TitulusSeptimus

Scd̓o murmurant aliqͥ de nimia benignitate dei. vel qꝛ recipit magnos pct̄ores ad penitenciā ⁊ dat eis magͣ dona. vel tolerat male agētes tamdiu ī malis ſuis ⁊ nō punit. vl̓qꝛ dat impijs ⁊ ſceleratis magnas ꝓſperitates. Et ſic ſcribe ⁊ phariſei murmurabant ꝯͣIh̓m dicētes. Quia hic hō pct̄ores recipit ⁊manducat cū illis Lu. xv. Et iterū Lu. xix.Murmurabant ꝙ ad hoīeꝫ pct̄oreꝫ. ſcꝫ Zacheum diuertiſſet .ſ. ad eundū in domū ſuā.Sꝫ maxime on̄dit Lu. xv. ꝑ ꝑabolam centūouium ⁊ decē dragmarū ⁊ duoꝝ filioꝝ quoꝝminor prodige cōſumpta ſubſtācia reuerſuseſt ad prēꝫ ⁊cͣ. quāta ſit dn̄o deo cura de peccatoꝝ ꝯuerſione et quantū gaudiū in curiaceleſti. Un̄ et. ij Re. xiiij. dixit ſapiēs illa mulier Thecuites. Nec vult deꝰ ꝑire aīaꝫ ſꝫ retractat cogitans ne penitus ꝑeat qͥ abiecteſt. Per hec ⁊ alia v̓ba induxit Dauid ad reducendū filiū ſuū Abſalon exulē factū propter fratricidiū ad ciuitatē ſuaꝫ Pieruſalē.figurans ī hoc eccl̓iaꝫ que p̄cibꝰ ſuis adituꝫobtinet pct̄oribꝰ qͥ occidunt frēm ſuū .i. animū pct̄īs ad veniā ⁊ ad ciuitatē eccl̓ie: vndeexules facti ſūt. Ꝙ at̄ deus diu ſuſtineat peccatores magna benignitas et paciētia dei eſtnō rep̄hendenda: ſꝫ dulcit̉ amplexanda ⁊ veneranda. Quis ē em̄ ille tamīnocens qͥ velitſubito puniri de defectibꝰ ſuis; Certe nullus.Unde et poeta. Si qͦtiens peccant hoīes ſuafulgura mittit Iupit̉: exiguo tꝑe nullꝰ erit.Expectat gͦ diu vt victi eius benignitate etlongaīmitate hoīes reuertant̉ Iſa. xxx. Expectat vos dn̄s vt miſereat̉ veſtri. ꝓptea exaltabit̉ ꝑcens vobis. Maxīe em̄ ſuam oīpotenciā ꝑcendo manifeſtat. Un̄ ⁊ Hiero. Aoderatio dei ac pietas ſolū nr̄m reditū queritac nos cupit ſua longa bonitate ſaluari. Sꝫſi nō ꝯuertimur: ſi duri colli ſumꝰ: ſi uſqꝫ infinē in malis ꝑſeuerauimꝰ. Aſſidue peccantiū nō miſeret̉ deus. diſ. xciij. Diaconi. Quīīmo ꝙͣto quis diutius expectat̉ ſi n̄ reuertit̉gͣuius punit̉. Un̄ Ualerius maximꝰ. Lentoquidē gradū ad ſui vindictā diuina proceditira. tarditatēqꝫ ſupplicij gͣuitate compenſat.Exemplū notabile d̓ Carpo diſcipulo Ioh̓isqͥ auide deſiderabat punitōeꝫ cuiuſdā ꝯuerſiad fideꝫ qͥ ſeductus fuerat a iudeo ad fidē abnegandā. ſuꝑ qͦ orans habuit viſionē fornacis ardentis vn̄ exibant capita ſerpentū trahentiū illos duos iudeū ⁊ ſeductū ab eo paulatim ī fornacē. qd̓ ip̄e Carpus delectabiliteraſpiciebat ⁊ cito intus trahi eos optabat exzelo iuſticie. Sꝫ xp̄c deſuꝑ apparuit eripienseos de ꝑiculo ⁊ Carpum rep̄hendit de ſuo zelo dicēs ſe iteꝝ ꝑatuꝫ ad crucē ſubeundū ꝓpt̓pct̄ores. Uide hoc plenius ī legendis ī legenda reſurrectōis circa finē. Sꝫ ⁊ſi ꝓſpera malis in pct̄o ꝑſeuerantibꝰ deꝰ tribuit: hoc agit

ad retribuendū eis mercedem de illo modicobono quod faciunt hic ne ſit irremuneratū.Quam rationē aſſignat Criſoẜ. de peni. diſiij. Quid gͦ turbamur. in fine. ¶ Tercio alijmurmurant cōtra deum de aeris intemperievt cum eſt multa ſiccitas. vel cum eſt nimiainundancia aquarum. vel cum eſt intenſuscalor. vel frigus ꝑdurans. et huiuſmodi. qͣſideus nō bene diſponat iſta. Sꝫ iniuſte murmurat̉. Naꝫ vt dicitur Sap̄. viij. Sapienciadei diſponit omnia ſuauiter. Sed qꝛ nō agitẜm velle noſtrum ideo murmuramus quaſiſimus ſapientiores deo ⁊ velimus eū inſtruere quomō debeat mundum gubernare. Exemplum legitur in vitis patrum de quodaꝫſancto patre qui nunꝙͣ in orto poterat habe̓herbas vel fructꝰ bonos quia ſepe murmurabat de aeris intemperie accedens autē adquendā aliū heremitā inuenit eū pulcꝝ ortum hr̄e et oleribꝰ ⁊ fructibꝰ repletum. Int̓rogauit quō ei hoc acciderit: ⁊ qͥd face̓t. Rn̄dit ꝙ colebat ⁊ ſerebat. ⁊ reſiduū deo ꝯmittebat nō poſtulans pluuiā vel ſerenū: ſed deodimittens totū. ex quo exemplo cōpunctusſic ⁊ ip̄e fecit: ⁊ poſtea ip̄e bonū ortū habuitTertium principale .§. iiij.ſcꝫ penam quam deus infert pro vitio murmurationis. oſtendit pͣs. dicens. Leuauit .ſ.deus manum ſuam ſuper eos ſcilicet ad proſternendum in deſerto diuerſis mortibꝰ. Unde dixit deus Numeri. xiiij. Omnes qui murmurati eſtis in deſerto a viginti annis et ſupra. et murmuraſtis contra me. non intrabitis in terram ſuper quam leuaui manū meam vt habitare vos facereꝫ in ea preter Caleph ⁊ Ioſue. Et ſic propter peccatum murmuratōis quod fecerūt ꝯͣ deū quaſi n̄ poſſeteos ītroduce̓ in t̓raꝫ ꝓmiſſiōis. poſtꝙͣ reuerſi ſūt exploratores tͣre illiꝰ dicētes illā pr̄iaꝫfortiſſimā ⁊ inexpugnabileꝫ: vn̄ et volebantduceꝫ ſibi face̓ ad reuertendū in egiptū. illaqͣdringenta milia viroꝝ qͥ numerati ſūt nullus eoꝝ introiuit: ſꝫ mortui ſūt diuerſis tꝑibus in deſerto exceptis illis duobꝰ Valeph ⁊Ioſue. qͥ nō murmurauerāt. Et hoc etiaꝫ figurat ꝙ murmuratores nō valent intrare īregnum celoruꝫ figuratum ꝑ terram illam.Qd̓ et Greg. dīc in omel̓ .ſ. ꝙ nullus qͥ murmurat ī regnum celorū intrare poteſt. quodperum eſt quando eſt mortale. ſcꝫ cum odiodei vel hominuꝫ vel tanta diſplicencia ꝙ decidat a charitate dei vel proximi. vel cum exlocutōne murmuris ſequitur notabile ſcanbalum alijs. Et ſicut tale vitium excludit aregno. ita conſequenter inducit ad eternuminteritum. Vnde in epl̓a Iude dr̄. Ecce venitdn̄s in ſanctis milibus ſuis facere iudiciumcontra omnes et arguere omnes impios deomnibus operibꝰ impietatis eorum quibus