ISO

T IU STIVA! LIH. II.

Sic assueta tuis semper Victoria castrisNunc quoque se praestet, notaque signa petat: 170

Ausoniumque Duceni solitis circumvolet alis :

Ponat et in nitida laurea serta coma;

Per quem bella geris, cuius nunc corpore pugnas ;

Auspicium cui das grande, Deosque tuos ;Dimidioque tui praesens hanc respicis Vrbem: 17 5

Dimidio procul es, saevaque bella geris:

Hic tibi sic redeat superato victor ab hoste; 'lnque coronatis fulgeat altus equis;

Parce, precor: fulmenque tuum, fera tela reconde,lleu nimium misero cognita tela mihi! 180

Parce, Pater patriae: nec nominis immemor huiusOlim placandi spem mihi tolle tui.

Nec precor, ut redeam: quamvis maiora petitisCredibile est magnos saepe dedisse Deos.

Mitius exsilium si das, propiusque roganti; 18S

Pars erit e poena magna levata mea.

Vltima perpetior, medios proiectus in hostes:

Nec quisquam patria longius exsul abest.

Solus ad egressus missus septemplicis Istri,

Parrhasiae gelido virginis axe premor. 150

Iazyges, et Colchi, ATetereaque turba, Getaeque,Danubii mediis vix prohibentur aquis.

Cumque alii caussa tibi sint graviore fugati,

Ylterior nulli, quam mihi, terra data est.

Longius hac nihil est, nisi tantum frigus et hostis; ig5Et maris adstricto quae coit unda gelu.

Hactenus Euxini pars est llomana sinistri:

Proxima Basternae Sauromataeque tenent.

Haec est Ausonio sub iure novissima, vixqueHaeret in imperii margine terra tui. 200

Vnde, precor supplex, ut nos in tuta releges:

Ne sit cum patria pax quoque demta mihi;

Ne timeam gentes, quas non bene submovet Ister:Neve tuus possim civis ab hoste capi.