝙͣtūcūqꝫ peccauerit ⁊ quomōcūqꝫdeus ignoſcit. Om̄e em̄ pct̄m deꝰ bonus ignoſcit reuertēti ad ſe. vt dicit̉ .j. q. vij. Et nulluꝫexcipit. nec etiā pct̄m ī ſpm̄ ſct̄m. Hinc ⁊ p̄s.loquēs d̓ deo. Qui ſanat om̄es lāguores tuosſeu īfirmitates. vbi glo. Omnipotēti mediconullus lāguor incurabilis occurrit. Cum em̄liberū arbitriū ſe habeat ad bonū ⁊ ad malūꝙͣdiu durat ſtatus vie: ſicut a quacūqꝫ virtute poteſt qͥs excide̓. cū etiā et angelus de celoceciderit. ꝓpter qd̓ dicit̉ Iob. iiij. Ecce qͥ ſeruiunt ei nō ſūt ſtabiles. Et ī angelis ſuis reꝑitprauitatē: quātomagis qͥ habitāt domos luteas .i. hoīes. Pari gͦ ratōe poteſt qͦs a quocūqꝫpeccato reſurge̓ ad ſtatū iuſticie dei grā oꝑāte. Sed ꝯͣ hanc verā ꝯcluſionē videt̉ eē qd̓ dr̄Math̓. xij. Qui dixerit verbū ꝯͣ ſpm̄ ſanctū n̄dimittetur ei neqꝫ ī hoc ſeculo neqꝫ ī futuro.hoc aūt ē blaſphemia ī ſpiritum ſanctū. Ex qͦdicto videt̉ irremiſſibile. Sed rn̄det ad hoc. l̓Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xiiij. arti. iij. ꝙ ſi dicat̉ peccatū ī ſpiritū ſanctū finalis impenitētia prout accipit̉ vno mō ẜm Aug. i. ꝓ ꝯtinuatōe īaliquo pct̄o uſqꝫ ī finē vite incluſiue: ad literam intelligēdū eſt ⁊ abſolute illud eſſe irremiſſibile. Ex quo em̄ h̓ nō penitet. de illo veniam ꝯſequi nō poteſt ī alio ſeculo vbi nō eſtlocus penitēdi. vn̄ ei nō remittit̉ vnꝙͣ. qꝛ nūꝙͣ ꝯuertit̉. Et d̓ hoc ẜm Aug. intelligit̉ illudIoh̓. iij. Eſt peccatū ad mortē. ⁊ ꝓ illo nō dico vt roget qͥs. Illud pct̄m ē finalis impenitentia ꝓ qua nō oꝑtꝫ ꝙ aliqͥs ꝙͣtūcūqꝫ ſāctusoret. qꝛ nō exaudiret̉. Sed quōcūqꝫ aliter accipiat̉ blaſphemia ī ſpiritū ſanctū. ſemꝑ ē remiſſibile pct̄m ⁊ remittit̉ ſicut alia pct̄a ſi qͦsagat pnīaꝫ de eo. Dicit̉ tn̄ irremiſſibile iſtudpct̄m magiſꝙͣ alia diuerſis de cauſis ſeu modis dicēdi. Uno mō qꝛ difficilius remittit̉ ꝙͣalia. ⁊ hoc nō ē ex difficultate que ſit ex partedei. qm̄ om̄es infirmitates aīe ⁊ corꝑis equepotēs eſt ſanare: ſed ex ꝑte peccātis. quia vtdicit Augꝰ in li. de ſermone dn̄i in mōte. Tāta ē labes huiꝰ pct̄i ꝙ hūilitatē dep̄candi ſubire nō poteſt. ꝓpter difficultatē gͦ reuerſus dr̄irremiſſibile. vl̓ etiā dicitur irremiſſibile ẜmTho. vbi ſupra. nō qꝛ nullo modo remittat̉:ſed quia ꝙͣtum eſt de ſe habet meritum vt nōremittat̉. ⁊ hoc dupl̓r. Uno mō ꝙͣtū ad penā.Qui em̄ ex ignorātia vel īfirmitate .i. paſſiōepeccat. habet aliquā excuſatōeꝫ. vn̄ ⁊ minorēpenā meret̉. Qui aūt ex malitia ꝓut ē pct̄min ſpm̄ ſct̄m. nō habet aliquā excuſatōeꝫ vn̄eius pena minuat̉. Alio modo poteſt ītelligiꝙͣtū ad culpā irremiſſibilē ẜm naturaꝫ. ſicutaliqͥs morbꝰ dr̄ incurabilis ẜm naturā morbiꝑ quā tollit̉ id ꝑ qd̓ morbꝰ pt̄ curari. puta cū
morbꝰ tollit virtutē nature vel īducit faſtidium cibi vl̓ medicine. licet etiā deꝰ talē morbūpoſſit curare. Ita pct̄m in ſpm̄ ſct̄m dr̄ irremiſſibile ẜm ſuā naturā. inꝙͣtū excludit ea ꝑque fit remiſſio pct̄oꝝ. ꝑ hoc tn̄ nō p̄cludituꝫvia remittēdi ⁊ ſanādi potētie et miſcd̓ie dei.ꝑ quā al̓n tales qͣſi miraculoſe ſanant̉ vl̓ ẜmalios dr̄ irremiſſibile. qui nō legit̉ remiſſuꝫ.Sic ut Melchiſedech dr̄ ſine pr̄ę. qꝛ nō legiturquis fuerit eiꝰ pater ī ſcripturis: ꝙͣuis habuerit pr̄em. Et ꝙ remittat̉ ptꝫ ꝑ hoc qd̓ dicit̉ h̓ꝯuertā ait dn̄s in ꝓfundū maris .ſ. exiſtētesi. obſtinatiſſimos. vn̄ ⁊ dn̄s ꝑ Amos ꝓphetā.Suꝑ tribꝰ ſceleribꝰ iſrahel. ⁊ ſuꝑ qͣtuor nō cōuertā eū .i. ſuꝑ tribꝰ ꝯuertā: ſed nō ſuꝑ qͣrtū.qd̓ exponēs Pieroꝰ ait. pͥmū eſt cogitaſſe quemala ſūt. ſecūdū cogitatōibꝰ acqͥeuiſſe ꝑuerſTerciū qd̓ mēte decreueris oꝑe ꝯplere. Suꝑhis gͦ ꝯuertit quecūqꝫ ſint illa peccata: ſꝫ qͣrtum in quo nō ꝯuertit ē īpenitētia. Un̄ ſubdit Pieroꝰ. Quartū ē nō age̓ pnīam: ſed ſuoſibi ꝯplace̓ delicto. de peni. diſ. ij. c. Suꝑ tribꝰ⁊ hoc ē irremiſſibile ſimpl̓r dū nūꝙͣ penitet.¶ Capl̓m nonū de Duritia ſeu obſtinatōneOritia in peccato quealiqn̄ ꝑtinet ad obſtinatōeꝫ ē ml̓tum ꝑiculoſa. Naꝫ vt dr̄ Ecc̄i. iij.Eor durū male habebit ī nouiſſimo. Dicit̉ materialit̓ res dura q̄ nō cedit tactui ſicut lapis. ſic cor durū ē qd̓ nō cedit digito dei tāgēti ip̄m. ſpūi videlꝫ ſct̄o. diuine .ſ.inſpiratōi. Sed vt ait pͣs. Hodie ſi vocē eiusaudieritis nolite obdurare corda vr̄a. loquitur nob̓ deꝰ ꝑ īſpiratōes. ẜm illud p̄s. Audiāqͥd loquat̉ ī me dn̄s deꝰ. Loquit̉ ꝑ ſcripturasIob. xxxiij. Semel loquit̉ deꝰ .ſ. ī ſcripturis.⁊ ſcd̓ario idip̄m nō repetit. qꝛ nō oꝫ. cū om̄iaibi plene habeāt̉. Locutꝰ ē nobis ꝑ filiū. ẜmillud Heb̓. j. Multifarie ⁊cͣ. Nouiſſime diebusiſtis locutꝰ ē nob̓ ī filio nōſolū ꝑ v̓ba: ſedētiāꝑ oꝑa facta q̄ debeamꝰ imitari. Loquit̉ ꝑ tribulatōes Iob. iiij. Quādo ſolet ſopor occupare hoīes .ſ. pct̄i. ⁊ dormiūt ī lectulo .ſ. delectationis mūdi. tūc aperit aures viroꝝ. ⁊ erudiens inſtruit eos diſciplina. Hodie gͦ ſi vocē eꝰaudieritis .i. ī vita pn̄ti. nolite obdurare corda vr̄a. ſicut hebrei ī deſerto qͥbꝰ iurauit deꝰi. firmit̉ ꝓpoſuit. ſi introibūt .i. nō intrabūt. īrequiē meā. Un̄ Stēphanꝰ ꝓthomartir Act̉.vij. ad iudeos. Dura inqͥt ceruice ⁊ īcircūciſicorde ⁊ auribꝰ. vos ſemꝑ ſpūi ſct̄o reſtitiſtis.Notandum auteꝫ ꝙ ſūt multa inducentiahanc duritiam. et ideo cauenda. Et pͥmū eſtſolicitudo ſecularis. Sicut em̄ carnes fiuntdure cū liquor expͥmit̉ ⁊ humor eliquatur. ſicꝑ ſolicitudinem ſeculi paulatim humor gratie ⁊ deuotionis ſubtrahit̉: et inde durus eliquatur. et quaſi inſenſibilis ad diuina. Vnde