TitulusTercius

dignificant ſe bonis pluſꝙͣ ſint digni. ¶ Secūdo ſunt inſipientes vel preſumentes inꝙͣtumconantur ad honorabiliora et alta que ſuntſupra ipſos. ¶ Tercō indebite vtunt̉ eis. Demum quando nō poſſunt perficere redarguūtur ⁊ ab alijs ⁊ a propria conſcientia. Et cuꝫnon poſſunt habere honorem in virtutibꝰ etin magnis factis: volunt honorari per fortunas. Unde ornant ſe veſtibꝰ ⁊ componunt figuras corporis ſui vt decentes videantur: etvolunt ꝙ bone fortune eorum ſicut diuitie ethuiuſmodi ſint manifeſte alijs: vnde et ip̄i dicunt et narrant fortunas ſuas vt inde honorentur. Non tamē ambitio eſt circa exteriorēornatum vel fortunaꝫ niſi ẜm ꝙ hoc pertinetad honorē Tho. et Alb̓. ī cōmē. ſuꝑ li. ethico.Capitulum ſextumde preſumptione.Reſūptō ſumitur multipliciter. Aliquando enim ponitur pro probatione ſemiplena iniurę: ⁊ ſic dicitur in regula iuris.ꝙ ſemel malus ſemper preſumitur malus. deregula iuris. in. vj. cum ſuis concordantijs.Aliquando ſumitur pro quadam bona confidentia ⁊ ſic accipitur Iudith. vj. Genedictuses domine qui non relinquis preſumentes dete Et diſtinctionę. iiij. c. Deniqꝫ dicit Grego.ꝙ mulier que fluxum ſanguinis patiebatur.xp̄m preſumpſit tangere. id eſt deuote. confidit propter ſanitatem habendam. Aliquando ſumitur pro vna ex ſpeciebus blaſphemiein ſpiritumſanctum qua quis indebite ſperatdei miſericordiam conſequi permanendo inpeccatis. Aliquando ſumitur prout opponit̉magnanimitati. et eſt ſpeciēs ſuperbie: et dehac alijs mobis acceptōnis omiſſis nunc hicagitur. Et poteſt deſcribi ſic. ꝙ preſumptō eſtvitiuꝫ quo quis aggreditur vel exequitur eaque ſupra facultatem ſuam ſunt ⁊ conditōeꝫ.¶ Pro cuius declaratōne ſciendum eſt ꝙ magnanimitas eſt virtus moralis tendēs ad magna opera ⁊ magnos honores: ſed ẜm ratōeꝫ⁊ ẜm virtutem ſuam ⁊ dignitatem. huic autēvirtuti opponitur aliquod vitium ẜm defectū⁊ aliquod ẜm exceſſum. ſicut ⁊ in alijs virtutibus moralibus. Et ẜm defectū quidem opponitur vitium puſillanimitatis quo quis retͣhit ſe ab hijs bonis quibꝰ eſt dignus vl̓ aptꝰdum ſcilicet non conatur ad operandum eaque ſibi competerent ſecūdum ſtatum ſuum.⁊ hoc prohibetur Eccͣi. vij. Noli eſſe puſillanimis in animo tuo. Sed per exceſſum opponitur magnanimitati preſumptio ⁊ ambitio: ſꝫdiuerſis modis. Nec eſt inconueniēs vni virtuti opponi plura vitiā ẜm diuerſos reſpectꝰ.Uitium em̄ ambitionis opponitur magnani-

mitati inꝙͣtuꝫ inordinate tendit ad magnoshonores ⁊ indebite vtitur eis. quia nec ad debitum finem nec debito modo. Sed magnanimitas tendit ad illa ordinate ⁊ debito modo.Uitium autem preſumptōnis attemptat magnum opus excedens tamen ſuam facultatē.Punc Areſto. ventoſū vocat. ij. ⁊. iiij. ethico.Sed magnanimitas aggreditur opus ſibi ꝓportōnatum. Ꝙ autē aliquis attemptet opꝰfacere ſuam facultatem excedens: vitioſum ē⁊ peccatum. quaſi contra ordinem naturaleꝫexiſtēs: quod facit preſumptuoſus Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. cxxx. Et de hoc Iudith. vj. De ſe et deſua virtute p̄ſumentes humilias .ſ. tu deus.Circa hoc tamen.§. j.tria ſunt notanda. Primum eſt ꝙ ſicut exn̄sin ſtatu etatis imperfecte. ſcilicet puerilis. p̄ſumptuoſus eēt ſi attemptaret facere ea quead ſtatum perfecte etatis. ſcilicet virilis pertinent. vt itinerando facere magnam dietaꝫ.portando maximuꝫ pondus faciendo ſermonem ad populum. ⁊ huiuſmodi. Non autē eētpreſumptuoſus ſi ad hoc tendat puer vt adopera etatis ꝑfecte proficiat: puta ſi ambuletper aliquod miliare. ſi portet paruū pōdus.ſi aliquid menti recitet coram aliquibꝰ. ⁊ huiuſmodi. Sic exiſtens in ſtatu virtutis imꝑfecte eſſet preſumptuoſus ſi ſtatim attemptaret facere ea que ſūt virtutis perfecte. vt exponere ſe operi vbi eſſet periculum martirij.vel tradere ſe vite contemplatiue. vl̓ exponere ſe aliorum regimini. vel facere exceſſiuaspenitentias. ⁊ huiuſmodi. non autem eſſet p̄ſumptuoſus ſi ad hoc tendat vt in virtutē ꝑfectā ꝓficiat. vt faciebat apl̓us ad Phil̓. iij.Que retro ſū oblitꝰ in āteriora me extēdensad brauiū ſeqͦr ſuꝑne vocatōis qͣſi ꝑ ꝯtinuuꝫꝓfectuꝫ. Nemo .n. repēte fit ſūmꝰ: ſed a minimis qͥſqꝫ īchoat vt ad maiora ꝑueniat. dicitGratianꝰ de peniten. diſti. ij. Dum ſanctam.¶ Scd̓o notādū ē ꝙ ſi hō vult ſe tͣhere ⁊ ꝯuertere ad diuina ꝑ or̄onē. ꝯtēplatōneꝫ. ⁊ hmōi.piuēdo ſe eis ꝑ ītellectū ⁊ volūtatē ꝙͣuis diuina ſint ſupͣ hoīeꝫ n̄ tn̄ dicet̉ p̄ſūptuoſus ſi debito mō. i. ẜm capacitatē ſua ſę applicet eis. ⁊rō ē qꝛ ī hoīe ſūt q̄dā potētie naturales. vt ītellectꝰ ⁊ volūtas ꝑ qͣs pt̄ hō ꝯiūgi īmortalibus ⁊ diuinis. Eēt at̄ p̄ſūptuoſus ſi ītellectūapplicaret ad ea q̄ ſunt ſupͣ capacitatē ſuā adapprehendēdū ꝓpt̓ qd̓ dr̄ Eccͣi. iij. Altōra te nequelieris: et fortiora te ne ſcrutatus fueris.¶ Tercō notādū ē ꝙ ſiqͥs ītēdat aliqd̓ v̓tuoſū opꝰ ſace̓ v̓tute ſua excedes facultatē ſuam.tal̓ dr̄ vētoſus ⁊ p̄ſūptuoſus. Et hoc mō n̄ ſumꝰ ſufficiētes cogitare aliqͦd boni vel face̓ exnob̓ (vt dr̄. ij Coꝝ. iij) i. v̓tute ꝓpͥa. Sꝫ ſi aliqͦsattēptat aliqd̓ magnū opus. facere non ex ſeſꝫ virtute diuni auxilij. hoc iam non erit preſūptuoſum. cuiꝰ rō eſt. quia magnū opus de