3S0 P. OVIDII NASONIS

Nam aeque, quot flores Sicula nascantur in Hybla,Quotve ferat, dicam, terra Cilissa crocus:

Nec cum tristis hiems Aquilonis inhorruit alis.Quam multa flat grandine canus Athos:

205 Nec mala voce mea possint tua cuncta referri,

Ora licet tribuas multiplicata inibi.

Tot tibi, vae misero, venient talesque ruinae,

Vt cogi in lacrimas me quoque posse putem.

Illae me lacrimae facient sine line beatum:

2 io Dulcior hic risu tunc mihi fletus erit.

Natus es infelix; ita Di voluere; nec ullaCommoda nascenti stella levisque fuit.

Non Venus affulsit, non illa lupiter hora:Lunaque non apto Solve fuere loco.

2 i 5 Nec satis utiliter positos tibi praebuit ignes,

Quem peperit magno lucida Maia Iovi.

Tefera, nec quidquam placidum spondentia,MartisSidera presserunt, falciferique senis.

Lux quoque natalis, ne quid, nisi triste, videres,220 Turpis et inductis nubibus atra fuit.

Haec est, in Fastis cui dat gravis Allia nomen;Quaeque dies lbin, publica damna, tulit.

Qui simul impurae matris prolapsus ab alvoCinyphiam foedo corpore pressit humum;

225 Sedit in adverso nocturnus culmine bubo,Funereoque graves edidit ore sonos.

Protinus Eumenides lavere palustribus ulvis,

Qua cava de Stygiis fluxerat unda vadis;

Pectoraque unxerunt Erebeae felle colubrae:

20o Terque cruentatas increpuere manus:

Gutturaque imbuerunt infantia lacte canino.

Ilie primus pueri venit in ora cibus.

Perbibit inde suae rabiem nutricis alumnus;Latrat et in toto verba canina foro:

255 Membraque vinxerunt tinctis ferrugine pannis,

A male deserto quos rapuere rogo: