CapitulūNonum

ſub diuerſis tÿrannis ī libro Iudicū et reg.et cum clamantes ad dominū compuncti addeum reuerterēt̉ deus liberaſſet eos de neceſſitatibꝰ ſuis: demū addentes ſummaꝫ ingratitudinem videlicet ī occiſione crudeliſſimaꝑnigeniti filij dei diſperſit eos ꝑ vniuerſum īẜuos et ancilias deſtructa uſqꝫ ad fūdamētaciuitate hieruſalē innūerabilibꝰ ꝑſonis mortuis gladio. peſte et fame. ex illis ab exercitibꝰ Titi et Neſpaſiani. ⁊ vitijs infidelitatiset alijs deditos ad eternam damnationē deducit. Et quia oīa in figurā cōtingebant ill̓.Facta ſūt auteꝫ ꝓpter nos ait apl̓s. j. ad Corin. x. Fuit em̄ iſte populus figuratiuꝰ ppl̓ixp̄iani. Ita demuꝫ eueniet xp̄ianis ⁊ peioraſi ingrati fuerint inuenti. Saluauit em̄ eosa peccatis eoꝝ ꝑ paſſionem ſuaꝫ. Fecit magnalia ī egipto tenebroſa mūdi. quia magnadocumenta doctoꝝ. magnas ꝯuerſiones populoꝝ. magna exempla ꝑfecte vite ſanctoꝝfecit mirabilia ī terra Eham. in terra eccleſiemirabilia miraculoꝝ. mirabilia ſacramētoꝝ.et inter ea p̄cipuū eukariſtie. terribilia ī mari rubro. quia ꝓſtratiōes diaboli et oīm peccatoꝝ. ⁊ iteruꝫ in mari penitētie et lacrimarū. et ī mari rubro effuſioīs ſanguinis martirū glorioſorū. Unde timere habent ne ſi īueniantur ingrati diſꝑgant̉ et tꝑaliter datiī captiuitatem alioꝝ. et ſpiritualiter in cruciatum demonioꝝ ⁊cͣ.Eſt aūt ingratitudo.§. j.ſpeciale peccatuꝫ. Ꝙuis em̄ ẜm. b Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. cvij. ar. ij. ī quolibꝫ pct̄o ſit material̓ingratitudo ad deū īꝙͣtū .ſ. facit homo aliqͥdqd̓ poteſt ad ingratitudinem ꝑtinere qui ſūmus benefactor eſt nobis. et tūc eſt circūſtātia aggrauās pct̄m. tn̄ formaliter ingratitudo eſt qn̄ actualiter benefitiū ꝯtemnit̉. Sic̄em̄ gratitudo eſt ſpecialis virtus habens diuerſos gradus. quoꝝ primꝰ eſt ꝙ benefitiumrecognoſcat. ſcd̓ꝰ ꝙ gratias et laudes agat.tercius ꝙ retribuat ꝓ loco et tꝑe ẜm ſua facultateꝫ. Ita ingratitudo q̄ ei opponit̉ vt patet ex ip̄o noīe. Nam ingratitudo dicit̉ qͣi nōgratitudo. eſt ſpeciale pct̄m habēs diuerſosgradus. Et quia qd̓ eſt vltimū ī generatiōe.eſt primū ī reſolutiōe. Ideo primꝰ gradus ingratitudinis eſt vt homo beneficiū nō retribuat ẜm qd̓ recepit. ſcd̓ꝰ eſt ꝙ diſſimulet .i. n̄laudet nec gr̄as agat. tercius eſt ꝙ nō recōgnoſcat ſiue ꝑ obliuionē ſiue ꝑ quēcūqꝫ aliūmobuꝫ. Et quia ī negatione intelligit̉ affirmatio oppoſita. Ibeo ad primū gradū ingratitudinis ꝑtinet ꝙ aliquis retribuat mala ꝓbonis. Ad ſcd̓m ꝙ benefitiū vituꝑet. Ad terciū ꝙ qͣi malefitiū reputet ī mēte ſua ipſū benefitiū. Unde Sen̄. ī. iij. de beneficijs. Ingratus eſt qui diſſimulat. magis ingratꝰ qui nōreddit. ingratiſſimus qui ē oblitus. Eſt autē

ẜm Tho. vbi ſupͣ. qn̄qꝫ mortale qn̄qꝫ venialeipſum peccatum ingratitudinis. Dicit̉ enimquis ingratus dupliciter vt dictuꝫ eſt. Unomodo per ſolam omiſſionem: puta quia nonrecognoſcit vel non laudat. vel nō retribuitvices pro benefitio accepto. Et hoc nō eſt ſꝑmortale. quia debitum gratitudinis ē vt homō etiā aliquid ſpecialiter tribuat ad quodnon tenetur. Et ideo ſi illud pretermittit nōpeccat mortaliter. Eſt tamen peccatum veniale. quia hoc nō prouenit niſi ex negligentiaquadam aut ex quadam indiſpoſitione homīs ad virtutē. Poteſt tamen contingere ꝙtalis ingratitudo ſit etiam mortale peccatū.vel ꝓpter interiorem ꝯtemptum. vel ꝓpter cōditionem eius quod ſubtrahit̉ benefactori abeneficiato quod ex neceſſitate debetur ſiueſimpliciter ſiue ī aliquo caſu neceſſitatis. ſicut ſiquis patrem ſuū qui poſt deum eſt maximus benefactor filij cum ab eo receꝑit eē:contemeret recognoſcere vt patrem ſuumpropter vilitatem cōditionis vel debilitateꝫſenſus vel tenuitatem ſubſtantie ⁊ huiuſmodi. Aut etiam nō ſubueniret ei ī magnis neceſſitatibus ſuis cū poſſet. vel non laudareteum in quo laudādus eſt precipue cum ex tali omiſſionē laudationis ſequit̉ ei vituperiūvel infamia ip̄ius patris. Et idem videtur dealijs qui magna beneficia contuliſſent. ſcd̓omodo dicitur aliquis ingratus quia nō ſolūpretermittit implere gratitudinis debitum.ſed etiam ꝯtrarium agit. Et hoc etiaꝫ ẜm cōditionem eius quod agitur qn̄doqꝫ eſt peccatū mortale qn̄qꝫ veīale. puta ſiqͥs deū ſūmuꝫoīm bn̄factorē qͣſi odiat ſeu ꝓ nihilo hēat vl̓ꝯtemnat ꝙ eū fecerit ī hūc mūdum venire eteſſe. qd̓ ſolet accidere cū qͥs ē tribulatōibꝰ etanguſtijs. et tēptatioībꝰ p̄ſſus. vel nō ht̄ bona q̄ ī alijs cernit. vilificans beneficia d̓i ſibiꝯceſſa. vtiqꝫ hoc ē peccatū mortale qn̄ ẜm deliberatiōꝫ rōnis euenit. Secꝰ ſi ẜm motū ſēſualitatis. Multomagis eēt ſi ip̄a dei bn̄ficiavituꝑaret ſibi collata. vel blaſphemaret euꝫqͥ ī mūdū fecit eū venire. ⁊ ꝙ nil ab eo habuit niſi mala ⁊ hꝰ mōi. Abhuc at̄ gͣuiꝰ ſi aliqͥsface̓t ī iniuriā d̓i vt ꝑſequēdo ẜuos dei ⁊ hꝰmōi. Et ſil̓r qͥ ꝑntes exprobraret et cōtumelijs affice̓t aut v̓beraret aut alias ꝑſōas multū bn̄factrices. tal̓ īgͣtitudo eēt mortale. al̓ veniale. De īgͣtitudine magna ppl̓i dei loquēsAoÿſes Deutro. xxxij. ait. Incraſſatꝰ ē dilectꝰ et recalcit̉uit. īcͣſſatus. īpīguatꝰ. dilatatus. dereliqͥt deū factorē ſuū. ⁊ receſſit a d̓o ſalutari ſuo. īcraſſatꝰ .ſ. ī naturalibꝰ bonis collatis ſibi. īpīguatꝰ ī ſpūalibꝰ. dilatatꝰ ī tꝑalibus. recalcitrauit offendendo opere. dereliqͥtdeum non recognoſcendo beneficia. et receſſit a deo non agendo gratias ei. non laudando ip̄m ſed idola. Cū autē īgratitudo ē veīale