CapitulumSextum

ſe cū fiducia diuini auxilij facultatem nr̄amnō excedit Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. cxxx. quod ītelligo cū illud eſt ſibi ꝓportōnatum ẜm cōditōemſuam p̄ſuppoſito auxilio cōmūi gr̄e. Naꝫ ſiqͥsattēptaret facere miracula. aut p̄dicare indoctus ſub fiducia diuini auxilij magna p̄ſumptō eſſet. Sed attemptando celebratōnem. cōmunionem. religionis ingreſſum. regimen impoſitum ⁊ huiuſmodi. cum debitis circumſtātijs. hec cum diuino auxilio fiūt ⁊ ſi non ꝓpriavirtute: vnde non eſſet preſumptio.Si queratur.§. ij.quod ſit grauius peccatū p̄ſūptio aut puſillanimitas ſibi ꝯͣria? heo. Iſta poſſunt conſiderari triplr̄ .ſ. ẜm ſuam ſpecieꝫ. ẜm ſuam radicem. ⁊ ẜm effectū inde ſequentem. Scd̓m primā ꝯſiderationem ſic puſillanimitas eſt deterius ⁊ freq̄ntius. deterius qͥdē eſt et gͣuiꝰ peccatum eo ꝙ ꝑ puſillanimitatē homo recedit abonis qd̓ ē peſſimum. vt dr̄. iiij. ethicoꝝ. preſūptuoſus aūt habꝫ actū ſimiliorē actui magnanimi inꝙͣtuꝫ conatur ī magnum. Et ideopuſillanimitas magis opponitur magnanimitati ꝙͣ p̄ſūptō. vn̄ ⁊ gͣuius pct̄m eſt. Eſt etiaꝫfreq̄ntius pct̄m puſillanimitas. Manifeſtuꝫeſt .n. ꝙ pluries accidit eſſe puſillanimes aliquos. qꝛ .ſ. omittūt facere bonuꝫ quod poſſūtꝙͣ qͥ ſe extēdant ad faciendū bonuꝫ quod nonpn̄t. et ideo freq̄ntius. Scd̓m hoc igr̄. b Tho.dicit puſillanimitatē ſimplr̄ eſſe maiuſꝙͣ preſumptōem. Scd̓m aūt ꝯſideratōem ſcd̓am .ſ.ꝙͣtū ad radicem eaꝝ. tūc preſūptō ē grauiuſqͥpuſillanimitas. Nā radix p̄ſumptōnis eſt ſuꝑbia. radix puſillanimitatis eſt ignorātia ſuepoſſibibitatis. et pigritia. gͣuiꝰ aūt ē ſuꝑbia qͣpigritia. immo ſuꝑbia dr̄ delictū maximum apsͣ. ẜm glo. ibi. ⁊ ẜm cōſideratōem hanc dicit̉Eccͣi. xxxvij. O p̄ſumptō nequiſſima vn̄ creata es: Ubi rn̄det glo. ꝙ de mala volūtate creature .ſ. de ſuperbia. Et Piero. ad Paulam ⁊Euſtochium. De nulla re ita iraſcitur deus ꝙͣſi pct̄or p̄ſumptuoſe ſuꝑbiat. Scd̓m terciamꝯſideratōem vr̄ gͣuius p̄ſūptio. nā ex p̄ſūptōehoīm ſequunt̉ īnumera mala ſibi ⁊ alijs. Ponūt .n. ex ea homines ſe ad honores et dignitates et officia indigniſſimi et imperitiſſimi.volūt facere ml̓ta indebite de ſenſu ſuo preſumentes neqꝫ hoīes neqꝫ deū timētes. ea attēptantes ſub quibꝰ deficiunt. ⁊ alia magna ſcādala faciūt. Un̄ dr̄ Sap̄. xvij. Semꝑ p̄ſumitſeua ꝯturbata cōſcīa. Puſillanimitas nocetſibi priuando ſe illis bonis que facere poſſet.alios per accidens non iuuando vt poſſet.Extedendo huiuſmo­ .§. iij.di materiā p̄ſūptōnis dicit Ambro. ꝙ Dauidqͥ dixerat. Ego dixi in abūdātia mea .i. bonorū ſpūaliū. nō mouebor ineternū .ſ. recedēdoa rectitudine vite ꝑ pct̄m ſciens ſibi nocuiſſe

illam iactantiā ⁊ preſūptōneꝫ. ſubdit. Auertiſti faciem tuam a me. ſcilicet ſubtrahendogratiam. et factus ſum conturbatus in peccata varia lapſus. vj. queſtione prima. imitare. In quibus verbis p̄s. tria oſtenduntur.¶ Primo ſui p̄ſūptio. ibi. Ego dixi in abundātia me: non mo. ineter. Secundo dei punitio. ibi. Auertiſti faciem tuam a me. Tercōmali conſecutio. ibi. factus ſum conturbatꝰ.Loquitur preſumens de ſe in corde ſuo confidens de abundantia bonorum ſpiritualiumſuorum. non mouebor. ſcilicet recebēdo a deoper peccatum ineternum nunꝙͣ. Sic Petrusapoſtolus de ſe preſumens inquit. Etſi om̄esſcandaliſati fuerint: ſed non ego. qui tamenceteris deterius cecidit negans xp̄m ad vocēancille Math̓. xxvj. ¶ Sciendum tamen eſtꝙ triplex eſt preſumptio. Prima eſt preſūptōde ꝓpria iuſticia. Secunda eſt preſumptio deſua ſcientia. Tercia eſt preſumptō de iniuſtapotentia. De prima dicit Hiero. Nulla preſūptio pernicioſiorꝙͣ de propria iuſticia et ſcientia ſuperbire. Preſumit autem quis de ꝓpriaiuſticia quando propter opera precedētia ſuabona multiplicia ita cōfidit de virtute et conſtantia ſua ꝙ amiſſo timore exponit ſe ꝑiculis peccatorum tanꝙͣ ſit certus de nō peccando. Sed vt ait Leo papa ī ſermone. xl. Nemode ſui cordis puritate confidat .ſ. preſumēdo.quia peruigil ille hoſtis acrioribus pulſat inſidijs quos maxime nouit abſtinere a peccatis. Et per hunc modum diabolus aliquandodecipit homines vt cum per plura tempora n̄fuerint temptati vel inclinati ad aliquod genus peccati et pręcipue carnis et habuerintoportunitatem peccandi: ſic redbat eos ſecuros. ⁊ īcautos ⁊ demū tͣhat ad malū. Un̄ legit̉in vitiſpatrum ꝙ cum quidam eſſet infirmatus grauiter et iam ſenex. propter quod eratgrauis congregationi. petijt ille licentiam ababbate eundi ad ciuitatem ad locum vbi abaliqua muliere gubernaretur et nō eſſet onroſus fratribꝰ. cui cū abbas ꝯtͣdiceret ne forte ī fornicatōeꝫ caderꝫ: ille ꝯtriſtatꝰ ait. Egoſū mortuꝰ corꝑe. ⁊ quō pt̄ iſtud mihi ꝯtinge̓?Cui ille. ⁊ ſi tu mortuꝰ es n̄ ē mortuꝰ diabolustēptator. qͥ cū iuiſſet ī ciuitatē q̄dā v̓go ob deuotōeꝫ ſe obtulit ad ẜuiēdū ei. Et cū aliqͣntulū ꝯualuiſſet. ex nimia ſūpta familiaritate ⁊fiducia eaꝫ cogͦuit. ⁊ ex ea filiū ſuſcepit. de qͦtn̄ publice penituit exhortās alios ſui exēplone de ſe p̄ſumerēt. Et vere hō habꝫ timere etnō p̄ſume̓ ꝯſide rata hoīm inualitudine. demonū fortitudine. ⁊ lapſoꝝ multitudine. Tantaē imbecillitas nr̄a vt vnū verbuꝫ blādum velaſpeꝝ nos flectat ad malū. ⁊ cogitāti de diuinis ſubito ſurripiat peſſima temptatio. Niſiquia dominus adiuuit me ait p̄s. paulominꝰhabitaſſet in inferno aīa mea. Hoſtes autem