Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
984
Einzelbild herunterladen
 

TitulusOctauus

potēs impēdit alijs. qꝛ nulla ē vtilitas bonoꝝI fortūe ſi ex hijs aliqͥs nulli bn̄faciat. bn̄ficiūfit maxīe laudabiliſſime ad amicos. amicicia ad coīcatōem diſtributōem bonoꝝ diuitibꝰ eſt neceſſaria. Ꝙͣtū ad ſecūdū .ſ. cōſeruatōem bonoꝝ ē neceſſaria amicicia diuitibꝰqꝛ bona fortū ſine amicis ꝯſeruari pn̄t.qꝛ fortūa quāto ē maior tanto ē minꝰ ſecura.qꝛ plures hꝫ inſidiatoes. Et qꝛ quāto quismaior ē ī bonis exterioribꝰ tanto ē īſtabiliorniſi ꝯtineat̉. Sicut maxima arbor indigetml̓tis fulcimētis radicibꝰ a natura paratis.Et ſimilit̓ amici ſūt ſicut virtutes naturalesꝯſeruātes aliquē ī alto ſtatū. Scd̓o ē amicicia vtil̓ et neceſſaria pauꝑibꝰ. Illd̓ em̄ ad qd̓qͥs ꝯfugit ī īfortunijs ē maxīe neceſſariū. ſꝫpauꝑes hoīes refugiunt ad amicos eo eſtimāt diuites eſſe pauꝑtatis eoꝝ refugiū ſīgulare. In anguſtijs ꝯprobat̉ amicꝰ. ait Salomō. Un̄ ſeqͥt̉ ī omī īfortunio aīci ſūt vtiles neceſſarij. Tertō iuueībꝰ etiā amiciciaē neceſſaria. Huiꝰ ē. qꝛ ī iuuenibꝰ habūdatꝓnitas ad peccādū ꝓpt̓ ꝯcupiſcēciā delectatō ē ī eis. ẜm illd̓ Gen̄. viij. Senſꝰ em̄ hoīs cūcta cogitatō ꝓna ſūt ad malū ab adoleſcēcia ſua. Eccleſiaſtes. xj. Adoleſcēcia voluptas bana ſt̄. Cōiūgit voluptatē adoleſcēcie.qꝛ iuuētꝰ hꝫ multā ꝓnitatē ad. Iſta at̄ ꝓnitas ad malū amicos religat̉ .ſ. exhortatōnibus. ꝯſilijs rep̄henſioībꝰ. vn̄ ꝓhibent̉ a peccādo. Quarto aīcicia ē neceſſaria ſenibꝰ. h ē. qꝛ illis indigēt reuerēcia carēt naturali potēcia. valet obſequiū vel famulatꝰ: ſedſenes ſūt huiuſmoī. ſenes ꝓpt̓ reuerenciā eis debet̉ ꝓpt̓ naturalē īpotenciā .i. ꝓpt̓ debilitatē corporis ex deficiūt ī ſuis actōnibꝰ patiūt̉ defectꝰ multos indigēt aīcicia ad conplendū ſuas actōes ad ſubueniendū ſuis defectibꝰ. ꝓpt̓ qd̓ orabat p̄s. Ne ꝓijcias me ī tꝑeſenectutis. defecerit virtꝰ mea: ne derelinquas me dn̄e. ⁊cͣ. Hec Areſtoteles. viij. ethicoꝝ. c. j.. b Tho. Alb̓. ſuꝑ illo loco ī ſcript̉. Quīto aīcicia ē vtil̓ et neceſſaria tribulatiseo illi ſūt ī triſticia alleuiatōem quādamſentiūt ex pn̄cia amicoꝝ ꝯdolentiū eis. Exſencia em̄ amici magnitudo vl̓ gͣuedo triſticiealleuiat̉: qd̓ ꝓbat̉ ſil̓itudinē. Sicut em̄ pondꝰ gͣue qd̓ ſolꝰ vnꝰ portat: alleuiat̉ ex ſocietate alteriꝰ ſecū portātis. ſic onꝰ triſticie leuiꝰmeliꝰ fert vnꝰ ſi aliꝰ ſecū ferat. ẜm illud. Solatiū ē miſeris ſocios hr̄e penaꝝ. Ꝙͣuis em̄ triſticie illiꝰ quā t̓bulatꝰ patit̉ numero ꝑtē amicus aſſumat. aſſumit tn̄ ꝑtē ꝙͣtū ad cauſā ꝑtē dāni ſubijt amicꝰ ex triſticia orta eſtvel cōpaſſionē ẜm illud. ij Corin. xij. Quisinfirmat̉ ego infirmor: ⁊cͣ. em̄ tribulat̉: videt amicū ſuū pn̄tē de ſua triſticiaꝯdolentē minuit̉ dolor ſuꝰ. Conſolat̉ etiā tribulatꝰ ab amico viſione eiꝰ. ẜmone oꝑe Are

ſtoteles. b Tho. in ſcriptis ibi. Sexto ē neceſſaria ꝑfectis .i. ill̓ ſūt ī ſūmo .i. perfectaetate. Qd̓ ſic ꝓbat̉. Quocūqꝫ fuerīt hoīes potētiores ad agendū ī vita actiua ītelligēdūī vitā ꝯtēplatiua. illud ē neceſſariū ad vitaꝫ.Sꝫ amicicia ē huiuſmoī. Cuiꝰ ē. qꝛ nullusꝙͣtūcūqꝫ ꝑfectꝰ elige̓t viue̓ ſolitariꝰ etiā ſi oīaalia bona hr̄et eo naturalit̓ ē aīal politicū ſociale aptꝰ ꝯuiuere alijs cōuenientiꝰvirtuoſis ꝑfectis a quibꝰ adiuuat̉. ī actōevite actiue: qd̓ vnꝰ videt vel p̄t: aliꝰ videt p̄t. in actōe vite ꝯtēplatiue ꝙͣtū ad doctri diſciplinā ab alio adiuuat̉. Sciendūtn̄ dr̄ amicicia eſſe neceſſaria etiā felicibus ſeu ꝑfectis: intelligendū ē de felicitate vite pn̄tis. Naꝫ de ꝑfectōne ſeu felicitate patrie ē neceſſaria amicicia hoīm ꝙͣtū .ſ. ad neceſſitatē bt̄itudinis. Et ē. qꝛ ille totā plenitudinē ſue bt̄itudinis ſeu ꝑfectōis hꝫ ī vnoindiget alio. Sꝫ beatꝰ ī patria hꝫ totā plenitudinē ſue ꝑfectōis ī deo. vn̄ indiget amicicia cuiuſcūqꝫ alteriꝰ. Un̄ dr̄ Sap̄. vij. Uenerūt aūt mihi oīa bona ꝑiter illa .ſ. diuina ſapiencia ꝯſiſtit in clara dei viſionetēplatōe. facit tn̄ ad bn̄ eſſe beatitudīs patrieamicicia ſeu ſocietas ſāctoꝝ īuicē ꝑfecte ſe diligētiū. Et ẜm hoc p̄t intelligi illud Boetij .ſ. nulliꝰ boni ſine ſocio ē iocūdā ꝑfecta poſſeſſio .ſ. ꝙͣtū ad p̄miū accidētale patrie. Sꝫ loquēdo de felicitate ſeu ꝑfectōe vite pn̄tis. tūcē neceſſaria amicicia. qͥdem amiciciadat̉ ſuꝑ delectabili vel ſuꝑ vtili: ſꝫ amiciciafūdat̉ ſuꝑ honeſto ſeu virtutibꝰ. Et huiusint̓ ceteras ē. qꝛ ad felicitatē ꝑtinet felixlectet̉ in oꝑe virtutis. Et qꝛ poſſumꝰ delectari niſi in eo qd̓ cognoſcimꝰ. Magis at̄ poſſumꝰ ſpeculari ꝓxīos nr̄os ꝙͣ noſip̄os et etiāactōnes ꝓximorū ꝙͣ nr̄as. quia vniuſcuiuſqꝫiuditiū in ꝓprijs magis deficit ꝓpt̓ pͥuatū affectū quē hꝫ quilibꝫ ad ſeip̄m. Et oportetfelici ſint delectabiles oꝑatōes bonoꝝ virorūet ꝯͣrie ꝯtriſtabiles. ſicut muſicꝰ delectat̉ ī bonis melodijs. ſic felix gaudet in bonis operibꝰamici. ſic indiget amicicijs. Tertio ſuſurratio in .§. iiij.cludit in ſe nequiciā mortalē eſt ꝯͣ p̄ceptuꝫdn̄i dicētis Leuit̉. xix. eris criminator etſuſurro in ꝓpl̓is. Crimīator dicit̉ qui publiceaccuſando vl̓ ꝯuitiando peccata alijs īponitSuſurro autē occulte vt dictū ē. Et qꝛ notabile nocumentū hoc vitiū infert̉ ꝓximo.ē mortale grauiꝰ de ſe ꝙͣ detractō. huiuseſt ẜm. b Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lxxiiij. arti. ij. quiapct̄m ī ꝓximuꝫ tanto ē grauius quāto ip̄mmaius nōcumentū infert̉ ꝓximo. tanto autēnocumentū eſt maius. ꝙͣto maius ē bonū qd̓ꝓximo tollit̉. ſicut maiꝰ bonuꝫ ē vita hoīs ꝙͣdiuitie que ordinant̉ ad ſuſtentādū vitā. Et grauiꝰ eſt homicidiuꝫ qd̓ tollit̉ vita hoīs