CapitulumPrimum
ꝑuocat: peiores facit. Per irā ſpūſſct̄i ſplendor .i. gr̄a ſeptiformis excludit̉. quo ꝯͣ in vetuſta trāſlatōne ſcriptū eſt. Suꝑ quē reqͥeſcet ſpūs meꝰ niſi ſuꝑ humilē et qͥetum: Cumhumilem dice̓t ꝓtinus qͥetum adiūxit. Si gͦira mēti qͥeteꝫ ſubtͣhit ſuā: ſpūiſancto habitationē claudit. hec Gregꝰ. ¶ Scd̓o ꝑ irā excidit qͥs a ꝯpoſitōe corꝑali. Debꝫ em̄ qͥs eſſebn̄ ꝯpoſitus ī geſtibꝰ ſuis: qd̓ ꝑtinet ad modeſtiaꝫ. ẜm illud apl̓i ad Phil̓. iiij. odeſtiapr̄a nota ſit oībꝰ hoībꝰ. ſꝫ ira deuictus vt dīcGregꝰ. ī. v. moꝝ. ad aꝑtaꝫ mox inſaniā ducit̉. ⁊ vſqꝫ ad ſuꝑficiē .ſ. corꝑalis diſpōnis abītimo cogitationū fundamēto diſſipat̉. Naꝫirę ſuę ſtimulis accēſuꝫ cor palpitat. corpustremit. lingua ſe p̄pedit. facies igneſcit. exaſperant̉ oculi. nō recogͦſcunt̉ noti. Ore qͥdeꝫẜmonē format ſꝫ ſenſus qͥd loquat̉ ignorat.In qͦ itaqꝫ iſte abreptitijs longe ē qui actōisſue ꝯſcius n̄ eſt. Un̄ plerūqꝫ fit ꝙ vſqꝫ ad manus ira ꝓſiliat. ⁊ eo furor mēbra foris ī ictibus exercet qͦ int̓ ipſaꝫ mēbroꝝ dn̄aꝫ mentēcaptiuā tenet. hec Gregꝰ. Un̄ ⁊ merito figurat ꝑ illū demoniacū q̄ veſtimētis ſuis dilaceratis nudus īcedebat. hoīes vexabat. ī monumētis manebat Math̓. ix. Talis em̄ vehemens ira celerat mortē. ꝓpt̓ qd̓ dr̄ ꝓuer. xxx.Zelus ⁊ iracūdia minuēt dies. Un̄ ⁊ aīaliairacūda (vt canis qͥ defacili mordet ⁊ latrat)ſūt breuis vite. Et de Silla ꝯſule romanoꝝ:narrat Augꝰ. de ciui. dei. ꝙ p̄ ira cū turbulētiſſimus eēt. fracta ē ſibi vena ſanguinis incorꝑe. vn̄ mortuus ē. Tercio ꝑ iram caditqͥs a ꝯuerſatōe hoīm. Quilibet em̄ cauet ſibihr̄e familiaritatē cū iracūdis vel ꝯuerſatōeꝫne cōtumeliet̉ ab eis ſeu ꝯtende̓ habeat. Un̄Gregꝰ. in. v. moꝝ. Per iraꝫ gr̄a vite ſocialisamittit̉ ſicut ſcriptū eſt. Noli eē aſſiduus cūhoīe iracūdo ne diſcas ſemitas eius ⁊ ſumasſcādalū aīe tue. qꝛ q̄ ſe ex hūana rōe n̄ tꝑat:neceſſe ē vt beſtialit̓ ſolus viuat vt fere ſilueſtres. īmo nec ſecuꝫ qͥete habitare pt̄ ſolꝰ.ſꝫ ꝯͣ ſeip̄m iratꝰ frāgit al̓n vaſa vl̓ cartas velal̓ ſeip̄m ꝑcutit. Un̄ legit̉ in vitis pr̄m de qͦbam iracūdo ꝙ cū nō poſſet cū alijs ꝯuerſariob ſuā irā. demū acceſſit ad locū ſolitariū vtſine ira viue̓t. ſꝫ cū quadā die ꝓ aqua iuiſſetad fontē impleto vaſe ex aqͣ fontis ad aquāhauriendā ſe inclinauerat et poſito ſuꝑ terrā caſu effuſa ē aqͣ verſato vaſe. Sꝫ iſte iteꝝīpleuit alia aqͣ aliqͣ ira ꝑmotꝰ. ſꝫ cū iteꝝ vaseuerſū fuiſſet ille īfuriatꝰ vas illud ꝯfregit.ſicqꝫ ꝑpēdit ꝙ n̄ alij ſꝫ ip̄emet cauſa erat ſueire. Cōuerſant̉ aūt cū talibꝰ demones libent̉Un̄ apl̓us ad Eph̓. iiij. Sol non occibat ſuꝑiracundiā vr̄am. Nolite locū dare diabolo. ꝙd. ꝑ iracundiā diabolꝰ habitat ī vobis. ⁊ hoccū ſol rōnis ſuccūbit ſuꝑ irā .i. qn̄ tanta ē ꝙtollit̉ vſus debitꝰ rōis. qͥnīmo iracūdi vident̉
peiores diabolo. Nā diabolꝰ nō fuit auſus p̄cipitare xp̄m de pinaculo: ſed dixit. Mitte tedeorſuꝫ. Sꝫ phariſei ꝯͣ xp̄m repleti ī ſijnagoga iraꝓpt̓ v̓ba eiꝰ vera ⁊ ſct̄a duxer̄t uſqꝫ adſuꝑciliū mōtis vt p̄cipitarēt eū Lu. iiij.Ad primū principaleᵐ. §. iiij.reuertēdo. de remedijs ire nota cū dr Miẜeremei dn̄e qm̄ tribulor. hoc ē em̄ remediū precipuū rogare deū vt det ſibi patīaꝫ. ⁊ libereteū a miſeria turbatōis ⁊ ire q̄ nō minus tribulat menteꝫ ꝙͣ ip̄a aduerſitas vel īiuria illata. Un̄ Augꝰ ī ẜmone. Ꝙ mala eqͣnimitertoleremꝰ .i. ſine turbatōe ab illo ē .ſ. deo. nōnr̄a patīa. qd̓ pͣs. recogͦſcens dicebat. Tu espatīa mea dn̄e .i. cauſa patīe mee. vt expoītmgr̄ ī pͥmo ſnīaꝝ. eā .ſ. mihi dādo qꝛ a me nōhabeo eā. Et iō qꝛ qͦttidie tribulamur dr̄ſismiſerijs ē petēda ab eo patīa ſeu māſuetudo dicēdo. Miẜere mei qm̄ tribulor. Tria at̄ſunt que valent ad tolerandā iram.Primo preuiſio cum memoria paſſionis.Secundo cōpaſſio ex dictamine rōnis.Tertio ſubtractio materie turbationis.¶ Primū et ſecundū remediū ponit Gregꝰin. v. moral̓. circa finem dicēs duobꝰ modisfracta poſſide̓ aīum ira diſueſcit. Orimū eſtvt anteꝙͣ inciꝑe aliqͥd īcipiet mēs ſibi oēs qͣspt̄ ſibi inferre ꝯtumelias qͥs ꝓponat: qͣtenusredēptoris ſui probra cogitās ad aduerſa ſep̄paret. Que nimiꝝ veniētia tāto fortiꝰ excipit quāto ſe cautiꝰ ex preſcīa armauit. Quiem̄ īprouide ab aduerſitate dep̄hendit̉ quaſiab hoſte dormiēs inuenit̉. hec Gregꝰ. Preuidendo aūt aduerſa q̄ ſibi pn̄t inferri et rememorando q̄ xp̄c ꝓ eo ſuſtinuit cū om̄i patīaet manſuetudine debꝫ velle eū imitari ⁊ ſineturbatione velle ſuſtinere iniurias. j Pe. ij.Xp̄c paſſus eſt ꝓ nobis: vobis relinquēs exemplū vt ſeqͣmini veſtigia eius. qͥ cum malediceret̉ nō maledicebat. cū pateret̉ nō ꝯminabat̉. Et Hieremias cū tractaret̉ de morteeius loquēs ad dn̄m ait. Ego nō ſum turbatus te paſtorē ſequens. de qͦ in ꝑſona eiꝰ loquēs ait. Ego qͣſi agnus māſuetus qͥ portat̉ad victimaꝫ. Hiere. xj. Gregꝰ. Si paſſio xp̄iad memoriaꝫ reuocet̉. nihil eſt adeo aduerſum quod equo animo nō toleret̉. Om̄ia em̄que poſſunt animū magis excitare ad iraꝫ ⁊appetitū vindicte fuerunt facta circa eū. Nāiniuſte paſſus eſt ab his quibꝰ maiora cōtulerat beneficia .ſ. iudeis ⁊ corꝑalia ⁊ ſpūaliaet om̄ibꝰ modis. In ſubſtancia. quia ablataſunt ſibi veſtimenta. In fama. qꝛ multis cōtumelijs infamatus eſt. In ſuis adherētibꝰ.vt in diſcipulis ⁊ matre. In ꝑſona qꝛ flagellatus. coronatꝰ ſpinis. crufixus eſt. ettamēnunꝙͣ iratus ſed pro crucifixoribꝰ exorauitne ꝑirent dicēs. Pater ignoſce ⁊cͣ. ¶ Scd̓mremedium ꝯͣ iram eſt ẜm Gregͦ. in. v. moral̓.