P. OVIDII NASONIS

202

ELEGIA IX.

0 tua si sineres in nostris nomina poni

Carminibus; positus quam mihi saepe fores!

Te solum meriti canerem memor; inque libellisCrevisset sine te pagina nulla meis.

5 Quid tibi deberem, tota sciretur in Yrbc:

Exsul in amissa si tamen Yrbe legor.

Te praesens mitem, te nosset serior aetas:

Scripta vetustatem si modo nostra ferent.

Nec tibi cessaret doctus bene dicere lector:io Hic tibi servato vate maneret honor.

Caesaris est primum munus, quod ducimus auras:Gratia post magnos est tibi habenda Deos.

Ille dedit vitam ; tu, quam dedit ille, tueris:

Et facis accepto munere posse frui.i5 Cumque perhorruerit casus pars maxima nostros,Pars etiam credi pertimuisse v elit,

Naufragiumque meum tumulo spectarit ab alto,Nec dederit nanti per freta saeva manum ;

Seminecem Stygia revocasti solus ab unda,ao Hoc quoque, quod memores possumus esse,tuum est.

Di tibi se tribuant cum Caesare semper amicos:Non potuit votum plenius esse meum.

llaec meus argutis, si tu paterere, libellisPoneret in multa luce videnda labor.

■i5 Se quoque nunc, quamvis estiussa quiescere,quin teNominet invitum, vix mea Musa tenet.

Ytque canem pavidae nactum vestigia cervaeLuctantem frustra copula dura tenet;

Ytque fores nondum reserati carceris acer5o Nunc pede, nunc ipsa fronte, lacessit equus;

Sic mea, lege data vincta atque inclusa, ThaliaPer titulum vetiti nominis ire cupit.