Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
768
Einzelbild herunterladen
 

TitulusTercius

Madianitaꝝ occiſis centumuigintimilibꝰ exeis. ideo ſuſtinuerūt multā p̄ſſurā. Iudei ingͣtiſſimi de benefitijs xp̄i ita vt eum crucifigerēt capta tandē hieroſolima poſt morteꝫ innūerabiliū. ferro. peſte. fame. diſperſi ſunt ꝑorbem. Aagis tn̄ xp̄c cōquerit̉ de noſtra ingratitudine ꝙͣ de ſua paſſione dicēs ꝑ deuotū Bern̄. Uide homo que ꝓ te patior. Ad teclamo qui ꝓ te morior. Uide plagas qͥbꝰ afficior. Uide clauos quibꝰ cōfodior. ⁊ cū ſit tātus dolor exterior ⁊ interior: plus tn̄ cruciorꝙ te īgratum exꝑior. Huiꝰ īgratitudinis mirabat̉ Salomon Eccleſiaſtes. ix. vbi dic̄. Ciuitas parua ⁊ pauci ī ea viri. venit ꝯtͣ eamrex magnus ⁊ extruxit munitōes eius ꝑ giꝝ⁊ ꝑfecta eſt obſidio. īuētuſqꝫ eſt vir pauper īea. ⁊ liberauit eā ꝑ ſapientiā ſuā. ⁊ nemo deinceps recordatus eſt pauꝑis illius. Ciuitashic mūdus ē. ꝑua eſt reſpectu vniuerſi. pauci viri .i. virtuoſi ī ea. rex qͥ beīt cōtra eā diabolus eſt qͥ omnes tenebat obſeſſos vt caperet ꝑ damnatiōeꝫ. pauꝑ īuentꝰ ī ea xp̄c eſt qͥliberauit eā ꝑ prudētiaꝫ ſuam diabolū paſſion ſuꝑando: ſꝫ nō eſt qͥ recogitet tantū bn̄fitium et qͥ audiat verba illiꝰ pauperis. eccemaxīa īgratitudo.Ꝙtum ad quartum .§. vj.dicit Augꝰ. Nō eſt dignus dādis qͥ ē ingͣtusde datis. Et Bern̄. Ingratitudo ē ventꝰ deſiccās ⁊ vrēs fontē diuine pietatis. fluēta gͣtierorē miſericordie. Sapien. xvj. Ingrati ſpestāꝙͣ ÿmbernalis glaciēs tabeſcet .i. deficiet.ſ. qꝛ nō recipiet bn̄fitia q̄ ſperabat. ip̄a demūgloria fidelibꝰ ꝓmiſſa ingratꝰ pͥuat̉. Un̄ glo.ſuꝑ epl̓a ad Corin. Nemo donis dei fiet bt̄uſqͥ eis extiterit ingͣtus. Sicut eī ẜm iura ciuilia pr̄ ꝓpter īgratitudīeꝫ pt̄ pͥuare filiū extoto hereditate bonoꝝ ſuoꝝ qͥ al̓ non poſſꝫ.ita beꝰ pr̄ pͥuat ingͣtos hereditate glorie ſi ꝑſeuerēt ī ingͣtitudīe. Nō em̄ defacili ſūt ſubtrahenda bn̄ficia ingratis. Un̄ dicit. b Tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. cvij. ꝙ circa ingratū duo ſūt cōſiderāda. Primū quidē qͥd ip̄e ingratꝰ dignuſſit pati: ⁊ ſic certū eſt ꝙ meret̉ beneficij ſubtractionem. Aliud eſt ꝯſiderādū .ſ. qͥd oporteat ip̄m benefitiū facere. Et prīo quidē nondebet eſſe facilis ad ingratitudinē iudicādaꝫqꝛ frequēter (vt ait Sen̄) qͥ nō reddit. tamēgratus eſt. ex eo videlicet qꝛ forte non occurrit ei facultas aut opportuītas reddēdi. Secūdo debet attendere beneficus vt beneficiatū de ingrato faciat gratū. qd̓ ſi nō pt̄ primobn̄ficio face̓ forte faciet ſcd̓o. Ꝙ ſi benefitijsmultiplicatis īgratitudinē augeat ⁊ peior fiat tūc a bn̄ficiorū exhibitōe ceſſare debet. Etſic facit glorioſus deus. de qͦ Luc. vj. ꝙ benignus eſt ſuꝑ īgratos ⁊ malos. quē imitari debemus vt ibi d̓r. Nā (vt dicit hiero) Aoderatio dei ac pietas ſolū noſtrū reditū querit ac

nos cupit longa ſua bonitate ſaluare. videlicet non ſubtrahendo bona nobis collata diuexpectando ad penitētiaꝫ addendo continueet alia vt grati reuertamur ad eum. Et ſubdit hiero. ꝙ ſi non conuertimur. ſi duri corde ſumus. ſi ī peccatis uſqꝫ ad mortem illicite ꝑduramus. aſſidue peccantiū non miſeret̉deus. diſ. xciij. c. Diaconi. ⁊ ſic demū ablatisa nobis bonis ſuis ingratos ad gehennā tradit. Et ideo noli obliuiſci om̄es retributiōeseius. Sed benedic aīa mea dominum. Anima habet pote­ .§. vij.tias quibꝰ operat̉. intellectiuā .ſ. volitiuamet ſenſitiuam. Benedic gͦ intellectu rememorādo ⁊ ꝯſiderando bona tibi collata. Oīa noſtra ſūt (ait apl̓s. j. ad Corin. iij) .ſ. Diuinalia ad fruēdū .i. ꝑſone diuine. Intellectualia.i. angeli ad ſeruienduꝫ. quia vt d̓r ad heb̓. j.Qm̄es admīſtratorij ſpūs ſūt. Rationalia adꝯuiuendum .i. hoīes. Irrōnalia ad vtēdum.p̄s. Omīa ſb̓ieciſti ſub pedibꝰ eius. Diſce (aitBern̄) ꝯſiderare ſingula q̄ tibi apponūt̉ .ſ. benefitia vt nulla ſint que debita gr̄arūactiōefruſtrētur. Benedic affectu ſuꝑ oīa diligendo tātū benefactorē. Nā ethnici hoc faciuntvt diligāt eis bn̄faciētes. Aug. ī li. de cathecizādis rudibꝰ. Si amare piget reamare nōpigeat .ſ. deuꝫ ꝓ tantis benefitijs. Nullꝰ em̄ ētam fere mentis .i. ita ingratus et durus qͥ ⁊ſi nō vult impēdere. vult tn̄ repēdere. Sꝫ tāta eſt ingratitudo hoīs vt qd̓cūqꝫ tꝑale etiaꝫvile magiſꝙͣ deū diligat. Unde in finali iudicio hanc īgratitudīeꝫ exprobrando reprobisoſtēdet dicēs (vt ait Criſoꝰ) Ego ꝓpter voshō factus ſū. Propter vos deluſus et crucifixus. Ubi eſt tantaꝝ meaꝝ iniuriarū fructꝰ:Ubi eſt ſeruitus quā mihi debuiſtis p̄cio ſāguinis; Ego ſuꝑ gloriam meaꝫ vos habui cūeſſem deus apparens homo. ⁊ vos om̄eꝫ rē viliſſimaꝫ terre amplius dilexiſtis ꝙͣ iuſticiammeā ⁊ fidem. Bene dic ſēſitiua potētia .i. voce laudando deum ⁊ omībꝰ ſenſibꝰ ei ſeruiendo. iuxta illud apl̓i. Magnificabit̉ xp̄c ī corpore meo. Ad huiuſmōi .ſ. obſequiū p̄ſtandūdeo inducit omīs creatura ſeruiens ad nutūſuo creatori. Unde dicit Hugo d̓ ſācto victore. ꝙ q̄libet creatura trina voce quēlibet alloquit̉. videlicꝫ accipe. redde. fuge. Accipe benefitiū ex me ad vſum tuū. Accipe inqͥt celūa me illumīatōeꝫ ⁊ motū. Accipe inqͥt ignisa me calorem. Accipe ab aere reſpiratōnem.Accipe ab aqua refrigeriū ⁊ lotioneꝫ. Accipe ait terra a me animalia. victualia. metalla. ⁊ ſuſtentationeꝫ. Scd̓a vox eſt redde .ſ.obſequium tuo benefactori ⁊ meo creatori. qͥideo me creauit vt tibi ſeruirem. Ego vt grata ſemper tibi obſequor dum tibi ſeruio. Tugͦ multomagis ſibi obſequiū preſtes in honorem ſuum me vtendo. ⁊ ſibi de meo obſequio