170

P. OVIDII NASONIS

ELEG IA VII.

Oi quis habes nostris similes in imagine vultus;

Deme meis hederas, Bacchica serta, comis.Ista decent laetos felicia signa poetas.Temporibus non est apta corona meis.

S Haec tibi dissimulas, sentis tamen , optime, dici,In digito qui me fersque refersque tuo,Elligiemque meam fulvo complexus in auroCara relegati, qua potes, ora vides.

Quae quoties spectas, subeat tibi dicere forsan,

10 Quam procul a nobis Naso sodalis abest!

Grata tua est pietas: sed carmina maior imagoSunt mea; quae mando qualiacunque legas:Carmina mutatas hominum dicentia formas:Infelix domini quod fuga rupit opus.

1 5 Haec ego discedens, sicut bene multa meorum,Ipse mea posui moestus in igne manu.

A tque cremasse suum fertur sub stipite natumThestias, et melior matre fuisse soror;

Sic ego non meritos mecum' peritura libellos20 Imposui rapidis viscera nostra rogis;

A : el quod eram Musas, ut crimina nostra,perosus 1A r el quod adhuc crescens et rude carmen erat.Quae quoniam non sunt penitus sublata,sed exstant;Pluribus exemplis scripta fuisse reor.

25 Nunc precor ut vivant, et non ignava legentumOtia delectent, admoneantque mei.

Nec tamen illa legi poterunt patienter ab ullo;

Nesciet his summam si quis abesse manum.Ablatum mediis opus est incudibus ; stud:

5 o Defuit et scriptis ultima lima mei

Et veniam pro laude peto: laudatus uoe Je,

Non fastiditus si tibi, Lector, ero.