CapitulumOctauum

in ſermonibꝰ tuis ⁊ vincas cū iudicaris .i. exhoc ſequetur hoc bonum eſt: qꝛ iuſtificabe̓is.i. iuſtꝰ manifeſtaberis .i. verax ī ſermonibustuis ī quibꝰ veniam ꝓmittis peccatoribꝰ cōuerſis: nō ſolum illo ẜmone Ezechiel̓. xviij.Pct̄or ī qͣcunqꝫ hora ꝯuerſus fuerit ⁊cͣ. quiahꝰ mōi verba pͣs pͥus fuerūt dicta ante verbaEzech̓. Gzetia illo ſermone qͦ d̓r Leui. xxvj.Orabūt ꝓ impietatibꝰ ſuis et recordabor federis mei. Et deutro. xxx. Si ductꝰ penitudine reuerſus fueris ad deū reducet te dn̄s deꝰtuus et miſerebit̉ tui. et vincas .i. vīces opinioneꝫ hoīm falſo eſtimātiū cū iudicaris abeis .i. eſtimaris ꝙ nō parces pct̄m dauid vl̓alijs pct̄oribꝰ: ita ꝙ ly vt h̓ tenet̉ cōſecutiuenō cauſatiue. Alius ſēſus eſt vt ly vt referat̉nō ad illud mūda me. ſꝫ ad illud tibi ſoli peccaui ꝯſecutiue tn̄ nō cauſatiue. ⁊ eſt ſēſus. ijReg. xij. Ego peccaui tibi vt iuſtificeris ī ẜmonibꝰ tuis .i. ex pct̄o meo ꝯſecutum eſt: qꝛtu appares iuſtus .i. fidelis. ⁊ verax ī tuis ſermonibꝰ .i. ꝓmiſſionibꝰ. nō frāgens ipſa ⁊ ꝯtͣfaciēs ꝓpter peccatū meū vel alioꝝ. Promiſerat em̄ deus dd̓ ꝙ regnū ſuum ſtabiliret ineternum. ij Reg. vij. que ꝓmiſſio erat implēda ꝑ incarnationem xp̄i. ſed a quibuſdaꝫ dicebat̉ ꝙ ꝓpter peccatū bauid nō eſſet deus illam obſeruaturus: ſed qꝛ talis ꝓphecia eratꝓphecia nō comīatioīs q̄ mutari poteſt ſi humana merita mutātur. ẜm illud hiere. viij.Repente loquar aduerſus gētē: qꝛ ad illa reſpicit. ſꝫ erat ꝓphecia p̄deſtinationis ẜm quādicit̉ aliquid qͣſi oībus modis implendum.Et ideo ſi factum non fuiſſet quod ꝓmiſſū ēDauid p̄iudicaret diuine iuſticie .i. veritati.et non appareret deus verax et fidelis ī promiſſis oīmode implendis. Sed implendo ꝓmiſſum illud etiā peccāte Dauid apparet iuſtus .i. verax in ſuis ſermonibꝰ ꝓmiſſorijs. etvincit opinionem falſā qͣ iudicat̉ mutabiliset nō fidelis ī ꝓmiſſis. Et hec ē expoſitō ſecūba ad ꝓpoſitū apl̓i ibi inducta. Alie expoſitiones dimittāt̉. ¶ Item iudicāt alij deū temerarie eo .ſ. ꝙ affligat bonos et nō p̄miet h̓de quibꝰ d̓r Malach̓. iij. Dixiſtis vanus eſt qͥſeruit deo. et quod emolumentū recepimusqꝛ mādatis eius obediuimus? Sꝫ hoc eē falſū ⁊ temēariū iudiciū on̄dit ip̄e dicēs hiere.Quid vultis mecū ī iudicio ꝯtendere? Om̄escereliquiſtis me vn̄ qͥlibꝫ meret̉ gehēnaꝫ ſoium ꝓter originale: et alias penas: ⁊ iō nulius p̄t̄ ꝯqueri. hiere. xij. Iuſtus qͥdeꝫ tu es. depeni. diſ. iij. Quid ergo.Atum ad terciū.§. iij.prīcipalē .ſ. iudicādo de ſeipſo temerarie d̓r. jͣ.Eorin̄. xj. Si noſmetipſos iudicaremus nonbtiqꝫ a dn̄o iudicaremur. In iudicio hoc ꝓpopͥmo oportet fieri diligēteꝫ examīationē. etde hoc intelligit̉ autoritas. Scd̓o redarguti-

onem et punitionem ī ſe de manifeſtis ⁊ hocquilibꝫ. iuxta illud p̄s. Feci iudiciū et iuſticiā. Uercio pt̄ fieri abſolutō vt .ſ. quis ꝓcerto reputet ſe innocentem ⁊ ſū mortali. ⁊ hocnulli licꝫ. Gi de hoc apl̓s. j. ad Corin. iiij. Neqꝫ meip̄m iudico. hec Tho. ſuꝑ epl̓as. ¶ Sciendū igit̉ ꝙ tale iudiciū eſt temerariū qn̄ qͥsexiſtimat certitudinaliter eſſe ſe deo gratū ⁊virtuoſū: qꝛ eum nō remordet ꝯſcīa de mortali. Ande ab hoc iudicio cauet ſibi apl̓us dicēs. j. ad Corin. iiij. Neqꝫ meipſū iudico .i. innocētem ꝓ certo me nō eſtimo. Cuiꝰ rōnē aſſignās ſubdit. Nihil mihi ꝯſcius ſū .i. nō habeo ꝯſcīaꝫ alicuiꝰ pct̄i mortalis. ſꝫ nō in hociuſtificatus ſū .i. nō ſufficit ad hoc ꝙ me iuſtum vere ꝓnūciem. qꝛ pn̄t aliqͣ pct̄a ī me eēq̄ me latent. iuxta illud p̄s. Delicta qͥs ītelligit. Sꝫ hec .ſ. certitudo iudicij de corde alicꝰreſeruat̉ ſoli deo. ꝓpterea ſubdit. Qui at̄ iudicat me dn̄s eſt. ẜm illud ꝓuer. xvj. Spirituū pōderator ē dn̄s. Nā de hoīe d̓r etiā qͦ at̄ſeipſū. Nemo ſcit .ſ. ꝑ certitudinem vtꝝ odiovel amore ſcꝫ dei ſit dignus. Eccleſiaſtes. ix.ꝙͣuis em̄ quis videat ſe age̓ virtuoſa oꝑa etfrequēter et delectabiliter et ꝓmpte qͦ ad debitū fineꝫ qd̓ eſt ſignū habitꝰ generati. tn̄ qꝛactꝰ virtutū acquiſitaꝝ ſūt oīno ſil̓es actibꝰv̓tutū infuſarū nō pt̄ qͣs ſcire vtꝝ talis actꝰbonus ꝓcedat a virtute p̄ciſe acqͣſita ī ip̄o q̄nō ſufficit ad ſalutē. aut a virtute infuſa neceſſaria ad ſalutē q̄ eſt ex gr̄a. Scd̓o ē temerariū iudiciū de ſeip̄o cū eſtimat ſibi lice̓ iudicare de cūctis reputās ſe ſpūaleꝫ. ꝓ eo qd̓dīc apl̓us. j. ad Corin. ij. Spūalis omīa iudicat et ip̄e a nemine iudicat̉. Temerariū ē em̄et p̄ſumptuoſū vt qͥs reputet ſe ſpūaleꝫ. Naꝫẜm Tho. ſuꝑ dicta autoritate d̓r ſpūalis cuiꝰſpūs illuſtrat̉ ẜm intellectuꝫ. ⁊ inflāmat̉ ẜmaffectū a ſpūſct̄o. qd̓ ſciri ꝓcerto nō pt̄. Necintelligitur illud apl̓i ꝙ talis ſpūalis iudicꝫomīa facta hoīm etiaꝫ dubia: ſed ꝙ de ſingulis que pertinent ad ſalutem rectum iudiciūhabet vtrum .ſ. hoc ſit bonum vel malū. Naꝫvt dicit̉ .jͣ. ethicoꝝ. Unuſqͥſqꝫ bene iudicat q̄cognoſcit. et horum eſt optimus iudex. ſicutmedicus de medicinalibꝰ. et ſicut vere virtuoſus de moribus qui ſint boni vel mali. Quiautem nō eſt ſpiritualis modo p̄dicto nō pt̄bene iudicare de huiuſmodi. Et ideo ſubditꝙ ipſe ſpiritualis a nemine .i. ab homine nōſpirituali non iudicatur. Non autem intelligendum eſt tanꝙͣ a ſuperiori ſuo non poſſitiudicari ſicut alij. Tercio eſt iudicium temerarium quādo quis eſtimat nō curādū quicquid iudicēt vel ſuſpicēt̉ hoīes d̓ eo bonū vl̓malum. ꝓ eo qd̓ ait apl̓us. j Corin. iiij. Mihiat̄ pro minimo eſt vt a vobis iudicer vtruꝫ.ſ. ſim fidelis et idoneus miniſter xp̄i. aut abhumano die .i. ab humano intellectu quo-