172

P. OVIDII NASONIS

Nam procul, Illyriis laeva de parte relictis,

20 Interdicta milii cernitur Italia.

Desinat in vetitas quaeso contendere terras,

Et mecuin magno pareat aura Deo.

Dum loquor, et cupio pariter timeoque revelli,Increpuit quantis viribus unda latus!a5 Parcite, caerulei, vos parcite, numina ponti;Infestumque mihi sit satis esse Iovem.

Vos animam saevae fessam subducite morti.

Si modo, qui periit, non pcriisse potest.

*l* ‘t* *♦* % # % +<> ^ *♦* C* *♦* *♦* ^ O 0 *♦* 0 0

ELEGIA V.

U mihi post ullos nunquam memorande sodales,O cui praecipue sors mea visa sua est;Attonitum qui me, memini, carissime, primusAusus es alloquio sustinuisse tuo;

5 Qui mihi consilium vivendi mite dedisti,

Cum foret in misero pectore mortis amor;

Scis bene, cui dicam, positis pro nomine'signis;

Ollicium nec te fallit, amice, tuum.

Haec mihi scniper erunt imis infixa medullis;io Perpetuusque animae debitor huius ero.Spiritus et vacuas prius hic tenuandus in aurasIbit, et in tepido deseret ossa rogo;

Quam subeant animo meritorum oblivia nostro:Et longa pietas excidat ista die.i5 Di tibi sint faciles, et opis nullius egentemFortunam praestent, dissimilemque meae.

Si tamen haec navis vento ferretur amico;

Ignoraretur forsitan ista fides.

Thesea Pirithous non tam sensisset amicum,io Si non infernas vivus adisset aquas.