Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
707
Einzelbild herunterladen
 

CapitulumSeptimum

piculū. Sunt vtiqꝫ qͥdam viri ſcienter vxorūadulteriū ſuſtinentes. vel etiā conſencientesīmo qn̄qꝫ vxores ſuas ad hoc artātes. vel qꝛꝓprios filios pn̄t habe̓. vel alia qͣcūqꝫ pudenda occaſioē. Facta aūt notificatōne an̄ꝙͣvir eiꝰ educatōne talis filij expendat videt̉deobligari a reſtitutōe aliqͣ fiēda. qꝛ fecit qd̓ īſe fuit vt dānū euitaret viri expenſaꝝ ī educādo he̓ditatōnis quo ad alios. ar. extͣ de īin.. da. Si culpa. Nec tn̄ debet maīfeſtae̓adulteriū ꝓpter ꝑiculum ꝑſone. infamie detrimentū: odium ad euitandū. Et ſi antemanifeſtatōem iam aliqͣ cōſūpſiſſꝫ huiuſmoīputatiuus filiꝰ: tenebit̉ ip̄a mater inqͣntū poterit ſatiſface̓ ſi aliquid vt ſuuꝫ poſſidet. Et ſimagnꝰ exiſtēs qn̄ hoc notificat̉. vellet ip̄efiliꝰ crede̓ hoc: nec crede̓ bonis putatiui pr̄ispetens ſaltē legittimā ſine cauſis exp̄ſſis aiure aufferri p̄t ut legittimꝰ filiꝰ: nec contrariū poteſt ꝓbari. tenebit̉ nihilominꝰ ipſamulier heredibꝰ de portōne illa ablata ſibi deeo tn̄ qd̓ p̄t plꝰ. extͣ de re. iu. li. ſexto. Nemo. Et hoc qꝛ fuit ī mora notificandi qn̄ potuit ꝓuideri. Sed nūquid mulier talis debetreuelare crimē ſuum filio ſpurio īduce̓ euꝫad dimittēdū hereditatē vero heredi? Ad hocdicendū ẜm Sco. vbi ſupͣ. aūt filius crederetmr̄i aut. Si aūt crederet: aūt ꝓbabile ē ꝓpter hoc dimitte̓t dictā hereditateꝫ. Nampaucos reꝑire ꝯtingit ita ꝑfecti ſint propter ſeruandā iuſticiā in foro dei dimittantmagnas poſſeſſioēs qͣs retinere poſſunt iureexteriori. velīt ſpurij reputari: nec hoc mr̄p̄ſumere p̄t. niſi antea multum fuiſſet exꝑtade bona voluntate filij ſui. debet ſe exponere certo periculo defamatōnis apud filiumꝓpter incertā correctōem illiꝰ. Si v̓o crederet tūc ſeq̄ret̉ inde duplex malū. pͥmū quiaipſa defamaret̉. ſcd̓o quia ab illo he̓ditas ſic̄antea poſſideret̉. Si quis aūt obſtet tali filio debeat reuelari ne .ſ. ignoranter cōpularetur mr̄imoniū ſue ſorori aut alteri ſue ꝓpīque ſeu alia faceret a iure ſpurijs prohibita ſunt. dicēdū talis ignorācia dum ꝑſeuerat omīo excuſat ſit ignorācia fct̄i. Si qn̄tn̄ factū veniret ad lucē tale mr̄imoniū eſſetdirimēdū. Si tn̄ querat̉ an dato talis filiꝰex verbis mr̄is ſe ſpuriū credat teneat̉ reſticuere bona habuit a marito mr̄is ceteris filijs alijs he̓dibꝰ p̄dct̄i mariti. dicēdū ſi hocīdubitant̉ credit rōne illd̓ credēdi hꝫ: tenet̉ẜm deuꝫ tn̄ iure humano. Si tn̄ habetſufficiētē cauſā ratōem credēdi. tūc reddere tenet̉ exqͦ ſe vel alteꝝ ſibi daret nonhabet ſufficientē ſeu cōdignā ratōem credēdiSūt aūt inter cetera qͣtuor ſigna que reddūtſuſpectam taleꝫ mr̄em ita ei hoc non debetbefacili credi.

Primum eſt amor. Primum eſtSecundum eſt odium.amor .i. ſiTercium ſtulticia.diligit aliaꝫQuartum incertitudo.ꝓleꝫ viri ſui.Secundū ē odiū videlicꝫ ſi p̄ſumit̉ ipſum veleiꝰ vxorem odire. Tercium ē ſtulticia quia .ſ.mulier fatua et leuis eſt vel ꝑtinacis ſenſus. Quartū eſt incertitudo cōſtet eſſe vl̓fuiſſe certam hūc cōcepit de adulteriode viro. em̄ hoc p̄t adultere eſſe certū.Sꝫ qd̓ remediuꝫ tali mulieri debet exhiberi?Dicendū ei ẜm Sco. vbi ſupͣ triplex remediū dari poteſt. Primū remediū ē inducatfiliū intrare religionem. ettn̄ talē poſſitfeſſionē ſuam ſeruare ne .ſ. īcidat ī ſcillaꝫ cupiens vitae̓ caribdim. Secūdū ē fiat clericus. vnde valeat tn̄ ẜm deū eccleſiaſtica bn̄ficia acceptare: hijs qͣſi ſufficientibꝰ meritoiam cōtentꝰ dimittat hereditatē alteri fratrilaico in ſeculo remanēti. Si tn̄ nullā ꝑſuaſioneꝫ honeſtam cor talis filij mater flecterepoteſt vt hereditateꝫ dimittat. videt̉ debeat ſe ꝓdere illi certa ſit talis ab eainꝑſuaſibilis in alijs licitis honeſtis flecteret̉ ex illo immo forte tenatiꝰ retineret neſpurius putaret̉: talē notā multū caueātmale nati. Tūc demū terciū remedium addendū ē .ſ. ſaluo iure humano abſqꝫ infamia ſua poteſt debet de ſua dote ea habebit ī pt̄ate vel de parafernalibꝰ ſi hꝫ. ceterisbonis laboribꝰ ſudoribus ſuis īdemneꝫ facere viꝝ legittimā eiꝰ ꝓlem. Obligat̉ em̄ viro ſatiſfacere de cōſūptis ab illegittimo filioſed talis filiꝰ ſatiſfacere tenet̉ cōſumpſitꝙͣdiu in bona fide fuit. de hereditate aūt mulier obligat̉ heredibꝰ viri ab inteſtato. vl̓ heredibꝰ ſcriptis. vel qͥbꝰ veriſil̓it̓ credit̉ reliquiſſet heditatē. Qd̓ ſi neſcit̉ debet pauꝑibꝰerogari. Tenetur inꝙͣ ẜm correſpondentiamiuſticie. em̄ dico teneat̉ ad reſtitutōemeqͥualentis hereditati. qꝛ vt ſuperius dictū ēplurimū quidam differt int̓ hr̄e et ꝓpe eſſe: ſꝫquia iſte legittimꝰ heres nūꝙͣ habuit he̓ditatēlicet ẜm iuſticiam fuerit ꝓpe ꝓpterea minuſqͥequiualens he̓ditati ſibi ſufficit hereditatefienda. Illud autē minus determinet̉ ẜm arbi triuꝫ boni viri. ſi nec hoc fieri p̄t ꝓtūc obligat̉: tenebit̉ tn̄ ꝑueniet ad pinguiorem fortunā. extͣ de ſolutōe Odoarbꝰ. Si v̓otal̓ mulier nunꝙͣ hꝫ vn̄ reſtitue̓ poſſit: tūc eximpotēcia excuſat̉ ſi habeat ſatiſfaciendi propoſitū. xiiij. q. vj. Si res. De adultero aūtcuiꝰ ē filiꝰ dicēdū videt̉ ſi ſcit vel credit v̓iſimilit̓ illū eſſe ſuū. vbi mr̄ ip̄a ſatiſface̓ valeat videt̉ teneat̉ de expēſis educatōis pr̄iputatiuo. qꝛ cauſā efficacē dedit tali dāno extra de īiu. dam. da. Si culpa. ẜm tn̄ poſſibilitatem ſuam. Et ſi mitteret ip̄a adultera at̄hoſpitale. vel finxiſſet mortuuꝫ peperiſſe vel