¶ De tribuloCa. CCXXRibulꝰ eſt frutextſpinoſus q̇ mollior eſt qͣꝫ ſit arbor⁊ durior qͣꝫ ſit herba. Cuiꝰ due ſūtſpecies .ſ. maior que creſcit iuxta ſepes. vt dicit pli. li. xxj. c. xvj. Tribulꝰ dura res eſt ſeptavillaꝝ obtinet. in altū creſcit ſꝫ cū nō habeatvires vt directe ſe extollat incuruat̉ ⁊ verſusterrā ſe reflectit. dētes habꝫ acutiſſimos aculeos acutos ⁊ dentatos. ⁊ ſingule eiuſ virgule a ſummo vſqꝫ deorſum ad radicē aculeisſunt munite. Alia eſt ſpēs tribuli mīor ⁊ creſcit in locis paluſtribꝰ ⁊ in campis ⁊ eſt minor in lōgitudine ⁊ groſſitudine qͣꝫ ſit maiorFolia habꝫ minuta ⁊ rotuda. haſtulas ꝓijcitlongas teneras rubeas ſparſas ꝑ terraꝫ diffuſas aculeatas ꝑ totum ⁊ ſpinoſas. Iloremfaciunt albū et fructu primo virideꝫ deinderubeū tandem nigrū ⁊ hunc fructu diliguntſerpetes colubri ⁊ buſoneſ. ⁊ iō talem fructucomedere hominibꝰ nō eſt tutū et cui ipſuꝫcomedere libuerit eligere debet illū qui a terra magis ē eleuatꝰ et nō nimis maturꝰ q̄ integer eſt ⁊ intactꝰ a muſcis vel a vermibꝰ nōcorroſus. Tribulus aūt campeſtris. vt dicitpli. aratro ⁊ frugibus eſt inimicꝰ. viuax eniꝫeſt ⁊ multū ſe multiplicat. ⁊ vix eradicari poteſt qn̄ in aliquo radicat̉ agro. ⁊ ideo meſſeꝫcōprimit ⁊ ꝯfundit pedes ⁊ crura trāſeūtiuꝫet manꝰ ſe tangentiū multū ledit. ⁊ tranſeutes ſepe cadere vl̓ ceſpitare facit. veſteſ hominum dilaniat ⁊ diſcerpit ⁊ ouiuꝫ iuxta ſe paſcūa querentiū lanā rapit. et ideo d̓r tribulꝰa tribulando. qꝛ tribulat ⁊ ledit ſibi appropinquātes.¶ De thimo Ca. CLXXIImus eſt her bavalde aromatica. Un̄ virgiliꝰ redolentqꝫ thimo fragrātia mellacuius flos d̓r epithimū. ⁊ eſt flos medicinalis. habet enim virtutem melancoliam purgandi ⁊ flegmā. ⁊ iō valet contra quartanāet alias melancolicas paſſiones.De thimiamate Ca. CLXXII.
Imiama eſt quedam ꝯfectio p̄cioſiſſima ex onicatet ſtacte galbano ⁊ thure prepataſicut d̓r Exod̓. xxx. ⁊ ē dicta a thimo flore odorifero qꝛ olet ſuauiter ſicut thimꝰ ſicut dicitIſid̓. li. iiij. vbi tractat de odoribꝰ. taliſ aūt cōfectio in vſus hominū nō debuit fieri qꝛ dominus offerre in templo ſuꝑ altare thimiamatis hanc p̄cepit. ⁊ id̓o in eccleſia nō debetſponſus ⁊ ſponſa thurificari odore thuris.Inde etiā eſt ꝙ allato thure benedicto ſuperaltare. ſi deſcendat thuribulū ad choꝝ aliudthus ſine benedictōne apponendū eſt ⁊ offerendum hominibꝰ¶ De thureCa. CLXXIIIHus eſt nomen arboris et etiā gummi inde emanantis. Un̄ pli. li. xvij. dicit thus eſt arbor arabie īmenſa atꝫ ramoſa leuiſſimi corticis ad aceris quantitatē. ſuccu aromaticūet album mō amigdale generas ⁊ effundeset maſticatōne in puluere reſolutuꝫ ē intuspingue ⁊ igni appoſitū facile ardens. ⁊ appellat̉ apd̓ nos maſculꝰ eo ꝙ natura ſit rotūdūad modū teſticuloꝝ. reliquum v̓o eſt planuet plene ſcabioſuꝫ. ⁊ eſt maſculo minꝰ bonūadulterat̉ aut admixtum reſine albe ſiue gumi ſed ſua cognoſcit̉ ꝓpria qualitate. nā thꝰigni appoſitū ardeſcit. reſina v̓o fumeſcit. gūmi aūt calefactuꝫ reſoluit̉ ⁊ liqueſcit. Arboraut vnde fluit thus dicit̉ libanus. ⁊ eiꝰ gumma a naturalibꝰ ac medicis olibanū nuncupat̓ a mote arabie ſic vocato. ſed a libano arbore fluens olibanū libanus nūcupat̉. vt dicit Iſid̓. Et dicit glo. ſuꝑ eccl̓. xxiiij. ſuꝑ illumlocum. Ego quaſi libanꝰ nō inciſus ⁊cͣ. libanus vt aiunt arbor eſt in arabia cortice et folio lauro ſimilis fructu emittens bis in ānoſcꝫ in vere et in autumno. ſed qd̓ ꝑſę fluit inp̓ncipio eſtatis melius eſt. qd̓ vero in eſtatecortice inciſo paulati exire cogit̉. in autunovero nec ita candidū eſt nec ita puruꝫ. ſed hͦqd̓ primo adheretramis ⁊ corticibꝰ in eſtateindurat̉ ⁊ a ramīs ferro recolligit̉. Thus optimum eſt qd̓ album ſolidum et mundum