Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
983
Einzelbild herunterladen
 

CapitulumQuintum

peccati oſtenditur. qꝛ tollit amiciciaꝫ quod ēmagnuꝫ bonū neceſſariū in vita iſta. Undedr̄ Eccͣi. vj. Amico fideli nulla ē cōꝑatio. Eſtaūt neceſſariū habere amiciciā propt̓ qͣtuorratōes. Ue autem ſoli dicit̉ Eccleſiaſtes. iiijSolus eſt qui non habet amicum aliquem.Primo ratōne virtutis habende.Secundo ratōne vtilitatis cōmunicande.Tertio ratōne vnitatis conſeruande.Quarto ratōe coīs neceſſitatis ſupplende. Ꝙͣtum ad primū neceſſariuꝫ ē cuilibꝫ hr̄evtutē eo virtꝰ bonū facit hn̄tē opꝰ eius bo reddit. Guilibꝫ aūt neceſſariū ē eſſe bonūad ſalutē ꝯſequēdā. Sꝫ amicicia ē virtꝰ vl̓ reducibilis ad virtutē. Et amicicia ſit virtusmoral̓ ꝓbat̉ ex hoc virtꝰ ꝯſiſtit ī medietateque ẜm rōem eſt. Sꝫ in coī ꝯuerſatōne hoīm ī factis ꝙͣ in dictis oportꝫ qͥlibꝫ ad vnūquēqꝫ ſe habeat vt decꝫ. Et hoc facit amiciciaſeu affabilitas: mediū tenet inter blāditorē litigioſū. Et ſic pꝫ ſit virtꝰ. Reducit̉ aūtad iuſticiā. vn̄ ponit̉ ꝑs potēcialis eiꝰ. qꝛ ſicut iuſticia reddit vnicuiqꝫ eqͣle. ita amiciciacuilibꝫ reddit ꝓporcionale. Sꝫ in hoc differt.qꝛ iuſticia ꝓprie attēdit debitū neceſſitatis exaliqua obligatōne. Sꝫ amicicia attēdit debi honeſtatis qd̓ ē magis ex ꝑte v̓tuoſi ꝙͣ exꝑte alteriꝰ. em̄ ſit aīal rōnale ſociale.ſicut p̄t bn̄ viue̓ in ſocietate ſine v̓tute. itanec ſine delectatōe. Et ex quodā debito naturali honeſtatis obligat̉ ad hoc vt alijsdelectabilit̉ viuat. niſi ꝓpt̓ cauſā aliquā neceſſe ſit aliqn̄ alios ꝯtriſtare. .ſ. aīci defectuoſa cōmittūt. qꝛ tūc rep̄hendēdi ſūt ẜm ve̓ amicicie rōem. Quia ſuſurratio q̄rit amiciciaꝫtolle̓ virtutē. īmittere diſcordias litigiaUn̄ dr̄ ꝓuer. xxvj. Suſurrone ſubtracto iurgia ꝯqͥeſcūt. Scd̓o ē neceſſariū hr̄e amiciciārōe vtilitatis coīcande qd̓ ſic ꝓbat̉. Si illd̓ qd̓ē ex īclinatōe naturali ē neceſſariū. ml̓tomagis illd̓ qd̓ ē ex aſſimilatōne ſpēi: ſꝫ amiciciaineſt ẜm naturā generantis ad genituꝫ. qd̓ pꝫ bn̄ficia ſūt ſigna amicicie nonſolū ī hoībꝰſꝫ etiā in alijs aīalibꝰ volatilibꝰ: vt maīfeſte apparet ſtudiū lōgo tꝑe adhibet ad educatōem ꝓlis. maxīe ē neceſſaria aīcicia illaē hoīm adinuicē ꝓpt̓ ſil̓itudineꝫ nature ſpēi.Et hoc ꝓbat̉ locū a minori .ſ. qd̓dā ſignūaīcicie qd̓ īuenit̉ ī oībꝰ hoībꝰ naturalit̓ .ſ. faīliaritatis beniuolēcie. qꝛ ſi ad extͣneosbus minꝰ videt̉: naturaliter īpendimꝰ bn̄ficiavel obſeqͥa ſūt aīcicie ſigna. ſicut qn̄ ignotiet ꝑegrini declināt a via recta eos ab errorepie reuocamꝰ iter rectū on̄dimꝰ dirigimꝰ. qn̄ cadūt erigimꝰ eos: ad oſtēdēdū oīsſit naturalit̓ amicꝰ hoī familiaris. Un̄ ea ſūt naturalit̓ bona: oībꝰ ſunt neceſſaria. qͣlebonū ē aīcicia. Patꝫ etiā hoc ex ꝯuictu ſpāliqꝛ ſicut ī alijs aīalibꝰ ē amicicia natural̓. vt

apparet ſigna amicicie: ſūt in eis. puta qꝛaſſimilāt̉. qꝛ ꝯuerſant̉. qꝛ obſequūt̉. eo generans tp̄s magnū adhibet ad educatōem geniti. multomagis ē amicicia natural̓ int̓ eos ſūt vniꝰ gentis adīuicē. inqͣtū coīcant īuictu. ī moribꝰ. ī obſeqͥis. Ibeꝫ pꝫ ex dct̄o coī. amatores hoīm laudamꝰ qͣſi īplentes velꝑficiētes illud qd̓ ē hoī naturale. vel id ad qd̓natura īclinat coīs .ſ. amicicia. Et hāc tollitſuſurro. Et dr̄ Eccͣi. xxviij. Omīs ſuſurromaledictꝰ erit. Tertio ē neceſſariū hr̄e amiciciā rōe pacis vnitatis ꝯſeruāde. qd̓ ſicbat̉. Illd̓ ē neceſſariū hr̄e qd̓ maxīe ē ꝯſeruatiuū ciuitatis coīcatis. vitare eiꝰ oppoſitū.ſꝫ int̓ oīa amicicia ē pacis ꝯcordie unitatis ꝯſeruatiua: qd̓ pꝫ ex exēplo rōe. Exēploqꝛ legiſlatores magis ſtudēt ad amiciciā int̓ciues ꝯſeruandā ꝙͣ ad iuſticiā: qd̓ pꝫ ex hoc.qꝛ legiſlatores qn̄qꝫ iuſticiā int̓mittūt. putaī penis inferendis: ne amicicia excludat̉. nediſſenſio oriat̉. vn̄ qꝛ concordia amicicie aſſimilat̉ qꝛ .ſ. cōcordiā legiſlatores maxīe appetūt. ꝯtēptiuaꝫ aūt ciuiū maxīe repellūt qͣſi īimicā ſalutis ciuitatis. amicicia maxīe inter oīa ē neceſſaria. Patꝫ hoc idē rōe .ſ.ꝑatōem ad iuſticiā maxīe vr̄ neceſſaria coītati vl̓ cuiuitati. talit̓ arguēdo. Illd̓ hītoindiget̉ altero ſꝫ eꝯuerſo magis ē neceſſariūſꝫ amicicia hīta ꝙͣtū ad oēs eſſet neceſſaria iuſticia hīta adhuc eſſet amicicia q̄renda. qd̓ ſic declarat̉. qꝛ ſi aliqͥ ſūt amici ī nulloindigēt iuſticia ꝓpe dicta. Et huiꝰ ē. qꝛ ſi aliqui vl̓ etiā oēs ciuitatis hoīes ſūt amici oīahn̄t qͣſi coīa. amicꝰ quilibꝫ ſit alter ip̄e.ē aūt amicicia ad ſeip̄m ſꝫ ad ſe alteꝝ: ſꝫ ſi ſitiuſticia nihilominꝰ īdigēt amicicia adīuicēEt ſi iuſticia eſt neceſſaria qd̓ dicit Augꝰ.in libro ciui. dei. aliter reſpublice poſſint diu ſubſiſtere. multomagis amicicia: ſine iuſticia p̄t. Et qꝛ ſuſurratō tollit hoc bo amicicie. admonet apl̓us. ij. ad Ro. xij. dicēs. Ne forte ſuſurratōes. inflatōes. ſeditōnesſint in vobis. vbi glo. ſuſurratōes .ſ. ſeminātes diſcordiaꝫ. vn̄ ꝯͣ amiciciā. Quarto hr̄eamiciciā ē neceſſariū rōe nccītatis ſupplende.Qd̓ ſic ꝓbat̉. Illud ē neceſſariū hr̄e nccītati vel indigēcie oīm ſubuenit̉. hoc aūt fit peramiciciā. autē amiciciā neceſſitati oīmſubueniat̉. ꝓbat̉ ex ſex generibꝰ vel ꝯditōibꝰhoīm: qͥbꝰ ē vtilis neceſſaria amicicia. Eſtem̄ neceſſaria vtilis diuitibꝰ. pauꝑibꝰ. iuuenibꝰ. ſenibus. tribulatis. ꝑfetis ſeu felicibꝰ.Prīo quidē amicicia ē vtilis et neceſſaria diuitibꝰ. hoc duplicit̓. ad coīcatōeꝫ bonoꝝ. ad ꝯſeruatōem eoꝝ. Et ꝙͣtū ad primuꝫſit neceſſaria ꝓbat̉ ſic. Illud em̄ ſine nullꝰeligit viuere etiā hītis et pn̄tibꝰ oībus neceſſarijs ad vitā ē ſūme neceſſariū: ſꝫ hoc ē ſecūdum bn̄ficiū. p̄cipue qd̓ diues vel prīceps vel