190 P. OVIDII NASONIS

io 5 Fas prohibet Latio quemquain de sanguine natum,Caesaribus salvis, barbara vincla pati.Perdiderint cum me duo crimina, carmen et error;.

Alterius facti culpa silenda mihi.

Nam non sum tanti, ut renovem tua vulnera,Caesar;

110 Quem nimio plus est indoluisse semel.

Altera pars superest: qua turpi crimine tactusArguor obscoeni doctor adulterii.

Fas ergo est aliqua coelestia pectora falli;

Et sunt notitia multa minora tua.

11 5 Vtque Deos, coelumque simul sublime tuentiNon vacat exiguis rebus adesse lovi;

A te pendentem sic dum circumspicis orbem,Effugiunt curas inferiora tuas.

Scilicet imperii, Princeps, statione relicta120 Imparibus legeres carmina facta modis ?

Non ea te moles lio mani nominis urget,

Inque tuis humeris tam leve fertur onus;Lusibus ut possis advertere numen ineptis;Excutiasque oculis otia nostra tuis.

225 Nunc tibi Pannonia est,nunc Illyris ora domanda:Hhaetica nunc praebent Thraeiaque armametum.

Nunc petit Armenius pacem: nunc porrigit arcusParthus eques timida captaque signa manu.Nunc te prole tua iuvenem Germania sentit;

200 Hellaque pro magno Caesare Caesar obit.

Denique, ut in tanto, quantum non exstitit unquam,Corpore, pars nulla est, quae labet, imperii;Yrbs quoque te et legum lassat tutela tuarum,

Et morum, similes quos cupis esse tuis.

235 Nec tibi contingunt, quae gentibus otia praestas;ISellaque cum multis irrequieta geris.

Mirer in hoc igitur tantarum pondere rerumNunquam te nostros evoluisse iocos?