EX POXTO EPIST. 115. I. EP. 4. 2S3

Vt tamen hoc ita sit, munus, tua, grande, voluntasAd me pervenit, consuliturque boni.

<• 0 *> *b ‘v> 4» ❖ ❖ v* •> •> •!> ❖ <♦ -t> -t* •!> <• -t* •> •!> *b

Iamque meos vultus ruga senilis arat:lam vigor, et quasso languent in corpore vires;Nec, i uve ni lusus qui placuere, placent.

Aetatis facta est tanta ruina meae.

Confiteor facere haec annos: sed et alteracaussaest,Anxietas animi, continuusque labor.

Nam mea per longos si quis mala.digerat annos,

■Cernis ut in duris, et quid bove firmius? arvisFortia taurorum corpora frangat opus.

Quae nunquam vacuo solita est cessare novali,Fructibus assiduis lassa senescit humus.

Non intermissis cursibus, ibit equus.

Firma sit illa licet, solvetur in aequore navis,

I Quac nunquam liquidis sicca carebit aquis.Me quoque debilitat series immensa malorum,

Otia corpus alunt; animus quoque pascitur illis.

Immodicus contra carpit utrumque labor.Adspice, in has partes quod venerit Aesone natus,Quam laudem a sera posteritate ferat.

At labor illius nostro levinrque minorque:

Si modo non verum nomina magna premunt.

EPISTOLA IV.

V X O R I.

Iam mihi deterior canis adspergitur aetas.

Nec, si me subito videas, agnoscere possis:

,5

Crede mihi, 1’jdio Nestore maior ero.

io

Occidet, ad Circi si quis certamina semper,

Ante meum tempus cogit et esse senem.

20