301 P. OVIDII NASONIS

05 Si roget haec aliquis, cur siut narrata Pedoni,Quidve loqui certis iurerit ista modis;

Detinui, dicam, tempus, curasque fefelli.

Hunc fructum praesens attulit hora mihi.Abfuimus solito, dum scribimus ista, dolori:

70 In mediis nec nos sensimus esse Getis.

At tu, non dubito, cum carmine Thesea laudes,Materiae titulos quin tueare tuae;

Quemque refers, inii tere virum. Vetat ille profectoTranquilli comitem temporis esse iidem.

75 Qui quamquam est factis ingens, et conditus a teA r ir tanto, quanto debuit ore cani;

Est tamen ex illo nobis imitabile quiddam,

Inque fide Theseus quilibet esse potest.

Non tibi sunt hostes ferro clavaque domandi,do Per quo 3 vix ulli pervius Isthmos erat:

Sed praestandus amor, res non operosa volenti.

Quis labor est puram non temerasse iidem?Ilaec tibi, qui perstas indeclinatus amico,

Non est quod lingua dicta querente putes.

EPISTOLA XI

(i A L L I O X I.

Gallio, crimen erit vix excusabile nobis,Carmine te nomen non habuisse meo.

Tu quoque enim, memini, coelesti cuspide factaFovisti lacrimis vulnera nostra tuis.

5 Atque utinam, rapti iactura laesus amici,Sensisses ultra, quod quererere, nihil!

Non ita Dis placuit, qui te spoliare pudicaConiuge crudeles non habuere nclas.