EX PONTO EPIST. LIB. III. EP.G. 7. 339

An tu, cum tali populus sub Principe simus,

Alloquio profugi credis inesse metum? 4o

Forsitan haec domino Busiride iure timeres,

Aut solito clausos urere in aere viros.

Desine mitem animum vano infamare timore.

Saeva quid in placidis saxa vereris aquis ?

Ipse ego, quod primo scripsi sine nomine vobis; 45Vix excusari posse mihi videor.

Sed pavor attonito x - ationis ademerat usum:

Cesserat omne novis consiliumque malis.

Fortunamque meam metuens, non vindicis iram,Terrebar titulo nominis ipse mei. 5o

Hactenus admonitus memori concede poetae,

Ponat ut in chartis nomina cara suis.

Turpe erit ambobus, longo mihi proximus usuSi nulla libri parte legare mei.

Ne tamen iste metus somnos tibi rumpere possit; 55Non ultra, quam vis, oilieiosus ero.

Teque tegam, qui sis: nisi cum permiseris ipse.Cogetur nemo munus habere meum.

Tu modo, quem poteras vel aperte tutus amare,

Si res est anceps ista, latenter ama. Go

EPISTOLA VII.

A MICIS.

Verba mihi desunt eadem tam saepe roganti,

Iamque pudet vanas line carere preces.

Taedia consimili lieri de carmine vobis,

Quidque petam, cunctos edidicisse reor.

Nostraque quid portet iam nostis epistola, quamvis 5Charta sit a vinclis non labefacta suis.

Ergo mutetur nostri sententia scripti,

Ne toties contra, quam rapit amnis, eam.

Y a