20S
P. OVIDII NASONIS
Nam pede inoffenso spatium decurrere vitaeDignus cs: et fato candidiore 1‘mi.
55 Quae pro te ut voveam miti pietate mereris;Ilaesuraque mihi tempus in omne lide.
Vidi ego te tali vultu mea fata gementem,Qualem credibile est ore fuisse meo.
Nostra tuas vidi lacrimas super ora cadentes;
4o Tempore quas uno, lidaque verba, bibi.
Nunc quoque submotum studio defendis amicum;
Et mala, vix ulla parte levanda, levas.
Vive sine invidia; mollesque inglorius annosExige: amicitias et tibi iunge pares :
45 Nasonisque tui, quod adime non exsulat unum,Nomen ama. Scythicus caetera Pontus habetProxima sideribus tellus Erymanthidos VrsaeMe tenet; adstricto terra perusta gelu.Bosporos et Tanais superant, Scythicaeque pa-ludes ;
5o Vixque satis noti nomina pauca loci.
Vlterius nihil est, nisi non habitabile frigus.
Heu quam vicina est ultima terra mihi!
At longe patria est, longe carissima coniux;Quidquid et haec nobis post duo dulce fuit.
55 Sic tamen haec absunt; ut, quae contingere non estCorpore, sint animo cuncta videnda meo.
Ante oculos errat domus, Vrbs,et forma locorum;
Succeduntque suis singula facta locis.
Coniugis ante oculos, sicut praesentis, imago estCo Illa meos casus ingravat, illa levat.
Ingravat hoc, quod abest; levat hoc, quod prae-stat amorem:
Impositumque sibi firma tuetur onus.
Vos quoque pectoribus nostris haeretis, amici;Dicere quos cupio nomine quemque suo.
65 Sed timor ollicium cautus compescit; et ipsosIn nostro poni carmine nolle puto.