377

IBIS.

Illuni ego devoveo, quem mens intelligit, Ibin; g 5(J,ui se scit factis has meruisse preces.

Nulla mora est in me: peragam ratavotasacerdos,Quisquis ades sacris, ore favete, meis.

Quisquis ades sacris, lugubria dicite verba:

Et lletu madidis Ibin adite genis: 100

Ominibusque malis, pedibusque occurrite laevis:

Et nigrae vestes corpora vestra tegant.

Tu quoque, quid dubitas ferales sumere vittas ?lam stat, ut ipse vides, funeris ara tui.

Pompa parata tibi est: votis mora tristibus absit. io 5Da iugulum cultris, hostia dira, meis.

Terra tibi fruges, amnis tibi deneget undas:

Deneget afflatus ventus et aura suos.

Nec tibi Sol clarus, nec sit tibi lucida Phoebe:

Destituant oculos sidera cuncta tuos. 110

Nec se Vulcanus, nec se tibi praebeat aer.

Nec tibi det tellus, nec tibi pontus iter.

Exsul, inopis erres, alienaque limina lustres: "i

Exiguumque petas ore tremente cibum.

Nec corpus querulo, nec mens vacet aegra dolore: 1 15Noxque die gravior sit tibi, nocte dies.

Sisque miser seinper: nec sis miserabilis ulli.

Gaudeat adversis femina virque tuis.

Accedat lacrimis odium, dignusque putere,

Qui, mala cum tuleris plurima, plura feras. 120

Sitque, quod est rarum, solito defecta favoreAerumnae facies invidiosa tuae.

Caussaque non desit, desit tibi copia mortis.

Optatam fugiat vita coacta necem.

Luctatusque diu cruciatos spiritus artus ica 5

Deserat, et longa torqueat ante mora.

Evenient. Dedit ipse milii modo signa futuriPhoebus: et a laeva moesta volavit avis.

Certe ego, quae voveo, Superos motura putabo:Speque tuae mortis, perfide, semper alar. i 3 '>