340

P. OVIDII NASONIS

Quod bene de robis speravi, ignoscite, amici:

10 Talia peccandi iam milii linis erit.

Nec gravis uxori dicar: quae scilicet in me

Quam proba,tam timida est,experiensque parum.Haec quoque, Naso, feres: etenim peiora tulisti.Iam tibi sentiri sarcina nulla potest.i5 Ductus ab armento taurus detrectat aratrum:Subtrahit et duro colla novella iugo.

Nos, quibus assuevit fatum crudeliter uti,

Ad mala iam pridem non sumus ulla rudes.Venimus in Geticos lines; moriamur in illis:

20 Parcaque ad extremum, qua mea coepit, eat.Spem iuvet amplecti; quae non i urat irrita seinper;

Et fieri cupias si qua, futura putes.

Proximus huiegradusest; bene desperare salutem,Seque semel vera scire perisse !kle.

25 Curando fieri quaedam maiora videmusVulnera, quae melius non tetigisse fuit.

Mitius ille perit, subita qui mergitur unda;

Quam sua qui tumidis brachia lassat aquis.

Cur ego concepi Scythicis me posse carere5o Finibus, et terra prosperiore frui?

Cur aliquid de me speravi lenius unquam?

An Fortuna mihi sic mea nota fuit?

Torqueor en gravius; repetitaque forma locorumExsilium renovat triste, recensque facit.

35 Est tamen utilius, studium cessasse meorum:Quam, quas admorint, non valuisse preces.Magna quidem res est, quam non audetis, amici:Sed si quis peteret, qui dare vellet, erat.Dummodo non vobis hoc Caesaris ira negarit;

<io Fortiter Euxinis immoriemur aquis.