CapitulumQuartum

ilingua eī oris ⁊ ſi ſit humilis. tn̄ lingua cortua eſt magna. quia magnificari intendit.notandum tn̄ ꝙ dicere de ſe vilia vel on̄tere actu vl̓ minora ſeu defectuoſa poteſt fixi tripliciter ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. cxiij. arti i. Ano mō ſalua deritate dū .ſ. qͥs maioraque ſunt in ſe reticet. et quedam minora ſeudefectuoſa de ſe ꝓfert que tamē in ſe eſſe r̄ꝯgnoſcit. Et hoc non ꝑtinet ad vitiuꝫ ironie.nec eſt peccatum ſecundū genus ſuuꝫ niſi ꝑcorruptionem alicuius circumſtantie putatalia dicendo ꝑſonis infirmis: vn̄ illi ſcādalizarentur. al̓ laudabiliter fieri poteſt. Sicut apl̓us Paulus vocat ſe minimū apoſtolorū et ꝑſecutoreꝫ ſe fuiſſe eccleſie. jͣ. ad Corī.xij. Et vir cū quo eſt deus. et qui ꝯfortatuseſt a dn̄o: dic. Stultiſſimus ſū virorū: et ſapientia hominum nō eſt mecū. vt dr̄ ꝓuer.xxx. Nlec tamē vitiuꝫ ironie ꝯmittit. quia loquitur ẜm reputationē mundanoꝝ: qͥ eſtimāt ſtulticiam. mundana ꝯtēnere que mūdiſapiētia q̄rit. vel loqͥtur de ſapīa q̄ rōne acqͥritur: nō de ea q̄ diuina inſpiratōne habetur.Amos ꝓpheta negando ſe eſſe ꝓphetaꝫ dicēs.Nō ſum ꝓpheta. c. vij. nō peccauit. qꝛ .ſ. nonerat de origine ꝓphetaꝝ. vel vt dicit Gregoꝰ.quia ꝯgnouit tūc actualiter nō habere ſp̄mꝓph̓ie. Sic et beatus Franciſcus ſine ironiaappellabat ſe maximū peccatorem certa ꝯſideratōne et reſpectu. Secundo mō pt̄ aliqͥsdicere minora de ſe et dilia que tn̄ inſe nō reꝯgnoſcit. aut cū negat aliqͥd boni de ſe qd̓ īſe eſſe ꝯgnoſcit. ⁊ hoc ꝑtinet ꝓprie ad ironiam que ē ſpeciale peccatū. et ꝯtͣriū veritatiꝑdefectū. et iō euitandū. Et de hijs dicit philoſophus in. iiij. ethicorū ꝙ quidā minora d̓ſe dicūt fugiētes tumidū .i. elatōnem ſed nōꝓpter hoc excuſantur a peccato ſi mentiunt̉.quia nō debet ſic vitari vnum peccatum qd̓cōmittatur ꝑ hoc aliud. Un̄ Augꝰ. ſuꝑ Io.Nō ita caueatur arrogātia vt veritas relinquat̉. xxij. q. ij. Nō ita. Et Gregoꝰ. Incautiſūt humiles qui mēdatio ſe illaq̄ āt. q. ea. Incauti. Et tale peccatum minus eſt graue .ſ.ironia ꝙͣ iactatia. Un̄ ph̓us dicit in. iiij. ethicorum ꝙ irones ⁊ minus dicentes gratioresſūt ẜm mores .ſ. ꝙͣ iactantes. Tertio mō dicit quis minora de ſe que nō recognoſcit intendens inde magis ꝯmendari. Et talis ironia eſt mixta cū iactātia. Et ẜm ph̓m ē gͣuiꝰiactācia. Et d̓ hac dr̄ Eccͣi. xix. Eſt qͥ nequiter ſe hūiliat: ⁊ int̓iora eius plena ſūt dolo.Sed biſꝑdet dn̄s vniuerſa labia doloſa. Hincet Cato. Nec te collaudes: nec te culpauerisip̄e. Hoc faciūt ſtulti qͦs gloria vexat īanis.actantia ſecunda.§. ij.eſt ꝑ vanitatē .ſ. cū aliqͥs dicit de ſe laudabilia ex quadam loquacitate vel leuitate mentis ſine aliqua neceſſitate vl̓ vtilitate. quod

fieri non debet. iuxta illud ꝓuer. xxvij. Laudet te alienus et nō os tuū. Et Sen̄. Laus īꝓprio ore ſordeſcit. Ubi aduertendū ꝙ triplici ex cauſa pt̄ quis laudare ſeip̄m. Uno mōſui iuſta vtilitate cū .ſ. quis eſt tribulationibus circundatus vel calūniatus ſeu deſꝑatōne temptatus. ꝓpter qd̓ recogitat bona facta. vel coram alijs refert ad ſui aīatōnem etꝯfortatōnem. Sicut Iob ſanctus. cū eēt flagellatus multipliciter. et diſitatus ab amicis argueretur de vitā ſua p̄terita tanꝙͣ nōvere ſed ſimulate deo deẜuiſſet: ſe coram eislaubauit dicens. Oculus fui ceco ⁊ pes claudo. Pater eram pauperum. et cām quaꝫ neſciebam diligentiſſime inueſtigabaꝫ Iob. xxix. et ml̓ta alia ſimilia ī. c. ſe. Un̄ Galdach.falſum dixit arguēs eū d̓ iactantia ꝓpt̓ iſtasſui ꝯmendatōes dicēs. Uſqꝫ ad quē finē v̓baiactabis? Et Czechias rex iuda cū ſibi dictūfuit ꝑ Iſaiam ex ꝑte dn̄i ꝙ moreretur et nōviueret. ꝯpūctus de peccatis dixit. Recorda.re dn̄e quo ambulauerim corā te in veritate. et qd̓ bonū eſt in ꝯſpectu tuo feci Iſa. xx.xviij. Qd̓ idcirco fecit ẜm Grego. in moral̓.ne ī ip̄o īmenſo dolore quē habebat d̓ peccatis deſꝑaret: ſed ꝯfortaretur fiduciaᵇ oꝑumbonorum p̄teritorum. Si quis etiam ſe laudaret nō deficiēdo a veritate vt euitaret aliquod ꝑiculum vel malum. ſicut fecit Paulꝰcum ſe ciuem romanū eſſe manifeſtauit. ꝓptquod fuit dimiſſus liber qui tenebatur captiuus. vt habetur Act̉. xvj. laudabiliter faceret. Secundo mō ꝓximi caritate vt cū qͥshabeat alijs p̄dicare vel dirige̓ aliqua laudat de ſe: et narrat mirabilia vt audientesimitent̉ ſeu vt doctrina eiꝰ efficatius recipiatur. Et hoc laudabiliter fit. ſicut fecit apl̓usPaulus ad Corin. ſcribens in ſecūda epl̓a.Cum em̄ pſeudo apl̓i .i. p̄dicatores poſt receſſum Pauli ab eis quos ad fidē traxerat ip̄isp̄dicarent. et Pauli famam et auctoritatemſcīe et ſanctitatis queſiſſent ſupprime̓ vel minuere vt ab eis ꝯtēptibilis haberetur. Paulus caritate et zelo ſalutis illorū ductus vtvitarent illos qui errores diſſeminabant. etqueſtū inde querebant. et ſue doctrine veriſſime inhererent. mirabilia et multum laudabilia de ſe refert. Ubi poſt laudem de genereſuo: quia de ſemine Abrahe et Iſrahelita: ſeꝯmendat de miniſterio criſti dicens. Miniſtri criſti ſūt. ⁊ ego vt minus ſapiens dicaꝫ.ſcꝫ ẜm apparentiam. plus ego. ſcꝫ ſum. Quāto quis plus ſe laubat: tanto videtur minusſapiens. quod verum eſſet ſi ſin̄ cauſa rationabili faceret. Et oſtendit quō fuerit fideliset magnus ſeruus criſti ex duobus .ſ. ex multis et magnis laboribꝰ habitis ꝓ xp̄o qͦs ibiexplanat. ⁊ ex magnis reuelatōibus diuinorum ſibi factis. quia raptꝰ ad tertiū celū ad