250

P. OVIDII NASONIS

Scilicet exiguis prodest annosa vetustas,Grandibus accedunt tempore damna malis.Paene decem totis aluit Poeantius annisPestiferum tumido vulnus ab angue datum.i5 Telephus aeterna consumtus tabe perisset,

Si non, quae nocuit, dextra tulisset opem.

Et mea, si facinus nullum commisimus, optoVulnera qui fecit, facta levare velit;Gontentusque mei iam tandem parte laboris,

20 Exiguum pleno de mare demat aquae.Detrahat ut multum, multum restabit acerbi:Parsque meae poenae totius instar erit.Littora quot conchas, quot amoena rosaria flores,Quotve soporiferum grana papaver habet;

25 Silva feras quot alit, quot piscibus unda natatur;Quot tenerum pennis aera pulsat .avis;

Tot premor adversis: quae si comprendere coner,Icariae numerum dicere coner aquae.

Vtque viae casus, ut amara pericula ponti,

3o Vt taceam strictas in mea fata manus;

Barbara me tellus, orbisque novissima magniSustinet; et saevo cinctus ab hoste locus.

Hinc ego traiicerer, neque enim mea culpacruenta est,

Esset, quae debet, si tilvi cura mei.

35 Ille Deus, bene quo Romana potentia nixa est,Saepe suo victor lenis in hoste fuit.

Quid dubitas? quid tuta times? accede, rogaque,Caesare nil ingens mitius orbis habet.

Me miserum! quid agam, si proxima quaequerelinquunt?

4o Subtrahis effracto tu quoque colla iugo?

Quo ferar; unde petam lapsis solatia rebus?

Anchora iam nostram non tenet ulla ratem.Viderit: ipse sacram, quamvis invisus, ad aramConfugiam: nullas submovet ara manus.