Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
996
Einzelbild herunterladen
 

TitulusOctauus

ꝯuerteret ad ſe .ſ. illuſtrādo grā ſua. ꝓpt̓eainqͥt ꝓpheta. Cōuerte nos dn̄e ad te: ꝯuertemur. qͥs ꝯuertit̉ ad deū .ſ. ꝯtritōeꝫ. nulli dubiū ꝙͣtūcūqꝫ peccauerit quomōcūqꝫdeus ignoſcit. Om̄e em̄ pct̄m deꝰ bonus ignoſcit reuertēti ad ſe. vt dicit̉ .j. q. vij. Et nulluꝫexcipit. nec etiā pct̄m ī ſpm̄ ſct̄m. Hinc p̄s.loquēs deo. Qui ſanat om̄es lāguores tuosſeu īfirmitates. vbi glo. Omnipotēti mediconullus lāguor incurabilis occurrit. Cum em̄liberū arbitriū ſe habeat ad bonū ad malūꝙͣdiu durat ſtatus vie: ſicut a quacūqꝫ virtute poteſt qͥs excide̓. etiā et angelus de celoceciderit. ꝓpter qd̓ dicit̉ Iob. iiij. Ecce ſeruiunt ei ſūt ſtabiles. Et ī angelis ſuis reꝑitprauitatē: quātomagis habitāt domos luteas .i. hoīes. Pari ratōe poteſt qͦs a quocūqꝫpeccato reſurge̓ ad ſtatū iuſticie dei grā oꝑāte. Sed ꝯͣ hanc verā ꝯcluſionē videt̉ qd̓ dr̄Math̓. xij. Qui dixerit verbū ꝯͣ ſpm̄ ſanctūdimittetur ei neqꝫ ī hoc ſeculo neqꝫ ī futuro.hoc aūt ē blaſphemia ī ſpiritum ſanctū. Exdicto videt̉ irremiſſibile. Sed rn̄det ad hoc.Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xiiij. arti. iij. ſi dicat̉ peccatū ī ſpiritū ſanctū finalis impenitētia prout accipit̉ vno ẜm Aug. i. ꝯtinuatōe īaliquo pct̄o uſqꝫ ī finē vite incluſiue: ad literam intelligēdū eſt abſolute illud eſſe irremiſſibile. Ex quo em̄ penitet. de illo veniam ꝯſequi poteſt ī alio ſeculo vbi eſtlocus penitēdi. vn̄ ei remittit̉ vnꝙͣ. qꝛꝙͣ ꝯuertit̉. Et hoc ẜm Aug. intelligit̉ illudIoh̓. iij. Eſt peccatū ad mortē. illo dico vt roget qͥs. Illud pct̄m ē finalis impenitentia qua oꝑtꝫ aliqͥs ꝙͣtūcūqꝫ ſāctusoret. qꝛ exaudiret̉. Sed quōcūqꝫ aliter accipiat̉ blaſphemia ī ſpiritū ſanctū. ſemꝑ ē remiſſibile pct̄m remittit̉ ſicut alia pct̄a ſi qͦsagat pnīaꝫ de eo. Dicit̉ tn̄ irremiſſibile iſtudpct̄m magiſꝙͣ alia diuerſis de cauſis ſeu modis dicēdi. Uno qꝛ difficilius remittit̉ ꝙͣalia. hoc ē ex difficultate que ſit ex partedei. qm̄ om̄es infirmitates aīe corꝑis equepotēs eſt ſanare: ſed ex ꝑte peccātis. quia vtdicit Augꝰ in li. de ſermone dn̄i in mōte.ta ē labes huiꝰ pct̄i hūilitatē dep̄candi ſubire poteſt. ꝓpter difficultatē reuerſus dr̄irremiſſibile. vl̓ etiā dicitur irremiſſibile ẜmTho. vbi ſupra. qꝛ nullo modo remittat̉:ſed quia ꝙͣtum eſt de ſe habet meritum vtremittat̉. hoc dupl̓r. Uno ꝙͣtū ad penā.Qui em̄ ex ignorātia vel īfirmitate .i. paſſiōepeccat. habet aliquā excuſatōeꝫ. vn̄ minorēpenā meret̉. Qui aūt ex malitia ꝓut ē pct̄min ſpm̄ ſct̄m. habet aliquā excuſatōeꝫ vn̄eius pena minuat̉. Alio modo poteſt ītelligiꝙͣtū ad culpā irremiſſibilē ẜm naturaꝫ. ſicutaliqͥs morbꝰ dr̄ incurabilis ẜm naturā morbi quā tollit̉ id qd̓ morbꝰ pt̄ curari. puta

morbꝰ tollit virtutē nature vel īducit faſtidium cibi vl̓ medicine. licet etiā deꝰ talē morbūpoſſit curare. Ita pct̄m in ſpm̄ ſct̄m dr̄ irremiſſibile ẜm ſuā naturā. inꝙͣtū excludit eaque fit remiſſio pct̄oꝝ. hoc tn̄ p̄cludituꝫvia remittēdi ſanādi potētie et miſcd̓ie dei. quā al̓n tales qͣſi miraculoſe ſanant̉ vl̓ ẜmalios dr̄ irremiſſibile. qui legit̉ remiſſuꝫ.Sic ut Melchiſedech dr̄ ſine pr̄ę. qꝛ legiturquis fuerit eiꝰ pater ī ſcripturis: ꝙͣuis habuerit pr̄em. Et remittat̉ ptꝫ hoc qd̓ dicit̉ꝯuertā ait dn̄s in ꝓfundū maris .ſ. exiſtētesi. obſtinatiſſimos. vn̄ dn̄s Amos ꝓphetā.Suꝑ tribꝰ ſceleribꝰ iſrahel. ſuꝑ qͣtuoruertā .i. ſuꝑ tribꝰ ꝯuertā: ſed ſuꝑ qͣrtū.qd̓ exponēs Pieroꝰ ait. pͥmū eſt cogitaſſe quemala ſūt. ſecūdū cogitatōibꝰ acqͥeuiſſe ꝑuerſTerciū qd̓ mēte decreueris oꝑe ꝯplere. Suꝑhis ꝯuertit quecūqꝫ ſint illa peccata: ſꝫ qͣrtum in quo ꝯuertit ē īpenitētia. Un̄ ſubdit Pieroꝰ. Quartū ē age̓ pnīam: ſed ſuoſibi ꝯplace̓ delicto. de peni. diſ. ij. c. Suꝑ tribꝰ hoc ē irremiſſibile ſimpl̓r nūꝙͣ penitet. Capl̓m nonū de Duritia ſeu obſtinatōneOritia in peccato quealiqn̄ ꝑtinet ad obſtinatōeꝫ ē ml̓tum ꝑiculoſa. Naꝫ vt dr̄ Ecc̄i. iij.Eor durū male habebit ī nouiſſimo. Dicit̉ materialit̓ res dura cedit tactui ſicut lapis. ſic cor durū ē qd̓ cedit digito dei tāgēti ip̄m. ſpūi videlꝫ ſct̄o. diuine .ſ.inſpiratōi. Sed vt ait pͣs. Hodie ſi vocē eiusaudieritis nolite obdurare corda vr̄a. loquitur nob̓ deꝰ īſpiratōes. ẜm illud p̄s. Audiāqͥd loquat̉ ī me dn̄s deꝰ. Loquit̉ ſcripturasIob. xxxiij. Semel loquit̉ deꝰ .ſ. ī ſcripturis. ſcd̓ario idip̄m repetit. qꝛ oꝫ. om̄iaibi plene habeāt̉. Locutꝰ ē nobis filiū. ẜmillud Heb̓. j. Multifarie ⁊cͣ. Nouiſſime diebusiſtis locutꝰ ē nob̓ ī filio nōſolū v̓ba: ſedētiā oꝑa facta debeamꝰ imitari. Loquit̉ tribulatōes Iob. iiij. Quādo ſolet ſopor occupare hoīes .ſ. pct̄i. dormiūt ī lectulo .ſ. delectationis mūdi. tūc aperit aures viroꝝ. erudiens inſtruit eos diſciplina. Hodie ſi vocē eꝰaudieritis .i. ī vita pn̄ti. nolite obdurare corda vr̄a. ſicut hebrei ī deſerto qͥbꝰ iurauit deꝰi. firmit̉ ꝓpoſuit. ſi introibūt .i. intrabūt. īrequiē meā. Un̄ Stēphanꝰ ꝓthomartir Act̉.vij. ad iudeos. Dura inqͥt ceruice īcircūciſicorde auribꝰ. vos ſemꝑ ſpūi ſct̄o reſtitiſtis.Notandum auteꝫ ſūt multa inducentiahanc duritiam. et ideo cauenda. Et pͥmū eſtſolicitudo ſecularis. Sicut em̄ carnes fiuntdure liquor expͥmit̉ humor eliquatur. ſic ſolicitudinem ſeculi paulatim humor gratie deuotionis ſubtrahit̉: et inde durus eliquatur. et quaſi inſenſibilis ad diuina. Vnde