EX FONTO EFIST. LIB. II. EI\ 8.9. 315

Nos quoque, vestra, iuvet, quod, qua licet, oravidemus:

Intrata est Superis quod domus una tribus.Felices illi, qui non simulacra, sed ipsos,

Quique Jeini coram corpora vera vident.

Quod quoniam nobis invidit inutile fatum ;

Quos dedit ars votis, ciligiemque colo.

Sio homines novere Deos, quos arduus aetherOcculit: et colitur pro love forma lovis.Denique, quae mecinn est, et erit sine line, cavete,Ne sit in inviso vestra iigura loco.

Nam caput e nostra citius cervice recedet,

Et patiar fossis lumen abire genis:

Quam caream raptis, o publica numina, vobis.

Vos eritis nostrae portus et ara fugae.

Vos ego complectar, Geticis si cingar ab armis:Vosque meas aquilas, vos mea signa sequar.

Aut ego me fallo, nimiaque cupidine ludor:

Aut spes exsilii commodioris adest.

Nam minus et minus est facies in imagine tristis;

Visaque sunt dictis annuere ora meis.

Vera precor liant timidae praesagia mentis:lustaque quamvis est, sit minor ira Dei.

EPISTOLA IX

C O T V I R E <; I.

Regia progenies, cui nobilitatis origoNomen in Eumolpi pervenit usque, Coty:

Fama loquax vestras si iam pervenit ad aures,

Me tibi finitimi parte iacere soli;

Supplicis exaudi, iuvenum mitissime, vocemQuamque potes profugo, nam potes, affer opem