Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
762
Einzelbild herunterladen
 

TitulusCercius

q̄ foris ſūt. deꝰ at̄ ītuet̉ cor. Cuꝫ igr̄ in his q̄ deſe mala n̄ ſūt ſꝫ de gene̓ bonoꝝ vt elemoſine.ieiuniū ⁊ hmōi. vl̓ ī dr̄a. vt comede̓. bibe̓. loqͣ.⁊ hmōi. malitia eoꝝ .i. ꝙ ſint male facta ꝓcedat hoc ex mala intētōne faciētis. ⁊ intētō ſitocculta. Iō iudicās male de aliqͦ vſurpat deoiudiciū ſuū. vn̄ valde ſuꝑbꝰ et arrogās. Et iōdicit apl̓us Ro. xiiij. Tu aūt qͥs es qͥ iudicasalienū ſeruū: i. quō p̄ſumis iudicare cor alteriꝰ qd̓ deo reẜuat̉? Pertinet etiaꝫ ad temerariū iudiciū ꝙ aliqͥs qͥ eū qͥ nūc malꝰ ē manifeſte velit iudicare dānādū niſi ꝑ p̄ſuppoſitōem.ſ. ſi ꝑſeueret in malo. Pōt .n. qͥlibet ꝙͣtūcūqꝫmalꝰ cōuerti ad dn̄m. Un̄ ⁊ Leo papa dicit.Nemo ē deſꝑandus dū ē ī hoc corꝑe ꝯſtitutꝰ.hoc .n. eēt iudicare d̓ futuris: qͦꝝ cognitō deoē nota. Sꝫ ⁊ de p̄teritis malis ꝓximi q̄ nouimꝰ n̄ debemꝰ iudicare .ſ. ꝙ ꝑſeueret in eis niſihoc appareat: ſꝫ eſtimare ꝙ penituerit. Nā vtdr̄. j. q. vij. Sācimꝰ. Nemo iudicādꝰ ē īmemorſalutis ſue. Pro regl̓a igr̄ iuris habet̉ ꝙ dubia ſūt ī meliorē ꝑte īterp̄tāda. extͣ de re. iur̄.c. Eſtote. Ubi etiaꝫ nota ẜm. b Tho. vbi. ſupͣ.ꝙ īterp̄tari ī meliorē vl̓ deteriorē ꝑtē ꝯtingitduplr̄. Uno mō ꝑ p̄ſuppoſitōem. alio mō ꝑ determīatōeꝫ. Scd̓m pͥmū modū .ſ. p̄ſuppoſitōistūc cū debemꝰ aliqͥbꝰ mal̓ adhibe̓ remediū ſiue alienis ſiue nr̄is. ad hoc vt ſecuriꝰ remedium adhibeat̉ debꝫ p̄ſupponi qd̓ deteriꝰ ē. qꝛ remediū qd̓ ē efficax ꝯͣ maiꝰ malum ml̓tomagīserit ꝯͣ minꝰ. Et ſic bonꝰ neſciēs ſi adhuc verepeītuerit de ꝯmiſſis iudicās ꝑ p̄ſuppoſitōnemac ſi n̄ peītuerit ſufficiēt̉. iteꝝ pluries dolet.iuxta illud Iob. ix. Uerebar oīa oꝑa mea. Etvidēs ꝑſonā igͦtā vl̓ ꝓcliuē ad malū tollā an̄eū. qd̓ poſſet furari vl̓ vn̄ poſſet male age̓ nōiudicādo illū malū determīate ſꝫ p̄ſupponēdoꝙ eē poſſꝫ: ſibi ⁊ mihi ꝓuideo. Scd̓m aliū modū .ſ. determīatōis ſic dubia ī meliorē ꝑtē ſūtinterp̄tāda. Ꝙͣtū ad terciū ꝑ hmōi iudicium ledit hō ſeip̄m. Nā vt dicit Auguſ. de occultis alieni cordis temere iudicare pct̄m ē.In qͦ .n. aliuꝫ iudicas ait apl̓us ad Ro. ij. teip̄m ꝯdēnas .i. tibi noces cōmittēdo pct̄m. vr̄punieris. Ꝙͣtū .n. hoc diſpliceat deo on̄dit̉ ꝑpunitōeꝫ. Legit̉ .n. ī vitis pr̄m ꝙ cū duo germani ſil̓ ī heremo habitarēt ad ẜuiendū deoad tātā puritatē mētiſqꝫ ꝑfectōnē venerāt vtad placitū ſuū viderēt alter alteriꝰ grām perſplēdorē q̄ndā extͣ refulgētē ſuꝑ eos. Acciditvt die qͣdā irēt ad viſitāduꝫ pr̄es ꝑ heremum⁊ cū minor ex eis videret vnū ex illis patribꝰcomedētē ſexta feria in hora terciaꝝ. iudicauit illum trāſgreſſorem ieiunij: qd̓ tunc habebatur vt p̄ceptuꝫ. Reuerſus igr̄ ad cellulamꝓpͥam cū maior orās optaret videre ſplendorem ſolitū ſuꝑ frēm minorē nil videre potuitꝓpter qd̓ vocauit eū ⁊ ſciſcitatꝰ ē ſi in aliqͦ euꝫꝯſcīa remorderet: nā mirabat̉ ꝙ non videbat

lucē ſuꝑ eū vt pͥus. Ille vero diligētiꝰ ꝑſcrutās conſcīam ſuam de nullo inqͥt recolo niſiꝙ videns taleꝫ pr̄em comedere an̄ horā maleſuſpicatus ſū de eo. qd̓ ītelligens maior illudtemerariū iudiciū fuiſſe cauſā illius ſubtractōnis gr̄e. iuſtā .n. cauſam potuit habere illeſoluendi ieiunium et ſic non peccare. pn̄iamegit cū eo. ⁊ redijt ad lucē priſtinā. Ite in vitis pr̄m cū duo frēs ſatis iuuenes ⁊ apparentes diſcurrerēt p̄dicādo verbū dei acceſſiſſētad quandam deuotiſſimam mulierem: auditafama ſāctitatis ſue: poſt diuina colloqͥa ꝯmēdātes ſe or̄onibꝰ ſuis abierunt. Illa vero videns illos ita iuuenes cepit ſuſpicari et heſitare de puritate et bonitate illorum quaſi nōpoſſent in tanto diſcurſu puritatem ſeruare.ꝓpter qd̓ cū or̄oni ſe dediſſet ꝑ ſpātiū tēporisſentiēs ſe aridā ⁊ nō guſtare ſolitaꝫ dulcedinē. cū miraret̉ ⁊ pie conq̄reret̉ de tāta ariditate: demum apparuit ſibi brata Maria durarguens eā de temeraria ſuſpitōe cōtra frēsſuos dicēs ꝙ eſſet ſufficiēs in mundo conuerſantes ꝯſeruare eos: ⁊ ꝙ ꝓpterea illa dulcedine priuata fuerat. Suꝑ qͦ penitens de temerario iudicio eos in veneratōne habuit. Exemplū etiā de heremita qͦ iudicabat Gregoriumin papatu delitiari quō fuit ſibi declaratum.Ꝙͣtū ad ſecundum.§. ij.principale .ſ. iudiciuꝫ qͦ iudicat̉ deus temerarie ab homīe. Sciēdū ꝙ temerarie iudicāt dedeo qͥ in paſſione poſiti arbitrātur deuꝫ nō eēiuſtum. vt illi qͥ dicebāt prouerbiū illud. Patres noſtri comedebant vuā acerbam: et dentes filiorum obſtupeſcunt .i. ſunt alligati (vtpulgariter dr̄) i. pres nr̄i peccauerunt ⁊ nosportauimus pena ꝓ eis Ezech̓. xviij. qd̓ ē falſum oſtendit dn̄s dicēs. Filius non portabitiniquītatē pr̄is .i. nō luet penā pro eo. nec pr̄iniqͥtatē filij: ſed vnuſqͥſqꝫ in iniqͥtate ſua morietur. qd̓ veꝝ ē qͦ ad penā tangentē aīaꝫ ſeuin alia vita. Nā pena tꝑali ẜm iuſticiaꝫ diuinā ⁊ hūanā punit̉ vnꝰ ꝓ alio ex cauſa varia.Iudiciū autem temerarium eſt quo arbitrātur aliqui deum non parcere penitentibꝰ qn̄graue eſt peccatum. quod falſum eſſe oſtenditpͣs. pͣs. l. dicens. Tibi ſoli peccaui ⁊ maluꝫ coraꝫ te feci: vt iuſtificeris in ſermonibus tuis.et vincas cum iudicaris. Que locutio obſcura eſt. et ideo exponenda. Eſt igitur vnus intellectus ẜm bea Tho. poſt glo. ſuper epl̓amRo. iij. vbi ponit̉ hec autoritas ſic. Ego peccaui tibi ſoli .i. qꝛ rex ſū nō habens ſuꝑioremhoīem qͥ me puniat de adulterio et homicidicōmiſſo .i. tibi deo reſeruatur peccatū meumpuniendū. malum coram te feci .i. ſciente etſialij ignorauerint. vel coram te .i. cito a te reſpectus oculo miſcd̓ie tue ad te cōuerſus. abhoc gͦ pct̄o munda me qꝛ cognoſco .i. doleo etpeniteo qd̓ ſupͣ petierat. et hoc vt iuſtificeris