CapitulumQuintum
peccati oſtenditur. qꝛ tollit amiciciaꝫ quod ēmagnuꝫ bonū ⁊ neceſſariū in vita iſta. Undedr̄ Eccͣi. vj. Amico fideli nulla ē cōꝑatio. Eſtaūt neceſſariū habere amiciciā propt̓ qͣtuorratōes. Ue autem ſoli dicit̉ Eccleſiaſtes. iiijSolus eſt qui non habet amicum aliquem.Primo ratōne virtutis habende.Secundo ratōne vtilitatis cōmunicande.Tertio ratōne vnitatis conſeruande.Quarto ratōe coīs neceſſitatis ſupplende.¶ Ꝙͣtum ad primū neceſſariuꝫ ē cuilibꝫ hr̄evtutē eo ꝙ virtꝰ bonū facit hn̄tē ⁊ opꝰ eius bonū reddit. Guilibꝫ aūt neceſſariū ē eſſe bonūad ſalutē ꝯſequēdā. Sꝫ amicicia ē virtꝰ vl̓ reducibilis ad virtutē. Et ꝙ amicicia ſit virtusmoral̓ ꝓbat̉ ex hoc ꝙ virtꝰ ꝯſiſtit ī medietateque ẜm rōem eſt. Sꝫ in coī ꝯuerſatōne hoīmtā ī factis ꝙͣ in dictis oportꝫ ꝙ qͥlibꝫ ad vnūquēqꝫ ſe habeat vt decꝫ. Et hoc facit amiciciaſeu affabilitas: q̄ mediū tenet inter blāditorē⁊ litigioſū. Et ſic pꝫ ꝙ ſit virtꝰ. Reducit̉ aūtad iuſticiā. vn̄ ⁊ ponit̉ ꝑs potēcialis eiꝰ. qꝛ ſicut iuſticia reddit vnicuiqꝫ eqͣle. ita amiciciacuilibꝫ reddit ꝓporcionale. Sꝫ in hoc differt.qꝛ iuſticia ꝓprie attēdit debitū neceſſitatis exaliqua obligatōne. Sꝫ amicicia attēdit debitū honeſtatis qd̓ ē magis ex ꝑte v̓tuoſi ꝙͣ exꝑte alteriꝰ. Cū em̄ hō ſit aīal rōnale ſociale.ſicut nō p̄t bn̄ viue̓ in ſocietate ſine v̓tute. itanec ſine delectatōe. Et iō ex quodā debito naturali honeſtatis obligat̉ ad hoc vt alijs cōdelectabilit̉ viuat. niſi ꝓpt̓ cauſā aliquā neceſſe ſit aliqn̄ alios ꝯtriſtare. cū .ſ. aīci defectuoſa cōmittūt. qꝛ tūc rep̄hendēdi ſūt ẜm ve̓ amicicie rōem. Quia gͦ ſuſurratio q̄rit amiciciaꝫtolle̓ ⁊ virtutē. ⁊ īmittere diſcordias ⁊ litigiaUn̄ dr̄ ꝓuer. xxvj. Suſurrone ſubtracto iurgia ꝯqͥeſcūt. Scd̓o ē neceſſariū hr̄e amiciciārōe vtilitatis coīcande qd̓ ſic ꝓbat̉. Si illd̓ qd̓ē ex īclinatōe naturali ē neceſſariū. ml̓tomagis illd̓ qd̓ ē ex aſſimilatōne ſpēi: ſꝫ amiciciaineſt ẜm naturā generantis ad genituꝫ. qd̓ pꝫꝑ bn̄ficia q̄ ſūt ſigna amicicie nonſolū ī hoībꝰſꝫ etiā in alijs aīalibꝰ ⁊ volatilibꝰ: q̄ vt maīfeſte apparet ſtudiū lōgo tꝑe adhibet ad educatōem ꝓlis. gͦ maxīe ē neceſſaria aīcicia illa q̄ē hoīm adinuicē ꝓpt̓ ſil̓itudineꝫ nature ſpēi.Et hoc ꝓbat̉ ꝑ locū a minori .ſ. ꝑ qd̓dā ſignūaīcicie qd̓ īuenit̉ ī oībꝰ hoībꝰ naturalit̓ .ſ. faīliaritatis ⁊ beniuolēcie. qꝛ ſi ad extͣneos d̓ qͥbus minꝰ videt̉: naturaliter īpendimꝰ bn̄ficiavel obſeqͥa q̄ ſūt aīcicie ſigna. ſicut qn̄ ignotiet ꝑegrini declināt a via recta eos ab errorepie reuocamꝰ ⁊ iter rectū on̄dimꝰ ⁊ dirigimꝰ.⁊ qn̄ cadūt erigimꝰ eos: ad oſtēdēdū ꝙ oīs hōſit naturalit̓ amicꝰ oī hoī ⁊ familiaris. Un̄ eaq̄ ſūt naturalit̓ bona: oībꝰ ſunt neceſſaria. qͣlebonū ē aīcicia. Patꝫ etiā hoc ex ꝯuictu ſpāliqꝛ ſicut ī alijs aīalibꝰ ē amicicia natural̓. vt
apparet ꝑ ſigna amicicie: q̄ ſūt in eis. puta qꝛaſſimilāt̉. qꝛ ꝯuerſant̉. qꝛ obſequūt̉. eo ꝙ generans tp̄s magnū adhibet ad educatōem geniti. multomagis ē amicicia natural̓ int̓ eosqͥ ſūt vniꝰ gentis adīuicē. inqͣtū coīcant ī cōuictu. ī moribꝰ. ī obſeqͥis. Ibeꝫ pꝫ ex dct̄o coī.Nā amatores hoīm laudamꝰ qͣſi īplentes velꝑficiētes illud qd̓ ē hoī naturale. vel id ad qd̓natura īclinat coīs .ſ. amicicia. Et hāc tollitſuſurro. Et iō dr̄ Eccͣi. xxviij. Omīs ſuſurromaledictꝰ erit. Tertio ē neceſſariū hr̄e amiciciā rōe pacis ⁊ vnitatis ꝯſeruāde. qd̓ ſic ꝓbat̉. Illd̓ ē neceſſariū hr̄e qd̓ maxīe ē ꝯſeruatiuū ciuitatis ⁊ coīcatis. ⁊ vitare eiꝰ oppoſitū.ſꝫ int̓ oīa amicicia ē pacis ⁊ ꝯcordie ⁊ unitatis ꝯſeruatiua: qd̓ pꝫ ex exēplo ⁊ rōe. Exēploqꝛ legiſlatores magis ſtudēt ad amiciciā int̓ciues ꝯſeruandā ꝙͣ ad iuſticiā: qd̓ pꝫ ex hoc.qꝛ legiſlatores qn̄qꝫ iuſticiā int̓mittūt. putaī penis inferendis: ne amicicia excludat̉. nediſſenſio oriat̉. vn̄ qꝛ concordia amicicie aſſimilat̉ qꝛ .ſ. cōcordiā legiſlatores maxīe appetūt. ꝯtēptiuaꝫ aūt ciuiū maxīe repellūt qͣſi īimicā ſalutis ciuitatis. iō amicicia maxīe inter oīa ē neceſſaria. Patꝫ hoc idē rōe .ſ. ꝑ cōꝑatōem ad iuſticiā q̄ maxīe vr̄ neceſſaria coītati vl̓ cuiuitati. talit̓ arguēdo. Illd̓ qͦ hīto n̄indiget̉ altero ſꝫ eꝯuerſo magis ē neceſſariūſꝫ amicicia hīta ꝙͣtū ad oēs nō eſſet neceſſaria iuſticia qͣ hīta adhuc eſſet amicicia q̄renda. qd̓ ſic declarat̉. qꝛ ſi aliqͥ ſūt amici ī nulloindigēt iuſticia ꝓpe dicta. Et rō huiꝰ ē. qꝛ ſi aliqui vl̓ etiā oēs ciuitatis hoīes ſūt amici oīahn̄t qͣſi coīa. cū amicꝰ quilibꝫ ſit alter ip̄e. nōē aūt amicicia ad ſeip̄m ſꝫ ad ſe alteꝝ: ſꝫ ſi ſitiuſticia nihilominꝰ īdigēt amicicia adīuicēEt iō ſi iuſticia eſt neceſſaria qd̓ dicit Augꝰ.in libro d̓ ciui. dei. cū aliter reſpublice nō poſſint diu ſubſiſtere. multomagis amicicia: q̄ ſine iuſticia eē p̄t. Et qꝛ ſuſurratō tollit hoc bonū amicicie. admonet apl̓us. ij. ad Ro. xij. dicēs. Ne forte ſuſurratōes. inflatōes. ſeditōnesſint in vobis. vbi glo. ſuſurratōes .ſ. ſeminātes diſcordiaꝫ. vn̄ ⁊ ꝯͣ amiciciā. Quarto hr̄eamiciciā ē neceſſariū rōe nccītatis ſupplende.Qd̓ ſic ꝓbat̉. Illud ē neceſſariū hr̄e qͦ nccītati vel indigēcie oīm ſubuenit̉. hoc aūt fit peramiciciā. Ꝙ autē ꝑ amiciciā neceſſitati oīmſubueniat̉. ꝓbat̉ ex ſex generibꝰ vel ꝯditōibꝰhoīm: qͥbꝰ ē vtilis ⁊ neceſſaria amicicia. Eſtem̄ neceſſaria ⁊ vtilis diuitibꝰ. pauꝑibꝰ. iuuenibꝰ. ſenibus. tribulatis. ⁊ ꝑfetis ſeu felicibꝰ.Prīo quidē amicicia ē vtilis et neceſſaria diuitibꝰ. ⁊ hoc duplicit̓. qͦ ad coīcatōeꝫ bonoꝝ.⁊ qͦ ad ꝯſeruatōem eoꝝ. Et ꝙͣtū ad primuꝫ ꝙſit neceſſaria ꝓbat̉ ſic. Illud em̄ ſine qͦ nullꝰeligit viuere etiā hītis et pn̄tibꝰ oībus neceſſarijs ad vitā ē ſūme neceſſariū: ſꝫ hoc ē ſecūdum bn̄ficiū. p̄cipue qd̓ diues vel prīceps vel