TitulusOctauus
potēs impēdit alijs. qꝛ nulla ē vtilitas bonoꝝI fortūe ſi ex hijs aliqͥs nulli bn̄faciat. bn̄ficiūfit maxīe ⁊ laudabiliſſime ad amicos. gͦ amicicia qͦ ad coīcatōem ⁊ diſtributōem bonoꝝ diuitibꝰ eſt neceſſaria. ¶ Ꝙͣtū ad ſecūdū .ſ. cōſeruatōem bonoꝝ ē neceſſaria amicicia diuitibꝰqꝛ bona fortū ſine amicis ꝯſeruari nō pn̄t. ⁊qꝛ fortūa quāto ē maior tanto ē minꝰ ſecura.qꝛ plures hꝫ inſidiatoes. Et iō qꝛ quāto quismaior ē ī bonis exterioribꝰ tanto ē īſtabiliorniſi ꝯtineat̉. Sicut ⁊ maxima arbor indigetml̓tis fulcimētis ⁊ radicibꝰ a natura paratis.Et ſimilit̓ amici ſūt ſicut virtutes naturalesꝯſeruātes aliquē ī alto ſtatū. Scd̓o ē amicicia vtil̓ et neceſſaria pauꝑibꝰ. Illd̓ em̄ ad qd̓qͥs ꝯfugit ⁊ ī īfortunijs ē maxīe neceſſariū. ſꝫpauꝑes hoīes refugiunt ad amicos eo ꝙ eſtimāt diuites eſſe pauꝑtatis eoꝝ refugiū ſīgulare. In anguſtijs eī ꝯprobat̉ amicꝰ. ait Salomō. Un̄ ſeqͥt̉ ꝙ ī omī īfortunio aīci ſūt vtiles ⁊ neceſſarij. ¶ Tertō iuueībꝰ etiā amiciciaē neceſſaria. Huiꝰ rō ē. qꝛ ī iuuenibꝰ habūdatꝓnitas ad peccādū ꝓpt̓ ꝯcupiſcēciā delectatōnū q̄ ē ī eis. ẜm illd̓ Gen̄. viij. Senſꝰ em̄ hoīs⁊ cūcta cogitatō ꝓna ſūt ad malū ab adoleſcēcia ſua. ⁊ Eccleſiaſtes. xj. Adoleſcēcia ⁊ voluptas bana ſt̄. Cōiūgit voluptatē adoleſcēcie.qꝛ iuuētꝰ hꝫ multā ꝓnitatē ad eā. Iſta at̄ ꝓnitas ad malū ꝑ amicos religat̉ .ſ. exhortatōnibus. ꝯſilijs ⁊ rep̄henſioībꝰ. vn̄ ꝓhibent̉ a peccādo. ¶ Quarto aīcicia ē neceſſaria ſenibꝰ. hrō ē. qꝛ illis qͥ indigēt reuerēcia ⁊ carēt naturali potēcia. valet obſequiū vel famulatꝰ: ſedſenes ſūt huiuſmoī. Nā ſenes ꝓpt̓ reuerenciāq̄ eis debet̉ ⁊ ꝓpt̓ naturalē īpotenciā .i. ꝓpt̓ debilitatē corporis ex qͣ deficiūt ī ſuis actōnibꝰ⁊ patiūt̉ defectꝰ multos indigēt aīcicia ad conplendū ſuas actōes ⁊ ad ſubueniendū ſuis defectibꝰ. ꝓpt̓ qd̓ orabat p̄s. Ne ꝓijcias me ī tꝑeſenectutis. ⁊ cū defecerit virtꝰ mea: ne derelinquas me dn̄e. gͦ ⁊cͣ. Hec Areſtoteles. viij. ethicoꝝ. c. j. ⁊. b Tho. ⁊ Alb̓. ſuꝑ illo loco ī ſcript̉.¶ Quīto aīcicia ē vtil̓ et neceſſaria tribulatiseo ꝙ illi qͥ ſūt ī triſticia alleuiatōem quādamſentiūt ex pn̄cia amicoꝝ ꝯdolentiū eis. Ex p̄ſencia em̄ amici magnitudo vl̓ gͣuedo triſticiealleuiat̉: qd̓ ꝓbat̉ ꝑ ſil̓itudinē. Sicut em̄ pondꝰ gͣue qd̓ ſolꝰ vnꝰ portat: alleuiat̉ ex ſocietate alteriꝰ ſecū portātis. ſic onꝰ triſticie leuiꝰ ⁊meliꝰ fert vnꝰ ſi aliꝰ ſecū ferat. ẜm illud. Solatiū ē miſeris ſocios hr̄e penaꝝ. Ꝙͣuis em̄ triſticie illiꝰ quā t̓bulatꝰ patit̉ numero ꝑtē amicus nō aſſumat. aſſumit tn̄ ꝑtē ꝙͣtū ad cauſādū ꝑtē dāni ſubijt amicꝰ ex qͦ triſticia orta eſtvel ꝑ cōpaſſionē ẜm illud. ij Corin. xij. Quisinfirmat̉ ⁊ ego nō infirmor: ⁊cͣ. Dū em̄ qͥ tribulat̉: videt amicū ſuū pn̄tē ⁊ de ſua triſticiaꝯdolentē minuit̉ dolor ſuꝰ. Conſolat̉ etiā tribulatꝰ ab amico viſione eiꝰ. ẜmone ⁊ oꝑe Are
ſtoteles ⁊. b Tho. in ſcriptis ibi. Sexto ē neceſſaria ꝑfectis .i. ill̓ qͥ ſūt ī ſūmo .i. perfectaetate. Qd̓ ſic ꝓbat̉. Quocūqꝫ fuerīt hoīes potētiores ad agendū ī vita actiua ⁊ ītelligēdūī vitā ꝯtēplatiua. illud ē neceſſariū ad vitaꝫ.Sꝫ amicicia ē huiuſmoī. Cuiꝰ rō ē. qꝛ nullusꝙͣtūcūqꝫ ꝑfectꝰ elige̓t viue̓ ſolitariꝰ etiā ſi oīaalia bona hr̄et eo ꝙ hō naturalit̓ ē aīal politicū ⁊ ſociale aptꝰ ꝯuiuere alijs ⁊ cōuenientiꝰvirtuoſis ⁊ ꝑfectis a quibꝰ adiuuat̉. ⁊ ī actōevite actiue: dū qd̓ vnꝰ n̄ videt vel p̄t: aliꝰ videt⁊ p̄t. ⁊ in actōe vite ꝯtēplatiue ꝙͣtū ad doctrinā ⁊ diſciplinā cū ab alio adiuuat̉. Sciendūtn̄ ꝙ cū dr̄ amicicia eſſe neceſſaria etiā felicibus ſeu ꝑfectis: intelligendū ē de felicitate vite pn̄tis. Naꝫ de ꝑfectōne ſeu felicitate patrien̄ ē neceſſaria amicicia hoīm ꝙͣtū .ſ. ad neceſſitatē bt̄itudinis. Et rō ē. qꝛ ille qͥ totā plenitudinē ſue bt̄itudinis ſeu ꝑfectōis hꝫ ī vno n̄indiget alio. Sꝫ beatꝰ ī patria hꝫ totā plenitudinē ſue ꝑfectōis ī deo. vn̄ nō indiget amicicia cuiuſcūqꝫ alteriꝰ. Un̄ ⁊ dr̄ Sap̄. vij. Uenerūt aūt mihi oīa bona ꝑiter cū illa .ſ. diuina ſapiencia q̄ ꝯſiſtit in clara dei viſione ⁊ cōtēplatōe. facit tn̄ ad bn̄ eſſe beatitudīs patrieamicicia ſeu ſocietas ſāctoꝝ īuicē ꝑfecte ſe diligētiū. Et ẜm hoc p̄t intelligi illud Boetij .ſ.ꝙ nulliꝰ boni ſine ſocio ē iocūdā ⁊ ꝑfecta poſſeſſio .ſ. ꝙͣtū ad p̄miū accidētale patrie. Sꝫ loquēdo de felicitate ſeu ꝑfectōe vite pn̄tis. tūcē neceſſaria amicicia. nō qͥdem amicicia q̄ fūdat̉ ſuꝑ delectabili vel ſuꝑ vtili: ſꝫ amicicia q̄fūdat̉ ſuꝑ honeſto ſeu virtutibꝰ. Et rō huiusint̓ ceteras ē. qꝛ ad felicitatē ꝑtinet ꝙ felix d̓lectet̉ in oꝑe virtutis. Et qꝛ nō poſſumꝰ delectari niſi in eo qd̓ cognoſcimꝰ. Magis at̄ poſſumꝰ ſpeculari ꝓxīos nr̄os ꝙͣ noſip̄os et etiāactōnes ꝓximorū ꝙͣ nr̄as. quia vniuſcuiuſqꝫiuditiū in ꝓprijs magis deficit ꝓpt̓ pͥuatū affectū quē hꝫ quilibꝫ ad ſeip̄m. Et iō oportet ꝙfelici ſint delectabiles oꝑatōes bonoꝝ virorūet ꝯͣrie ꝯtriſtabiles. ſicut muſicꝰ delectat̉ ī bonis melodijs. ſic felix gaudet in bonis operibꝰamici. ⁊ ſic indiget amicicijs.¶ Tertio ſuſurratio in .§. iiij.cludit in ſe nequiciā mortalē ⁊ eſt ꝯͣ p̄ceptuꝫdn̄i dicētis Leuit̉. xix. Nō eris criminator etſuſurro in ꝓpl̓is. Crimīator dicit̉ qui publiceaccuſando vl̓ ꝯuitiando peccata alijs īponitSuſurro autē occulte vt dictū ē. Et qꝛ notabile nocumentū ꝑ hoc vitiū infert̉ ꝓximo. iōē mortale ⁊ grauiꝰ de ſe ꝙͣ detractō. Rō huiuseſt ẜm. b Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lxxiiij. arti. ij. quiapct̄m ī ꝓximuꝫ tanto ē grauius quāto ꝑ ip̄mmaius nōcumentū infert̉ ꝓximo. tanto autēnocumentū eſt maius. ꝙͣto maius ē bonū qd̓ꝓximo tollit̉. ſicut maiꝰ bonuꝫ ē vita hoīs ꝙͣdiuitie que ordinant̉ ad ſuſtentādū vitā. Etiō grauiꝰ eſt homicidiuꝫ ꝑ qd̓ tollit̉ vita hoīs