CapitulumPrimum

proſperitatem illius ſic talis triſticia ē filiainuidie. Exultatō vero in aduerſis nō ē dixecte idē qd̓ īuidia ſed ſeqͥt̉ ex ea. Nā ex triſtitiade bono ꝓximi q̄ ē inuidia ſeqͥtur exultatōdemalo eius. Sꝫ vt dr̄ ꝓuer. xvij. Qui in ruinaletat̉ alteriꝰ nō erit īpunitꝰ. Hoc eē magnuꝫmalū Iob cauebat ſe ab eo dicēs. Si exaltaui ad ruinā eiꝰ qͥ oderat me ꝙ īueniſſē eū malū. ſupple accidat mihi malū. Un̄ Ambro. cuꝫvideret ſeml̓ q̄ndā letari ⁊ ride̓ de caſu alteriin t̓raꝫ. dixit. Qui ſtat videat ne cadat. Quodicto ſubito ridēs cecidit ip̄e. Et miꝝ ē ꝙ cuꝫgaudiū ⁊ delectatō ſit ex ꝯiūctōne ꝯueniētiscū ꝯueniēti. ⁊ naturalit̓ inuidꝰ ſit bonꝰ. ⁊ bonū oīa appetāt. de bono ꝓximi gaude̓ dr̄et etde malo dole̓. Sꝫ ꝓpterea ꝯͣriū accidit. qꝛ īuidia ꝯuertit naturā qͦdāmō ī malitiā. Et ideode malo ꝓximi gaudet vt malitia plenꝰ totꝰ.Sic Saul peſſimꝰ factꝰ ex inuidia ꝑſeq̄baturDauid qͥ gener eiꝰ erat et tot bona ei fecerat.Et cū nō poſſꝫ cape̓ euꝫ ⁊ occide̓ vt cupiebat:ꝯtriſtabat̉ nimis ⁊ de oī eiꝰ ꝓſꝑitate. ſꝫ nō ſicHauid erga eū qͥnīmo audita morte eiꝰ ieiunauit ⁊ fleuit amare. vt patꝫ. ij Regū. j. Al̓ta ⁊ alia mala oriūt̉ qn̄qꝫ ex īuidia vt iuditiatemeraria. Un̄ Diero. O īuidia pͥmū tui mordax. Quidā ꝓnephas noīe xp̄iani relicta trabe in ocul̓ ꝓpis ī alieno feſtucā q̄rūt .ſ. maleiudicantes de ꝑuis defectibꝰ alioꝝ. Hec oꝑat̉om̄eꝫ crudelitatē: nec amico nec fratri ꝑcit.vt patꝫ ī pͥmis frībꝰ Caÿm ⁊ Abel. Nā cū ꝑpēdit Caÿm Abel frēꝫ ſuū eē deo magis acceptū ita īuidia ī eū exarſit ꝙ eū occidit. hocaūt fuit. quia vt dr̄ Gen̄. iiij. Reſpexit deꝰ at̄munera Abel. ⁊ ad munera Caÿm nō reſpexit: qd̓ ita ꝑcepit vt dicit mgr̄ ī hiſtorijs ſcolaſticis. qꝛ deſcendit ignis de celo ⁊ incēdit ſacrificiū Abel qd̓ dn̄o de aīalibꝰ melioribꝰ obtulerat. nō at̄ deſcēdit ſuꝑ ſacrificium Caÿmqd̓ de frugibus terre offerebat ſed corroſis etminꝰ bonis vt auarus. ⁊ ideo non acceptauitdeus. Un̄ alia lrā habꝫ. Inflāmauit dn̄s ſuꝑmunera Abel ⁊cͣ .i. flāmā ignis īmiſit. ⁊ nonſuꝑ munera Caÿm. ⁊ ex hoc inuidit ⁊ occiditſꝫ acrit̉ pūitꝰ ē. Frēs Ioſeph īuidebāt ei: necpoterāt qͥcꝙͣ ei pacifice loq̄ ex eo ꝙ a pr̄e plꝰamaret̉ cūctis filijs ꝓpter bonitate ⁊ ſapīamſuā. ⁊ ꝓpt̓ īuidiā voluer̄t occide̓ niſi ꝯͣdixiſſetRubē. Demū eo abſēte eū vēdider̄t ī ẜuū iſmahelitis eūtibꝰ ī egiptū Gen̄. xxxvij. Amāagagites inuidēs glorie Mardochei q̄ſiuit abAſſuero rege deleri totū genꝰ iudeoꝝ et ip̄mMardocheuꝫ in ligͦ p̄ꝑato ſuſpēdi: ſꝫ mediāteregina Peſter verſa ē ſnīa ꝯͣ eū vt illo die ip̄eſuſpēderet̉ in ligͦ ab eo ꝑato. et oē genꝰ ſuū etinimici iudeoꝝ occiſi ſunt illo die. vt hr̄ in liDeſter. vij. In li. dialozoꝝ. iij. narrat Gregode duobꝰ germanis deo in heremo ſeruiētibꝰEutitio ⁊ Florentio. Eutitius vt magis in-

buſtriꝰ ⁊ lrātꝰ aſſūptꝰ fuit in abbatē a monachis cuiuſdā abbatie. Aunqꝫ Florētius mireſimplicitatis vir ſolꝰ ī cella remāſiſſet rogauit dn̄m vt ſibi aliquā ſocietatē cōcede̓t. qd̓ etfactū ē. Nā vrſū ab or̄onē ſurgēs īueīt ad cellā veīſſe ſuā quē vt ſociū ſibi a deo datū ſuſcepit. ⁊ eū vt domeſticū aīal tͣctabat. ⁊ ī cuſtobiaꝫ aliqͣꝝ ouiculaꝝ ſuaꝝ ad paſturā mittebat. aſſignās ſibi horā qn̄ ad cellam reuertidr̄et .ſ. hora comeſtionis vt .ſ. cū eo comederꝫ.Fama at̄ huiꝰ miraculi euolāte ꝑ patriā illā. monachi abbatis Eutitij germani huiusvidētes Eutitiū talia miracula n̄ face̓. et īuidētes vna die aliqͥ ex eis dormiētē vrſū occiderūt. Qd̓ demū Florētiꝰ ꝑpēdēs ml̓tū doluit. ⁊cū germanus eius abbas Eutitius iuiſſet adconſolandū eum dixit vel enūciando vl̓ imp̄cando ꝙ ad hec videret illos punitos: quod ⁊factū eſt. Nā om̄es illi qͥ occiderūt vrſū ex inuidia effecti ſunt leproſi. et pre dolore membra ſibi diſcerpebāt. Sic et ſacerdotes qui exinuidia occiderunt xp̄m poſt exterminiū maximū ſue ciuitatis ⁊ gentis amiſſa omni gloria ſua diperſi ſunt per orbeꝫ: de quibꝰ dictūeſt. Zelus domus tue comedit me.Remedia ergo ad.§. v.hibenda ſunt contra tam horrendam peſteꝫ.¶ Quoꝝ primuꝫ ē vt amorē ſuū qͥs a terrenagloria ⁊ rebꝰ tranſeuntibꝰ ſubtrahat ⁊ ipſumad celeſtia erigat. Nā remota cā remouetureffectus. Cū igr̄ gloria tꝑalis ſit occaſio inuidie vt dictū eſt. remoto affectu eius inordīato: ⁊ inuidia remouebitur. Vnde Gregꝭ. Quifructibꝰ inuidie carere deſiderat illam hereditatem appetat quam numerus poſſidentiūnon anguſtat. vnde vir iuſtus qꝛ nil in terraappetit alienis profectibꝰ inuidere neſcit. Secūdū ē ꝯſiderato creature vl̓is. Oīs creaturaꝯmūicat ſeip̄am mō ſuo. ſol oībꝰ p̄bet lumenſuū ⁊ luna ⁊ ſtelle. terra ꝯmūicat fructꝰ ſuosoībꝰ aīmalibꝰ ⁊ nihil ſibi retinet. Aembra incorꝑe humano ſeinuicē iuuāt: nec īuidet pesoculo qꝛ nobilior eſt eo ⁊ eminentiorem locūtenet .ſ. in capite. Sed vt dicit apl̓us. Coꝝ.xij. ⁊ exꝑientia docet: ſi patitur vnū membrūcōpatiūtur oīa mēbra nō letant̉. ⁊ eꝯͣ. de exaltatōne vniꝰ mēbri oīa gaudēt. Bi .n. caputhonoratur vel decoratur diademate vel floribus vel alio ornatu: oīa alia membra letāt̉.Angeli etiam gaudēt ſuꝑ vno pct̄ore pn̄iamagente Luce. xv. qꝛ inde illi premiū ꝓcurat̉.ſicut eꝯͣ triſtātur de ruina alicuius mō ſuo.Iuxta illud Iſa. xxxiij. Angeli pacis amareflebūt. Et exēplū in legenda Ioh̓is euāgeliſte: quō reſuſcitatus ab eo retulit ſe angelosilloꝝ diſcipuloꝝ Iohannis quos penitueratmūdū reliquiſſe vidiſſe dolentes et lugientesde ruina illoruꝫ. ¶ Tertium remedium .ſ. adtollendū alijs occaſionem inuidie ē occultare