EX PONTO EPIST. L1U. I. EP.9.10. 295

lure igitur lacrimas Celso libamus ademto,

Cum fugerem, rivo quas dedit ille milii.

Carmina iure damus, raros testantia mores;

Vttua venturi nomina, Celse, legant.

Hoc est, quod possum Geticis tibi mittere ab arvis: 45Hoc solum est istic, quod liquet esse meum.

Funera nec potui comitare, nec ungere corpus:

Aque tuis toto dividor orbe rogis.

Qui potuit, quem tu pro numine vivus habebas,Praestitit officium Maximus omne tibi. 5o

Ille tibi exsequias, et magni funus honorisFecit; et in gelidos versit amoma sinus.

Diluit et lacrimis moerens unguenta prolusis;

Ossaque vicina condita texit humo.

Qui quoniam exstinctis, quae debet, praestat amicis, 55Et nos exstinctis annumerare potest.

EPISTOLA X.

FLACCO.

Naso suo profugus mittit tibi, Flacce, salutem:Mittere rem si quis, qua caret ipse, potest.

Longus enim curis vitiatum corpus amarisNon patitur vires languor habere suas.

Nec dolor ullus adest, nec febribus uror anhelis; 5Et peragit soliti vena tenoris iter.

Os bebes est, positaeque movent fastidia mensae;

Et queror, invisi cum venit hora cibi.

Quod mare, quod tellus, appone, quod educat aer;

Nil ibi, quod nobis esuriatur, erit. io

Nectar et ambrosiam, latices epulasque Deorum,

Det mihi formosa nava luventa manu;

Non tamen exacuet torpens sapor ille palatum:

Stabit et in stomacho pondus inerte diu.