TitulusSextus
ſciendū ē ꝙ iſtos ꝑ choreas ī circuitu diſcurrētes ⁊ īimicos dei ⁊ ſct̄oꝝ ſe faciētes. deꝰ inflāmabit .i. ī flāmam ignis īfernalis ꝓijciet.vbi faciūt tripudiū ⁊ circuituꝫ. de qͦ dīc Iobxxiiij. Trāſibūt ab aqͥs niuiū ad calorem nimiū. et econtͣ .ſ. a calore nimio ad aqͣs niuiūfrigidiſſimas. Ecce circuitꝰ ꝯtinuus īferni.Et hoc ē qd̓ dn̄s repromittit ꝓ hmōi actibꝰ ꝑEzech̓. xxv. di. tripudiāti. Pro eo ꝙ plauſiſti maībꝰ ⁊ ꝑcuſſiſti pede et gauiſa es ex totoaffectu ſuꝑ t̓raꝫ iſrl̓. idcirco. ecce ego extendaꝫ manū meā ſuꝑ te ⁊ tͣdaꝫ te ī direptōeꝫ. ⁊īterficiā te .ſ. morte et̓na. In huiꝰ figurā etiālegit̉ Exo. xxxij. ꝙ cū Moyſes deſcēdiſſet demōte cū tabul̓. x. p̄ceptoꝝ et appropinqͣns adcaſtra ppl̓i iſrl̓ vidiſſet choros .i. tripudiatꝰ ⁊vitulū aureū fabricatū an̄ quē choreizabāt:iratꝰ ira ꝑ zeluꝫ ꝯfregit illas tabulas reputās indignū margaritas v̓boꝝ dei pone an̄porcos. ⁊ aſſūptis ſecū leuitis int̓fecit vigītitria milia ex iſtis qͥ choreas ducebant an̄ vitulū. Uitulus at̄ ē aīal laſciuū. vn̄ innuit̉ ꝙchoree deſeruiunt laſciuie. Et ſicut illi occiſiſūt corꝑalit̓ a Aoÿſe legiſlatore: ita choreizantes a xp̄o datore legis euangelice in igneoccidēt̉ .i. cruciabūt̉. Inflāmabit (inqͥt pͣs)ī circuitu īimicos eius. Sicut ignis ē interoīa elemēta maxīe actiuus. ita illi qͥ inflammabunt̉ illo igne maxīe cruciabunt̉. Hic eīignis (dīc Augꝰ) ⁊ſi et̓nus n̄ ſit: miro mō ēgͣuis. Excedit eī oēꝫ penā quā paſſus ē qͥs inhac vita. Nūꝙͣ in carne tāta īuenta ē pena.Licꝫ mirabilia paſſi ſint martires tormēta. ⁊ml̓ti neqͥter quāta ſepe ſuſtinuer̄t ſupplicia.de peni. di. vij. §. vlt̄. Inflāmabit at̄ ⁊ vrit nōꝯſumēdo nec aīaꝫ q̄ immortalis ē nec poſteacorpꝰ: ſꝫ cruciādo ſuꝑnat̉ ali mō vt īſtrumētū dīne iuſticie. Sicut etiā ſalamādra viuitī igne ⁊ n̄ ꝯſumit̉. ⁊ certi b̓mes viuūt ī aquabuliēti cuiuſdā fōtis ⁊ in̄ educti moriunt̉. vtdīc Augꝰ de ciui. dei. li. xxj. c. iiij. Et ideo nōimpoſſibile vel īcredibile ſi reprobi viuūt inigne inferni.¶ Capitulū ſeptimū de Deriſione.Eriſio frequenter exml̓tiloqͥo ⁊ ex vitio gule ꝓcedit.Poſt īordinatā em̄ cibi ⁊ potusſumptōꝫ hoīes labunt̉ ad deriſionem ꝙͣuis ex alijs etiaꝫ cauſis oriat̉. Et pt̄diffiniri ꝙ ē actus p̄cipue locutōis qͦ qͥs intēdit ad erubeſcēciaꝫ ⁊ ꝯfuſiōꝫ aliū induce̓.Et idem ē illuſio a ludo .i. a ioco deriuata. etetiā ſubſannatō. Differt tn̄ irriſio a ſubſannatōe in mō. qꝛ irriſio fit ore .i. v̓bo et cachinis. vn̄ a riſu dr̄. Subſānatio at̄ naſo rugato. ⁊ vt dīc glo. ſuꝑ pͣs. Cōueniūt at̄ ī fine. qꝛidē intendūt .ſ. ꝯfuſiōꝫ īduce̓ ⁊ erubeſcenciāei erga quē faciūt. ¶ Pro huiꝰ mat̉ie decla-
ratōne dīc. b Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lxxv. arti. j. ꝙpct̄a v̓boꝝ p̄cipue pēſanda ſūt ẜm intentōꝫꝓferētis. Et ideo ẜm dr̄ſa que qͥs intendit ꝯͣaliū loq̄ns hmōi pct̄a diſtīguunt̉. Sicut at̄aliqͥs ꝯuitiādo ſeu ꝯtumeliādo intēdit ꝯuitiati honorē depͥme̓ ⁊ detͣhēdo diminue̓ famā ⁊ſuſurrādo tolle̓ amiciciā. Ita ⁊ irridēdo ītendit ꝙ ille qͥ irridet̉: erubeſcat ⁊ ꝯfundat̉ ī ſe.Et qꝛ hic finis ē diſtinctꝰ ab alijs cū finis detſpēꝫ ī moralibꝰ. ideo deriſio ē pct̄m ſpāle diſtinctū a ꝯtūelia. detractōe et ſuſurratōe. ꝙͣuis ī hoc ꝯueniāt qꝛ ꝑ oīa iſta intēdit̉ nocumentū ꝓximi ꝑ v̓ba malū dicēdo. Et qꝛ noce̓ꝓximo notabilit̉ ſeu hoc quere̓ ſiue v̓bo ſiuefacto ē ꝯͣ charitatē ꝓximi. qꝛ dilectō malū ꝓximi n̄ oꝑat̉ inqͥt apl̓us. iō ſicut ⁊ illa .ſ. ꝯtumelia. detctio ⁊ ſuſurratō ꝓprie ⁊ formaliterſumpta: ſunt mortalia. ſic ⁊ beriſio ꝓpe ſumpta ⁊ ſtricte. ¶ Et ad ītelligendū nocumentū qd̓ ſequit̉ ex p̄dictis ꝓxīo: ſciendū eſt ẜmTo. vbi ſupͣ. ꝙ de oꝑe v̓tuoſo meret̉ aliquisapud ꝓxīos honorē ⁊ bonā famā. ⁊ apud ſeip̄m bone ꝯſciencie gl̓iaꝫ. ẜm illud. ij Corin.j. Gloria nr̄a hec ē teſtimoniū ꝯſciēcie nr̄e.q̄ eſt q̄daꝫ clara noticia ſibi de bono ſuo: vn̄qͥeteꝫ hꝫ mēs ⁊ ſecuritatē. ẜm illud ꝓuer. xv.Secura mēs ex bona .ſ. ꝯſcīa qͣſi iuge ꝯuiuium. Econtͣrio de actu vitioſo et turpi apudalios tollit̉ hoīs honor ⁊ fama. Et hoc intēdūt ꝯtumelioſus ⁊ detͣctor ⁊ ſuſurrator. ⁊ ꝓpt̓hoc dicūt turpia ⁊ vitioſa de alio. Apud aūtſeip̄m ꝑ turpia .i. vitia q̄ ſunt mortalia ꝑdithō ꝓprie ꝯſciencie gl̓iaꝫ ꝑ quandā erubeſcenciā et ꝯfuſionē. Et ad hunc finē dicit turpiade alio deriſor vt faciat eū verecundari ⁊ cōfundi coraꝫ alijs. Eſt at̄ erubeſcēcia ẜm Iohannē damaſcenū timor dehonoratōis. Quiaūt ꝯſcienciaꝫ alicuiꝰ inqͥetat ꝯfundēdo ip̄mſpāle nocumentuꝫ ei infert. qꝛ illa qͥes vt dictum eſt magnū bonū ſibi ē. ſic etiā fama ethonor q̄ auferunt̉ ꝑ ꝯtumeliā ⁊ detractionēſūt magna bona. Et cū hoc intēdit .ſ. nocereilli inducendo eū ad magnā ꝯfuſionē et erubeſcenciā eſt pct̄m mortale. Un̄ dr̄ ꝓuer. iij.Abhoīatio eſt dn̄o oīs illuſor. Nullus aūt dr̄abhoīabilis deo niſi ꝑ mortale. Si quis aūtītende̓t induce̓ aliquā leuē erubeſcenciā alicui ſicut fit aliqn̄ pueris ⁊ diſcipul̓ a mgr̄isad correctōꝫ vel aīationē ad addiſcendū ſeude aliqͦ leui defectu naturali ob ſolatiū ſicutſocij deridebāt. b Tho. ī ſcolis appellātes bouem mutū. vel ſicut fit ſimplicibꝰ ⁊ qͣſi inſenſatis: veniale videt̉. dum tn̄ nō ꝓuocent̉ exhoc ī notabilē irā ⁊ ad blaſphemandū ⁊ aliamala. Non obſtat ſi obijciatur ſic. Imitarideū nō eſt pct̄m ſꝫ meritū: ſed deus irridet etſubſānat aliqͦs. gͦ et nos iſtud licite age̓ poſſumꝰ. dr̄ em̄ pͣs. ij. de dn̄o. Qui habitat in celis irridebit eos ⁊cͣ. Et prouer. pͥmo. inquit