31 S

P. OVIDII NASONIS

Hac quoniam careo; tua nunc ricinia praestet,

80 Inviso possim tutus ut esse loco.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

EPISTOLA X.

M A C R O.

cquid ab impressae cognoscis imagine gemmaeHaec tibi Nasonem scribere verba, Macer?Auctorisque sui si non est annulus index,Cognitane est nostra litera lacta manu?

5 An tibi notitiam mora temporis eripit horum?Nec repetunt oculi signa vetusta tui ?

Sis licet oblitus pariter gemmaeque manusque,Exciderit tantum ne tibi cura mei;

Quam tu vel longi debes convictibus aeri,

10 \ r el mea quod coniux non aliena tibi;

Vel studiis, quibus es, quam nos, sapientius usus;

Vtque decet, nulla factus es Arte nocens.

Tu canis aeterno quidquid restabat Homero,

Ne careant summa Troica bella manu.i 5 Naso parum prudens, Artem dum tradit amandi,Doctrinae pretium triste magister habet.

Sunt tamen inter se communia sacra poetis;

Diversum quamvis quisque sequamur iter.Quorum te memorem, quamquam procul absu-mus, esse

20 Suspicor; et casus velle levare meos.

Te duce, magnificas Asiae perspeximus urbes:Trinacris est oculis, te duce, nota meis.Vidimus Aetnaea coelum splendescere flamma;Suppositus monti quam vomit ore gigas;

25 Ilennaeosque lacus, et olentia stagna Palici,Quaque suis Cyanen miscet Anapus aquis.